Bloggen: de coming-out

Bloggen: de coming-out

Wat was het blogleven toch eigenlijk simpel toen ik tig jaar geleden een anonieme blog had. Ik blogde over van alles en nog wat, keek nooit naar statistieken en had leuke contacten met andere anonieme bloggers. Ik keek mee in de levens van mensen die ik niet kende en die letterlijk hun hele ziel en zaligheid op het www deelden zonder dat ik wist wie de personen achter de blog waren. Een coming-out als blogger of schrijver? Ik moest er niet aan denken!

Daarna stopte ik met bloggen en dat was misschien wel het domste wat ik kon doen. Juist in de jaren erna werd bloggen namelijk de gewoonste zaak van de wereld en konden bloggers die al een tijd meedraaiden en ontdekt werden hele leuke dingen doen. Met als groot verschil dat zij wel open en bloot op hun site stonden, over hele persoonlijke dingen schreven en daar een goede balans in konden vinden. Dat kon ik niet. Ik vond het doodeng om zo persoonlijk te schrijven maar het allerergst vond ik het om toe te geven dat ik dat deed, schrijven. Op een eigen site, nog wel! Ik zag mensen al denken.

‘Wat verbeeldt zij zich niet?’

 

Want wie was ik om zulke persoonlijke dingen te schrijven? Daar zijn toch echte schrijvers voor? En voor het lezen van verhalen leest men toch boeken? Ik had niet eens een journalistieke opleiding gedaan. Ik wist van kant nog wal. Bovendien was en ben ik nogal introvert aangelegd en dat botste behoorlijk met mijn passie voor schrijven. Want schrijven of bloggen betekent dat je vaak je meest persoonlijke gedachten en overtuigingen op het digitale papier knalt. En daar blijft het staan, want het internet vergeet niets. Voor mij voelde dat in het begin alsof ik in een vijver met krokodillen (mijn lezers ?) was gesprongen. Toch begon ik Dochterlief.nl vanuit een hardnekkig gevoel om iets met die passie voor schrijven te doen. Om te delen, gelijkgestemden te bereiken en hopelijk ook te inspireren. Ik kon er niet meer onderuit: al mijn hersenspinsels stonden vanaf dag 1 openbaar voor de hele wereld.

Ik was zelf mijn grootse vijand

 

Mijn man en familie wisten op een gegeven moment wel dat ik blogde. Daarna kwamen enkele van mijn vrienden het te weten. Maar verder dan dat ging ik niet met het promoten van mijn nieuwe hobby. Mijn god, collega’s en kennissen zouden eens lezen wat ik schreef! En zo dachten volgens mij heel veel mensen dat ik er vrijwillig geen sociaal leven of hobby’s op na hield naast mijn werk, terwijl ik drukker was dan ooit. Daarnaast speelde ook mee dat maar weinig mensen wisten wat bloggen echt inhoudt en ik bang was dat het mijn baankansen zou verkleinen in de periode dat ik werkzoekend was. Dat mensen zouden denken dat ik uiteindelijk wilde verdienen met mijn blog en dan weer zou vertrekken bij de bedrijven waar ik werkte. Dus ik hield mijn mond over mijn favoriete hobby, terwijl het juist alles zei over mij als persoon.

De coming- out

 

Dit jaar liet ik visitekaartjes maken voor mijn blog. Ik trad voor het eerst, zij het af en toe sociaal onhandig, naar buiten als blogger en bezocht events en ontmoette andere bloggers. Als collega-blogger, en als schrijver. En het voelde goed. Schrijven en bloggen is niet mijn beroep, maar het is een deel van wie ik ben. En door dat zo lang te ontkennen en het aan bijna niemand te vertellen, ontkende ik een belangrijk, essentieel deel van mezelf. Ik ben partner, moeder, werknemer maar ook schrijver, in hart en nieren. Nee, ik werk (nog) niet aan een boek. Ik behoor niet tot de bloggers met het meeste bereik. Maar het hoort bij mij. En dat mag de hele wereld weten.

