Oktober borstkanker awareness maand – voor alle amazones

Oktober borstkanker awareness maand - voor alle amazones

Ik heb gelukkig nooit te maken gekregen met (borst)kanker en ik kan me er dus geen voorstelling van maken hoe het is om het te hebben. Wel heb ik familie en vrienden en kennissen met deze ziekte zien worstelen. Sommigen overleefden deze ziekte, sommigen bleven zich er jarenlang van bewust dat ze het terug konden krijgen en leefden in angst. Anderen stierven. Ik wil graag stil staan bij een van hen, om borstkanker een gezicht te geven.

Diana

 

Als jullie mij zouden vragen wat mijn eerste ingeving is bij het woord borstkanker, dan denk ik niet meteen aan glossy magazines of een roze accessoire om mijn pols. Niet dat hier iets mis mee is; Pink Ribbon is een goed initiatief maar het is niet zo mijn ding. Liever denk ik aan zangeres Melissa Etheridge die jaren geleden met een kaal hoofd van de chemo de sterren van de hemel speelde op het podium van een awardshow en aan haar nummer ‘I run for life’ dat ze schreef naar aanleiding van haar eigen ervaring, voor vrouwen met borstkanker. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik het hoor. Maar ik denk ook aan Diana, een kennis van vroeger.

Diana en ik leerden elkaar 10 jaar geleden online kennen. We waren beiden lid van een online groep, zoals die er toen nog waren en ze viel me meteen op door haar oprechte belangstelling in mensen en haar no-nonsense houding. Ik keek ook tegen haar op; ze leek me zo’n vrouw van de wereld. Een echte aanpakker, enorm intelligent en zich altijd inzettend voor een hoger maatschappelijk doel. Toen we elkaar uiteindelijk ontmoetten bleek mijn beeld te kloppen. Maar ze had ook een kwetsbare kant: ze had borstkanker overleefd, en daar was ze zich nog elke dag van bewust.

 

Vrouwelijke strijdsters

 

Niet dat ze bij de pakken neer was gaan zitten. Ze had een online platform opgericht dat inmiddels een begrip is in Nederland: de Amazones, geïnspireerd door de vrouwelijke strijdsters uit de Griekse mythologie. Het verhaal wil dat de naam is afgeleid van het Griekse a-mazos, dat zonder borst betekent. Een van de vele Amazonemythen is dat deze vrouwen hun rechterborst verwijderden om beter te kunnen boogschieten. De link met borstkanker is duidelijk en ik vond het een fantastische naam. Tot op de dag van vandaag kunnen vrouwen met borstkanker op dit platform hun verhaal kwijt.

Ons contact verwaterde uiteindelijk maar ik ben haar nooit vergeten. Uit nieuwsgierigheid Googelde ik begin dit jaar haar naam. Ik zag dat ze moeder was geworden en juichte in stilte omdat ik wist dat ze dat zo graag wilde. En toen vond ik haar blog. Met een overlijdensbericht. Ik schrok me kapot. Dit kon toch niet waar zijn?

Moeder en kanker

 

Diana was moeder geworden en tegelijkertijd was de kanker opnieuw haar lijf in geslopen. Strijdbaar als ze was bleef ze vechten; voor zichzelf, voor haar man en kind, maar ook voor het hogere doel: het delen van kennis over borstkanker met lotgenoten en het onderzoeken van de beste behandelingen. Vijf jaar lang bleef ze knokken, maar ze verloor het van deze afschuwelijke ziekte. Ik las haar persoonlijke blog op een zondagochtend in bed terwijl iedereen nog sliep en de tranen liepen over mijn wangen. ‘Wat is er?’ vroeg mijn man toen hij wakker werd en tegelijkertijd hoorde ik een opgewekt stemmetje uit de kamer naast ons: ‘Mama? Mag ik uit?’ Ik vond het leven op dat moment oneerlijk en kwaadaardig. Dat haar kind zijn moeder moest missen terwijl ik er gewoon nog was in het leven van de mijne.

Dat is misschien ook waarom ik glossy magazines en Pink Ribbon armbandjes eigenlijk niet zo vind passen bij een onderwerp als borstkanker, ook al weet ik dat het sommige mensen wel veel steun biedt. Waarom het me stiekem een beetje irriteert als mensen het hebben over dat een persoon hard gevochten heeft en daardoor de kanker heeft overwonnen. Kanker is niet glamoureus en kanker is geen wedstrijd. Kanker is rauw, zwart, verdrietig, afzien en hopen op het beste. Kanker overleven is helaas nog altijd vooral een kwestie van veel geluk hebben. Mensen die overlijden aan kanker hebben niet minder hard gevochten dan de mensen die kanker wél hebben overleefd. Want als dat wel zo zou zijn, dan hadden mensen zoals Diana deze strijd op hun sloffen gewonnen.

Vanachter mijn beeldscherm kan ik niet zo veel doen, behalve het onderwerp aandacht te geven door erover te schrijven, en een kaarsje branden voor de mensen die er niet meer zijn of die nog altijd het gevecht moeten voeren. Veel licht en sterkte.

And someday if they tell you about it
If the darkness knocks on your door
Remember her
Remember me
We will be running as we have before
Running for answers, running for more – Melissa Etheridge

 

1 Comment

  1. Mooi! Heb hem gedeeld.

    En ja zulke situaties zijn zo onrechtvaardig. Geen kind zou zijn ouders moeten missen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.