Bloggen: de doelen en desillusies

Bloggen: de doelen en desillusies

Nog niet zo lang geleden was het weer tijd om mijn abonnement bij mijn host te verlengen. Toen begonnen de twijfels: zou ik het verlengen of niet? Bijna 2 jaar deel ik nu lief en leed op internet, maar wat was er van mijn doelen en plannen terecht gekomen? En vond ik het nog wel leuk, dat bloggen?

To blog or not to blog?

 

Begrijp me niet verkeerd: het bloggen op zich voelt nog steeds goed. Het is een fijne uitlaatklep en het voelt goed om positieve reacties van lezers te krijgen. Een ander leuk pluspunt is dat familie, vrienden en kennissen die net als ik druk zijn met hun dagelijks leven zo nu en dan komen aanwaaien om te lezen wat ik tegenwoordig uitspook.

Begin dit jaar vond ik het tijd om mijn blog naar een hoger plan te tillen. Ik had concrete doelen en plannen voor de blog opgesteld en liep over van de energie. Ik werkte weken vooruit en zat echt in een flow. Maar waarom had ik dan nu dat zeurende stemmetje in mijn hoofd dat riep dat ik misschien maar moest stoppen met bloggen?

Een grote factor is tijd. De laatste tijd is er in mijn privé-leven veel veranderd. Ik ben weer voor 32 uur per week aan het werk en daar komt gemiddeld nog 8 uur reistijd bij. Tegen de tijd dat het huis aan kant is, mijn dochter in bed ligt en alle andere dingen gedaan zijn is het al bijna bedtijd. Mijn parttimedag staat in het teken van qualitytime met Elise, net als een groot deel van de weekenden. Ik loop constant achter de (blog)feiten aan.

Meer dan artikelen typen 

 

Wat veel lezers van blogs niet weten, is hoe immens veel tijd er in bloggen gaat zitten. Niet alleen het verzinnen en schrijven van blogartikelen en het maken van foto’s kost veel tijd, ook het bijwerken van je mail, het verbeteren van je site, het eventuele netwerken met PR bureau’s en bedrijven en het bezoeken van events kost veel tijd.

En eerlijk gezegd: die tijd heb ik er niet altijd voor over. Ik wil niet op mijn enige vrije dag in de week naar een event waar ik mijn dochter niet mee naar toe mag nemen. Ik kan niet tot midden in de nacht aan mijn blog werken terwijl mijn wekker om 5.30 gaat. Het ontbreekt me ook aan de tijd om mee te doen met allerlei challenges of samenwerkingen met collega-bloggers.

De desillusies 

 

Dochterlief.nl is een hobby, een verlengstuk van mijn eigen leven. Ik geef jullie graag een kijkje in mijn leven, geef tips, deel de leukste aankopen, geef mijn mening over kindvriendelijke uitjes en probeer mijn eigen visie op actuele onderwerpen te geven. Incidenteel kan ik een leuke winactie organiseren. Daar was ik een lange periode meer dan tevreden mee. Maar de laatste tijd keek ik te veel naar andere blogs, die enthousiast deelden hoe veel bezoekers ze hadden gehad en hoe sterk ze gegroeid waren. Die de ene na de andere leuke samenwerking aangingen. Die op de eerste rang zaten bij leuke events. Allemaal dingen die ik niet had en ook niet zo snel zag gebeuren met mijn blog. Lag het dan aan mij? Kon ik misschien toch niet zo leuk schrijven als ik dacht?

Het is natuurlijk een simpel feit: de tijd en energie die je ergens instopt, betaalt zich uiteindelijk ook terug. Ik weet dat blog-collega’s keihard werken voor die samenwerkingen en hun naamsbekendheid. Dat het ze echt niet zomaar komt aanwaaien.

Ik heb daar respect voor, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit niet is waar ik naartoe wil met bloggen. Groot en bekend worden met mijn blog voor mij geen hoofddoel meer. Mijn blog is een dierbare hobby, maar geen bedrijf. Het brengt geen brood voor mij op de plank; dat breng ik binnen door met veel motivatie en inzet bij een werkgever te werken. Dat is een bewuste keuze geweest en daar sta ik nog steeds achter.

