‘Bel je als je thuis bent?’ #MeToo

Ik heb de zin zelf wel honderden keren gehoord, uit verschillende monden. Ik lachte de bezorgdheid altijd weg, haalde mijn schouders op, maar belde uiteindelijk wel altijd naar de persoon in kwestie. En toen ik niet meer zo naïef was gebruikte ik dezelfde zin bij meisjes en vrouwen die míj dierbaar waren. ‘Bel je me als je thuis bent?’ Of ‘Laat de telefoon maar 1 keer rinkelen, dan weet ik dat jij het bent.’

Als vrouw ben je kwetsbaar. Ik kan er mijn ogen wel voor sluiten en mijn schouders ophalen, maar sinds vorige week, toen er een jonge vrouw vermoord werd terug gevonden, ben ik wederom met mijn neus op de feiten gedrukt. Weg met het struisvogelgedrag; deze maatschappij heeft een groot probleem en dat moet opgelost worden.

#MeToo

Als klein meisje leer je van alles, maar je leert niet dat we nog steeds in een mannenwereld leven. Daar kom je gaandeweg pas achter, als je ouder wordt. Ik ben dan wel opgevoed met het idee dat mannen en vrouwen gelijk zijn en wil deze boodschap aan mijn dochter doorgeven, maar het probleem is dat niet elke man (of zelfs vrouw) die mening deelt.

De laatste paar dagen is de hashtag #MeToo trending op Twitter. Naar aanleiding van het misbruikschandaal waarin producent Harvey Weinstein de hoofdrol speelt delen bekende en onbekende vrouwen hun ervaringen op het gebied van seksueel overschrijdend gedrag met mannen. Het is afschuwelijk om te lezen. De vraag die naar voren komt is: ‘Waarom is dat aantal vrouwen met dergelijke ervaringen zo hoog? En waarom zwegen ze tot vandaag?’

Het was vast een geintje’

Ook ik heb ervaringen op dat gebied. Ik heb geen behoefte om hier álle ervaringen tot in detail te delen, maar wil best een tipje van de sluier oplichten. De keren dat het gebeurde was ik in de war en schaamde ik me. Maar ik had ook de behoefte om te toetsen of ik situaties of mensen misschien verkeerd begrepen had, dus na een hoop getwijfel en zwijgen vertelde ik over een aantal ervaringen aan een bekende.

Ik kreeg niet de reactie waar ik op hoopte. ‘Daagde je die jongen gewoon niet te veel uit?’ ‘Och, die jongens in discotheken moet je gewoon negeren. Dan houden ze wel op.’ ‘Zo zijn mannen nou eenmaal.’ ‘Het was vast een geintje.’ Ik bagatelliseerde mijn ervaringen en ik zweeg. Dat ben ik blijven doen, tot vandaag.

Toen dacht ik dat dit was hoe de wereld in elkaar zat. Het openlijke commentaar van mannen -van dezelfde leeftijd als mijn vader- over mijn figuur of over hoe ze me alle hoeken van de slaapkamer zouden laten zien. De ongevraagde seksuele toespelingen op straat door wildvreemden: dat had ik vast allemaal verkeerd begrepen.

Het grijpen naar mijn borsten en billen in een volle kroeg: misschien had ik het me verbeeld, en verbeeldde ik het me bijna elk uitgaansweekend. Dat ik door vreemde mannen tegen mijn zin in op schoot werd getrokken: dat was vast gewoon een geintje. Bekenden die tijdens het uitgaan, na enkele drankjes, opeens handtastelijk werden en boos werden als ik ze afweerde: doe toch niet altijd zo preuts. Het gesis en gescheld op straat: het hoort erbij als je een vrouw bent.

Zo erg is het toch niet?’

Toen ik op mijn 16e met een vriendin tijdens één van onze eerste avondjes uit snel door wilde lopen en niet op het gefluit en geroep van een groepje oudere jongens inging, kreeg ik een harde trap tegen mijn been waardoor ik viel. Beschaamd krabbelde ik overeind en liep ik verder, terwijl ik uitgescholden werd voor hoer. Niemand greep in; onze avond uit was verpest.

Toen een vriendin van mij huilend aan een groepje mannelijke vrienden vertelde dat ze in een bar door een jongen was aangerand en of ze er iets van konden zeggen, zeiden enkelen dat ze misschien niet zo uitdagend had moeten dansen, want dat deed ze wel vaker. De rest zweeg.

