In between jobs als moeder: 1-0 achterstand?

 

werkende moeder/Dochterlief.nl

Enkele jaren geleden had ik de pech dat ik begon met mijn serieuze werkende leven terwijl de economische crisis het hoogtepunt had bereikt. Met een HBO-diploma op zak zou mijn carrière nu pas echt tot volle bloei komen, zo beweerden docenten en mensen uit mijn vakgebied. 

Niet dus. Door de economische crisis konden bedrijven de meest absurde eisen stellen aan hun sollicitanten. Zoals het hebben van 20 jaar ervaring, akkoord gaan met een starterssalaris en als het even kon onder de 30 jaar zijn. Maar ik had één geluk: ik had nog geen kinderen. En daardoor lukte het me om langzaam op te klimmen tot een niveau dat passend was bij mijn opleiding.

Kort door de bocht, denk je nu?

Misschien wel. Maar uit veel onderzoeken, zoals dit recente, blijkt dat veel vrouwen gediscrimineerd worden op de werkvloer. Of je nou zwanger bent, nog in je bevallingsverlof zit of jonge kinderen hebt: veel bedrijven hebben de stille voorkeur voor een mannelijke sollicitant boven een vrouwelijke. Typisch, want daar zitten vast ook vaders tussen. Hoe komt het dan dat die mannen toch de voorkeur hebben?

Ik ben helaas ervaringsdeskundige als het gaat om het verliezen van een baan terwijl je een jong gezin hebt. Het solliciteren op vacatures in deze situatie ervaar ik als soms als stressvol. Aan de andere kant: in mijn laatste baan ervoer ik op dagelijkse basis hoe het is om een werkende moeder te zijn. Mijn collega’s waren bijna allemaal moeders en samen jongleerden we ons een slag in de rondte als onze kinderen ziek waren, er een schooluitvoering was, er bezoekjes aan het consultatiebureau op de agenda stonden of shock horror: de oppas onverwacht ziek was geworden. En wat blijkt? 9 van de 10 keer lieten de moeders alles liggen en vingen de kinderen op. De vaders werkten vaak door.

No offense, vaders van Nederland: dit is wat ik merkte binnen de muren van mijn voormalige kantoor en hoeft niet de waarheid te zijn.

Kennelijk is het in sommige gezinnen zo dat er een traditionele rolverdeling heerst en moeders zich verantwoordelijk voelen voor het zorggedeelte. Ik herken dat wel. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn werk, voor het huishouden, voor de zorg van mijn kind…terwijl mijn man toch echt ook een gelijkwaardig steentje bijdraagt aan het geheel. Waarom ik dat zo voel? Als ik eerlijk ben vind ik dat ik doordat ik minder uren buitenshuis werk de rest op me moet nemen. En dat terwijl ik druk genoeg ben met allerlei andere dingen en op mijn parttime dagen zelfs énorm druk met het opvoeden en vermaken van een peuter en alle zaken die ik heb laten liggen om te doen op die ene specifieke parttime dag.

Ik durf dus voorzichtig te zeggen dat sommige moeders het vooroordeel mede zelf in stand houden.

Door álles te willen. Door als vanzelfsprekend alle zorg voor de kinderen op ons te nemen. Doordat we de perfecte moeder en de leukste vriendin/echtgenote willen zijn. Omdat ons huis volgens onszelf te allen tijde schoon en opgeruimd dient te zijn. En omdat we ons tegelijkertijd willen blijven ontplooien en uitdagen. Ik ken dat: ik heb niet jaren gestudeerd om hier niets mee te doen, vond ik altijd.

En ik schrijf ‘vond’ omdat mijn ideeën over de ideale carrière veranderd zijn. Ik zou bij een volgende baan graag een betere balans tussen werk en privé willen hebben. Ik zou dat eeuwige gestress niet meer dagelijks willen ervaren. Ik ben dit keer bereid om een versnelling terug te schakelen. Het hoeft niet meer perfect te zijn. Maar het werkt van twee kanten. Zelfs nu ik een moeder ben die ‘in between jobs’ zit, durf ik eisen te stellen aan mijn toekomstige werkgever. Ik draai de zaken om: wat voegen zij als potentiële werkgever toe aan mijn leven, waar het moederschap toevallig een groot deel van uitmaakt?

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

 

Filed under Dochterlief werkt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

14 Comments

  1. Ik durf bijna geeneens meer te melden dat ik kinderen heb. Schandalig natuurlijk. Ook sinds kort in between jobs, leuke vacature aanbieding gehad van de week, maarja, 34 uur per week. Social media, goed idee. Voordat ik word toegevoegd moet ik wel aangeven wat mijn kwaliteiten zijn, wat ik kan toevoegen voor deze persoon. Normaal gesproken zou ik deze uit de mouw kunnen schudden. Maar vanwege ziektes van de kinderen en slapeloze nachten gaan die watten in mijn hoofd ook maar niet weg en lijkt het wel of ik een million dollar question moet beantwoorden. En alles wat ik wil is een leuke baan waar ik in de toekomst ook mijn ambities in kwijt kan. Als die lieverds van mij wat groter zijn.i

  2. Wat een leuk en interessant artikel en totaal niet herkenbaar voor mij.

    Om te beginnen werken mijn man en ik allebei 24 uur (allebei nemen we 1 dag ouderschapsverlof op). Toen ik bevallen was, had mijn man 6 weken vakantie opgenomen. Onze beiden werkgevers zijn erg modern en totaal niet traditioneel.