Conclusie

 

Laat mij gewoon maar lekker schrijven. Over het leven met een temperamentvolle, maar lieve peuter. Over het combineren van werk met privé. Over de allerleukste kinderboeken en hebbedingen. Over de wereld waarin mijn dochter opgroeit en de mooie en minder mooie dingen. Gewoon, omdat het mag en niet omdat het moet. Haak je als lezer af omdat dit niet is wat je verwachtte? Dat is je goed recht. Blijf je hangen omdat je me graag leest? Enjoy the ride! 

Ik heb namelijk net weer voor een jaar aan hosting betaald, dus ik ga nog even door. 🙂

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

17 Comments

  1. Ik herken dit wel hoor. Werk, reizen, huis aan kant, familie, boodschappen. Waar blijft de tijd? Fijn dat je doorgaat en ik hoop dat je het op zo’n manier kan blijven doen dat je er vooral veel plezier in hebt.

  2. Fijn dat je gewoon weer een jaartje hebt “bijgetekend” haha. Veelste leuk om hier te lezen en ik snap helemaal wat je bedoelt hoor. Ik blijf hangen met mijn blog al meer dan een half jaar en vond t ook echt erg. Maar aan de andere kant wilde ik er niet instoppen want anderen wel doen. En wilde ik niet bloggen om het bloggen en onderwerpen kiezen ‘omdat ze scoren’ en niet omdat ik het leuk vind. Daarom blijf gewoon lekker jezelf, dat geeft veel meer voldoening dan iets anders!

  3. Yes! Gewoon door bloggen! Ik schrok even van je titel en aankondiging op facebook 😮 en anders 1 of 2x in de week publiceren. Meer hoeft echt niet. Je vaste lezers blijven komen! Dan groei je maar langzaam, zolang je er lol in hebt is t goed 🙂

  4. Snap helemaal wat je bedoelt. Heb nu in de vakantie echt geen tijd om te schrijven en dan heb je ook niet veel bezoekers, maar dat is dan maar zo. Weet ook zeker dat er geen ‘succesvolle’ blogger is die 32 u per week werkt, zoveel reistijd en een kind heeft 😉

  5. Mooi dat je het voor jezelf helder hebt. Naast een baan van 32 uur per week is het idd heel pittig om ook nog je blog bij te houden, ik vond het met 24 uur per week werken al pittig om elke avond tot laat bezig te zijn. Binnenkort ben ik weer werkloos, dan kan ik weer even extra knallen en events bezoeken om mijn blog een boost te geven. Vooruit werken lukt bij mij vrijwel niet.

    • Ik merkte dat ik toen ik werkloos was juist minder aandacht aan het bloggen kon besteden dan ik dacht. Misschien omdat mijn focus lag op het vinden van werk, maar toch. En toen de kinderopvang weg viel kon ik ook niet meer makkelijk naar events. Hopelijk lukt het jou wel!

  6. Ik zeg: mooie doelstelling! Ik ben ook nog maar zelden naar een event geweest en kijk idd ook wel eens met jaloezie naar anderen die dat wel doen. Maar idd bij mij ontbreekt daar ook gewoon de tijd voor. Dus gewoon lekker bloggen en prima!
    Ik blijf wel lezen ?

  7. Je moet bloggen omdat je er zelf bkij van wordt niet omdat je in de smaak moet vallen. Als je een eigen stijl hebt dan val je hier ook meer mee op en je hebt plezier in het bloggen.

    • Toch denk ik dat het makkelijk is om je mee te laten slepen als je eenmaal in het wereldje zit. Maar uiteindelijk moet inderdaad het plezier voorop staan!

  8. Gelukkig! Ik zou het zo zonde hebben gevonden als je was gestopt ? maar dat weet je denk ik wel.

    Gewoon een tandje terug soms en inderdaad niet te veel naar anderen kijken. En wie weet komt t alsnog. Aan je talent zal het echt niet liggen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.