Boekreview # 21: ‘t Hooge Nest – Roxane van Iperen

Als Roxane van Iperen in 2012 in Naarden een markante villa genaamd ‘t Hooge Nest koopt, komt zij erachter dat deze villa in de Tweede Wereldoorlog een symbool van verzet was. Ze duikt in de geschiedenis van de villa en vertelt je het verhaal van twee moedige zussen, hun familie en vrienden.

Een villa met een verhaal

Roxane begint het boek met een herinnering aan hun eerste kennismaking met de villa. Het was voor iedereen liefde op het eerste gezicht, maar Roxane voelt al snel dat in deze villa een verhaal verborgen zit en gaat op onderzoek uit. En inderdaad: er is een belangrijk verhaal te vertellen met ‘t Hooge Nest als decor.

‘Het is een geschiedenis die mijn eerste gevoel bevestigt: dit huis is groter dan wij zijn. Wij zijn slechts de passanten die het mogen bewonen.’ – Roxane van Iperen, ‘t Hooge Nest

Vanaf het moment dat ik kennis maak met Janny en Lien Brilleslijper ben ik verloren. Roxane vertelt zo beeldend en meeslepend dat ik het verhaal als een film voor me kan zien, en ik zit er helemaal in.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bestieren twee joodse zussen – Janny en Lien Brilleslijper – een van de grootste onderduikadressen in Nederland: ‘t Hooge Nest, een villa in ‘t Gooi. Terwijl de laatste joden in Nederland worden opgejaagd en men er eigenlijk van uitgaat dat de bevrijding niet lang meer zal duren, leven tientallen onderduikers zo goed en kwaad als het gaat door, pal onder de neus van NSB-buren en nazi-kopstukken. Toch worden de bewoners van ‘t Hooge Nest verraden en de familie Brilleslijper belandt met het laatste transport in Auschwitz, samen met de familie Frank. (Otto, Edith, Margot en Anne.)

Wat vond ik van het boek

Sprakeloos was ik, na het lezen van ‘t Hooge Nest. Ik kroop in de huid van de hoofdpersonages en al lezende had ik het gevoel dat ik net als Jenny,  Lien en hun geliefden continu over mijn schouder moest kijken en kon ik de verstikkende omstandigheden waaronder de onderduikers leefden bijna voelen. Toen moest het ergste echter nog komen: het transport naar Auschwitz, de verhalen uit de verschillende (vernietigings)kampen en hoe de zussen Brilleslijper daar alles op alles moesten zetten om te overleven, want dat hadden ze hun moeder en gezinnen beloofd tijdens het afscheid.

Ik moest het verhaal echt even laten bezinken en heb het boek tijdens het lezen ook regelmatig even weg gelegd, want sommige passages waren te emotioneel en te gruwelijk.

Ik dacht dat ik best veel wist over De Holocaust en de verschrikkingen van de concentratiekampen. Het onderwerp had, hoe gek dit ook mag klinken, altijd wel mijn interesse op de middelbare school. Ik heb veel over de Tweede Wereldoorlog gelezen, zowel over de bezetting in Europa als in Zuidoost- Azië. Het Achterhuis van Anne Frank las ik als kind en ik was er weken van onder de indruk, omdat dit ging om iemand die bijna net zo oud was als ik. Het maalde maar door mijn hoofd: ‘Waarom kon Anne niet in vrijheid leven en ik wel? Hoe kunnen mensen een ander zulke afschuwelijke dingen aandoen?

Na het lezen van ‘t Hooge Nest kwam ik erachter dat ik helemaal niet zoveel wist. Door het verhaal van de twee zussen kreeg De Holocaust opeens weer een gezicht, ditmaal van twee volwassen vrouwen. Getrouwd met kleine kinderen, net als ik, maar daar hield ook elke vergelijking mee op.

Ik kwam erachter hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn op momenten dat ze niets meer hebben om voor te leven en al hun waardigheid wordt afgenomen. Hoe moedig mensen kunnen zijn als alles zwart en verloren lijkt. Dit waren slechts twee van de vele dappere mensen die hun leven op het spel zetten om anderen te helpen. Ik heb daar diep respect voor.

Opnieuw was ik, net als na het lezen van Het Achterhuis en andere oorlogsgerelateerde boeken verbijsterd, boos en verdrietig om zóveel haat. Het is een enge gedachte hoe het gedachtegoed van een persoon de dood van honderdduizenden mensen heeft veroorzaakt. Dat mensen waarvan je denkt ze te kunnen vertrouwen, opeens tot de andere kant behoren. Dit mag nooit meer gebeuren. Alleen daarom al vind ik dat dit boek verplicht op de leeslijsten van scholen moet staan.

Men kan zeggen dat het al veel te lang geleden is, dat we hier in Nederland niet meer in oorlog leven, maar ‘t Hooge Nest heeft een belangrijke boodschap: leer van het verleden, voordat dit weer het heden wordt. Bovenal is het een boek over moed, hoop, en (zuster)liefde. 

Koop bij bol.com
Filed under Dochterlief leest
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

1 Comment

  1. Lijkt me ook een indrukwekkend boek inderdaad. Hij staat al best lang heel hoog op de bestseller lijsten.
    Ik ben nu ‘De Experimenten’ aan het lezen van Marion Pauw. Een beetje hetzelfde genre, alleen dan gaat het meer over ná Auschwitz dan daarvoor. Ik heb ook al veel over de holocaust gelezen, maar het blijft ongelooflijk en niet te bevatten.

Comments are closed.