    Laatst konden mijn ouders niet oppassen en moesten we het natuurlijk samen oplossen. We bekijken dan onze werkagenda’s (wie heeft afspraken, wie kan er wat verzetten) en besluiten daarop wie het makkelijkst thuis kan blijven. En soms, als mijn man bijvoorbeeld vrij is, maar tussen de middag toch even weg moet, ga ik bijvoorbeeld thuis werken en vang dat ene uurtje op.

    Als ons kind ziek is, zou zowel mijn man als ik geen verwijt krijgen; of de ander niet thuis kan blijven. Dan is de reactie meteen: “Ja logisch, ga lekker naar huis.” Dat is echt zo fijn! Eén en al begrip.

    Mijn werkgever is een groot bedrijf met kolfruimtes en een gebedsruimte. Dat zegt al genoeg. Zelfs mannelijke teamleiders vinden het niet meer dan normaal dat iemand kolft. En ik was zwanger tijdens een reorganisatie. Ik moest opnieuw sollliciteren, terwijl ik een dikke buik had. Ik ben gewoon aangenomen. Vervolgens had ik bevallingsverlof toen mijn contract afliep. Deze is gewoon verlengd en sinds afgelopen maandag omgezet naar onbepaalde tijd.

    Ja, ik ben super blij met mijn/onze werkgevers. Plus… ik vind mijn werk nog leuk ook nog 🙂 Het kan gelukkig dus ook anders. Jammer dat het niet vanzelfsprekend is.

  3. Tja, je kent mijn verhaal en kan beamen wat Tineke schrijft: allebei parttime werken en het met minder doen. Heeft enorm veel voordelen! Maar snap je frustraties wel. Toen Joost bij zijn oude baan aangaf dat hij na de geboorte van Roan ‘maar’ 4 dagen wilde gaan werken, werd hij heel raar aangekeken. Zijn collega zei: daar gaat je carrière. Ach ja, dan maar geen carrière. Hij ging 4 dagen werken maar was het liefst naar 3 gegaan. Nu is ons hele leven helemaal anders, maar geloof me, er zijn werkgevers die wel met je meedenken en flexibiliteit gunnen. Ik had er zo eentje en ik hoop dat jij die ook snel vindt!

    • Dank je wel! 🙂 (En een bizarre reactie van de oude werkgever van Joost, trouwens. Laat gezinnen lekker zelf weten hoe ze dingen regelen!)

  4. Mijn man heeft dezelfde ervaring als Ben. “Dat moet je vrouw maar doen” was het antwoord, toen hij belde dat onze dochter ziek was en dat hij met haar naar de dokter moest. Daar hebben we nu geen last meer van want we zijn beide onze baan kwijt geraakt. Nu we hebben ervaren dat we met heel veel minder geld toe kunnen, willen we nooit meer terug naar de ratrace. Liever beide part time werken, met een goede rolverdeling en genoeg tijd voor de kinderen.

    • Wat heftig dat jullie allebei je baan zijn kwijtgeraakt! Wel goed dat het jullie de ogen heeft geopend over wat jullie belangrijk vinden in het leven. Van daaruit kunnen jullie weer verder.

  5. Ik had ook een hele fijne werkgever en was meestal degene die de noodopvang deed. Manlief pakte vaak de andere helft van de dag. Allebei een beetje. En ook thuiswerken was fijn voor de balans werk/privé. Maar nu met solliciteren is het lastiger. Een baan voor minder uren dan fulltime met wat ik deed is dus gewoon niet te vinden. Alleen maar meer uren

    • Dat is mijn ervaring helaas ook, Marijke. Hetzelfde werk maar dan voor minimaal 32 uur. Jammer is dat.

  6. Ik herken dat alles zelf willen doen. Niet omdat ik moet, maar gewoon omdat ik het ook erg leuk vind. Mijn kinderen opvoeden, bij ze zijn, tijd voor vrij maken, geeft mij energie. Maar doordat ik kinderen heb, zie ik ook steeds beter in wat het waard is om tijd aan te besteden en wat niet.

    • Ben ik helemaal met je eens. Je prioriteiten veranderen. Ik had nooit verwacht dat ik het opvoeden van en de tijd met mijn dochter zo belangrijk zou vinden. Ik kan me wel druk maken om allerlei dingen, maar eigenlijk doet het er niet zoveel toe. Een blij gezin is – hoe zoetsappig het misschien ook klinkt- het belangrijkst nu, want anders heeft iedereen er last van.

  7. Wij hebben het qua werkgevers wel getroffen geloof ik. Toen ik met zwangerschapsverlof ging verliep mijn contract, had eruit geschopt kunnen worden maar ontving daarentegen een vast contract. En ook nu zijn ze altijd flexibel. Ook de werkgever van mijn man is vrij flexibel, dus hier is het altijd even puzzelen voor wie het het handigst is om de kinderen op te vangen wanneer nodig.

  8. Weet je waar werkgevers helemaal zenuwachtig van worden? Als je een niet-traditionele rolverdeling hebt. Toen ik naar mijn chef belde en zei dat ik vanwege een ziek kind later kwam, was het antwoord: “En je vrouw dan? Kan die dan niet thuisblijven?” En dat is maar één voorbeeld.

    • Wauw. Dat is zeker een bijzondere opmerking. Nu ben ik wel benieuwd naar jouw andere voorbeelden!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.