De komende weken zal ik regelmatig op de zaterdag een artikel delen van de blog die ik jaren geleden bijhield. Omdat ik het schrijven om het schrijven mis en het leuk vind om mijn hersenspinsels van toen een definitieve plek te geven. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden!

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

10 Comments

  1. Heel herkenbaar! In mijn omgeving weten ook weinig mensen van mijn blog af.. het voelt ook zo gek om ineens te vertellen! Het is ook echt iets eigens..

  2. Ik heb er ook wel moeite mee hoor. Soms komt iemand er per ongeluk achter dat ik een blog heb. En als ze er naar vragen, staat het schaamrood op mijn kaken. Maar waarom? Ik weet het niet. Misschien juist omdat het zo persoonlijk is of mijn mening duidelijk geef. Terwijl ik normaal gesproken niet zo’n prater ben en het idee heb dat anderen zich echt niet interesseren in mij. Ik vind het dan juist leuk dat er op het internet mensen zijn die zich wel interesseren in mij. Volstrekt onbekende mensen. Maar wel een hele leuke groep mensen.

  3. Wat leuk geschreven! Hier weten mijn vrienden en familie het nog niet van mijn blog.

  4. Bloggen is geweldig vind ik. Het is mijn uitlaatklep en inmiddels een bron van inkomsten. Beter wordt het niet.

  5. Oh zo mooi hoe jij je coming out beschrijft. Trouw zijn aan jezelf, en eerlijk en open bloggen is best eng. Maar persoonlijk vind ik het echt waard. En eigenlijk is je blog toch een prachtvisitekaartje van je? voor je toekomstige werkgever?

  6. Herkenbaar!! Ik vind t nog steeds een gek idee dat mensen die ik niet ken of mensen die ik ken van vroeger (middelbare school of studietijd) mijn blog lezen. Als ik daar te lang bij stil klap ik dicht en durf ik ineens niet meer op publiceren te klikken… Wat mij nu ook helpt is om het bloggen ‘werken’ te noemen. Als ik t immers serieus neem, zullen anderen t ook sneller serieus nemen. Niet dat ik er geld mee verdien haha dat is een utopie vooralsnog maar volgens mij begint t met er zelf in geloven. En dat doe ik beetje bij beetje. Dusse, Romy lekker door blijven schrijven want ik vind t altijd erg leuk om te lezen!

  7. Het is erg herkenbaar. Inmiddels blog ik 14 jaar en ik was altijd redelijk anoniem. Als mensen achter mijn blog kwamen begon ik vaak weer een nieuwe. Uiteindelijk ben ik 3 jaar geleden de anonimiteit uitgekomen en weet mijn hele omgeving dat ik blog. Sommigen hebben daar wel een mening over, maar dat maakt me niet uit. Ook niet iedereen hoeft het te begrijpen, zo begrijp ik sommige van hun hobby’s ook niet 😉

  8. Ik herken deels van je verhaal. Ik blog ook al een jaar of 13 met tussenpozen maar juist in de tijd dat het dus groeide blogde ik niet. Of te weinig. Alleen ik kwam er direct voor uit naar mn omgeving omdat ik eerst blogde over mn bruiloft en de voorbereidingen, puur voor hen.. Daarna over mn zwangerschap, voor mezelf en mn omgeving.. En daarna over Fay die ziek was. Dus iedereen wist al dat ik blogde al vinden mensen t nog steeds gek hoe ik er soms dingen door krijg en denken sommige dat ik alles wel kan krijgen…

  9. Blij dat je deze stap maakt, weet zeker dat het niet makkelijk was. Maar je schrijft goed Romy en terecht dat je daar visitekaartjes voor laat maken.

    Hier ook veel onzekerheid (dacht altijd dat mensen complimenten gaven uit aardigheid, niet omdat ze het meenden), maar eigenlijk zonde is dat toch van de energie?

    Leuk dat je die blogs opnieuw gaat delen. Ik zal ze zeker lezen!

Comments are closed.