Categorie: Dochterlief schrijft

Lichtjes in de bomen

Weet je waarom we Kerstmis vieren?’ vraagt ze terwijl ze vaart mindert. De pompon op haar nieuwe muts wiebelt nog na. ‘Ja hoor,’ antwoord ik.

Ze kijkt me argwanend aan. ‘Door baby Jezus. Daarom vieren we Kerstmis. Wilde je dat zeggen?’ Ik vertraag mijn pas even. O ja. Ze zit natuurlijk op een katholieke school. Ik knik zelfverzekerd. ‘Door Jezus, ja. Precies wat ik had willen zeggen.’ 

Lege stoelen

‘Maar weet je wat ik niet snap?’ zegt ze met een serieuze frons op haar voorhoofd. ‘Jezus is toch geen baby meer. Hij is al lang dood. En toch vieren we nog steeds Kerstmis.’ ‘Dat is omdat mensen hem zo lief vinden. Kerstmis is het feest van licht en liefde. Voor mama in ieder geval wel.’ 

Liefde is een woord dat ze snapt. Dat voelt, zoals ze een keer heel wijs zei, als ‘een warme buik.’ Ze gebruikt het woord te pas en te onpas. Zo is ze om de dag verliefd op haar vader en mij. Een oude pasfoto van haar vader heeft ze op haar nachtkastje gelegd, naast een poppetje dat op mij lijkt en haar andere relikwieën. O wee als ik het waag ze te verplaatsen.

‘Daarom hebben we ook een kerstboom,’ ga ik verder. Voor de lichtjes die weer mogen branden. En daarom komen mensen die elkaar lief vinden bij elkaar om Kerstmis te vieren.’ Ik heb het niet over de lege stoelen aan tafels, en aan hoe dat er in de loop van de tijd steeds meer worden.

Verwondering en lichtjes in de bomen

Sinds zij er is zie ik de decembermaand door haar onschuldige ogen. Haar glimmende gezicht bij het uitkiezen van een kerstboom. Haar zelf uitgekozen, kitscherige kerstfiguurtjes in de boom. Het grote verlangen naar sneeuw en de vraag of er pakjes onder de boom komen te liggen. De kerstviering op school en de lichtjes in de gangen. ‘Ik hou er zo van, van Kerstmis,’ verzucht ze gelukkig.

Ik kan me de kerstvieringen uit mijn jeugd nog goed herinneren. Het jurkje met Schotse ruit dat ik aan mocht toen we ‘s avonds op school boerenkool gingen eten. Het was er warm en overal brandden kaarsjes. De jongens droegen vlinderstrikjes, de meisjes en juffen mooie jurken. De Vienneta-ijstaart lag op ons te wachten als dessert. Van spanning kreeg ik geen hap door mijn keel.

Kerstmis was een feest van magie en verwondering, niet van verlies en gemis. Dat laatste is me helaas niet bespaard gebleven, zoals het niemand bespaard blijft. Ook de kinderen van nu niet. Daarom leg ik de nadruk op de liefde.

Laat het nog heel lang zo voor haar blijven,’ wens ik terwijl ik van dat vrolijke bewegelijke lijfje naar de grijze lucht boven ons kijk. Verwondering en lichtjes in de bomen. Alle stoelen aan tafel gevuld. Voor missen is nog tijd genoeg.

Photo by Mourad Saadi on Unsplash

Tempo Doeloe

Mijn opa zou vandaag 98 jaar zijn geworden. Daarom publiceer ik een kort verhaal met hem in de hoofdrol, dat ik vorig jaar al in iets andere vorm op verhalenplatform Sweek heb geplaatst. Read More

Nanowrimo-winnaar!

De maand november is bijna ten einde en de National Novel Writing Month (NaNoWriMo) ook. Guess what? Ik heb het gehaald! Read More

NaNoWriMo 2018: de laatste loodjes

We zitten in de laatste week van de NaNoWriMo en ik doe nog steeds mee! Het ontbrak me alleen wel aan de tijd om deze blog te updaten, waarvoor mijn welgemeende excuses. Read More

NaNoWriMo 2018: hellweek

De 2e week van de NaNoWriMo staat bij insiders bekend als hellweek. Het is namelijk dé week bij uitstek dat het enthousiasme en de woordenaantallen van de deelnemers afnemen. Read More

‘Gun uzelf dat beter.’ Griet Op De Beeck in CODA

Om mezelf een dagje rust van de NaNoWriMo te gunnen, besloot ik mezelf te trakteren en kocht ik op het laatste moment een kaartje voor de lezing van Griet Op De Beeck in CODA. Read More

NaNoWriMo 2018: poging twee

Vorig jaar wist ik het zeker: ondanks mijn overvolle agenda besloot ik meedoen aan de National Novel Writing Month, afgekort de NaNoWriMo. Read More

Wees bevriend met kleine dingen

‘Mama!’ roept ze ongerust van achter een eik. ‘Er ligt hier een wesp en hij is gewond!’
Ik kijk. Het is een hommel, een uitzonderlijk groot exemplaar. Hij ligt op zijn rug en spartelt met zijn pootjes. Hij heeft geen schijn van kans, zijn vleugels zijn beschadigd. Ik pak een takje en draai hem voorzichtig op zijn buik. Read More

Gelukkig

Ik hapte vanochtend in een perfect croissantje. Hij was een beetje krokant van buiten en zacht van binnen, en prachtig goudgeel van kleur. Read More

Op de rem staan

Ik zeg wel eens gekscherend dat de eerste letter van mijn dochter’s naam staat voor Energie. Al in mijn buik lag ze nooit stil, tenzij ik zelf langdurig bewoog.  Read More