Tijdens een stage riep een mannelijke collega in een vol kantoor dat ik me meer moest bedekken, want ‘de mannen raakten helemaal van slag.’ Ik had mijn kleding met zorg uitgekozen die dag en zag er netjes uit, maar koos sindsdien voor grote sjaals en oversized vesten en was blij dat ik er weg ging. Eerst zeiden ze dat het een geintje was. Later heb ik nog wel halfbakken excuses gekregen: dit was nou eenmaal de cultuur.

Absurd

Terwijl ik dit opschrijf vind ik het absurd dat dit soort gedrag getoleerd wordt. Dat ik als volwassen vrouw sneller ga lopen als ik in het donker door de stad loop en een groepje mannen tegenkom. Dat ik sterk rekening houd met mijn kleding en gedrag als ik alleen naar bepaalde gelegenheden ga. Dat ik me een behoorlijke tijd minder spontaan heb gedragen dan ik ben, ‘want stel je toch eens voor dat ik een verkeerde boodschap afgaf.’ Absurd! Elke vrouw moet kunnen zijn wie ze is. Dat kunnen mannen toch ook?

Nu ben ik moeder van een dochter. Ik wil haar leren dat ze trots moet zijn op zichzelf. Dat ze geniet van het leven, en van haar gezonde lijf. Dat ze waardevolle contacten en relaties opbouwt. Maar ik wil haar ook leren dat ze ‘Nee’ mag zeggen. Dat niet iedereen zomaar aan haar mag zitten en dat ze van zich af mag bijten. Dat ze niet met vreemden mee moet gaan.

En bovenal; dat ze even moet bellen als ze veilig aangekomen is, of als ze iets persoonlijks wil bespreken. Ook als ze denkt dat dit overdreven is. Júist als ze denkt dat dit overdreven is. Met mij gaat het prima maar ik hoop dat zij andere ervaringen gaat krijgen dan ik.

Onze dochters zijn geen speelgoed of een stuk vlees. Ze moeten met respect behandeld worden, gekoesterd en beschermd. Van meisjes en vrouwen blijf je af! Laten we die boodschap meegeven aan onze zoons. Zoals Tommy Wieringa zo mooi schreef: ‘Wij zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.’ 

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

9 Comments

  1. Ook amen! Mooi geschreven. En ik denk (helaas) dat elke vrouw zich in meer of mindere mate herkent in je verhaald. En dat is idd absurd. Ik heb er zo nooit bij stil gestaan… maar je hebt zo gelijk. Wij zijn helemaal nietr gelijkwaardig, en het is zo vreselijk eigenlijk dat mannen ons nog steeds zien als lustobject, why. Dank je voor de blog!

  2. Pingback: Lees mee 48: mijn favoriete blogs van afgelopen week - Lotus Writings

  3. Wat heb je het goed beschreven Romy! Niks om onzeker over te zijn, ik ben het helemaal met je eens en sta steeds meer stil bij wat m’n dochter te wachten staat. Als ze wat ouder is gaat ze sowieso op zelfverdediging, m’n man en ik willen dat allebei. Alles om haar te tools te geven om zichzelf te verdedigen!

    • Naar aanleiding van het schrijven van dit stuk overweeg ik zelf ook om op een zelfverdedigingscursus te gaan. Mijn man zei ook al dat hij onze dochter op cursus wil doen zodra ze er de leeftijd voor heeft. Wat je zegt, dan heeft ze in ieder geval de kennis.

  4. Jeetje …. Ik ben weer stil. Op een gegeven moment slik je maar gewoon en ga je weer verder.
    Weet je dat ik nog steeds wat spijt heb dat ik het heb gedeeld? En bepaald niet in detail en maar een topje van de ijsberg…en toch waren de reacties daarop de afgelopen dagen al zo heftig.
    Het is niet normaal. Het doet ons pijn. Het kwetst en schaadt. Het zou niet mogen mogen!
    Dank je dat je dit deelt. Ik heb een brok in mijn keel…
    Liefs en een hele dikke knuffel ❤

    • Dat kan ik me heel goed voorstellen. Ik heb dit artikel steeds maar herschreven en in mijn concepten laten staan, maar ik vind het onderwerp te belangrijk om het te laten verstoffen. Ook dit is een kant van het vrouw zijn, naast het moederschap en babbelen over verzorgingsproducten…helaas.

      • Knap hoe je het hebt gedeeld. Soms blijf je op een gegeven moment hangen in het ‘editen’. Dan moet je gewoon op die knop drukken. Liefs xxx

  5. Amen! Je zegt precies wat ik denk. En nu ik terugkijk naar mijn eigen kroeg tijd was die tijd idd ook altijd wel verweven met ongepast mannelijk gedrag.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.