Categorie: Dochterlief schrijft

Schrijven is mijn lust en leven sinds ik het leerde op school. Columns, fictie en persoonlijke blogs: je leest ze hier.

Veertig

Ergens in mij zit nog steeds dat meisje van achttien met de grote dromen, die zich maar blijft verwonderen over het leven.

Vaders

Ze zucht dramatisch. ‘Jij hebt een papa en een vader,’ zegt ze. ‘Ik heb alleen een papa.’

What the he(c)k?

Hoe ging ik thuis uitleggen dat ik naar aanleiding van een schrijfopdracht een conversatie was begonnen met een hek?

Gebroken

Liever gooien we een filter over de pijn, lachen we het ongemakkelijke gevoel weg of vervangen we het kapotte voorwerp voor iets nieuws.

Kroepoek en pure chocola

De kinderen mochten van hem zo veel chips over de nasi strooien als ze wilden, ook al mopperde mijn oma dat dit niet zo hoorde.

Zeewind

Bruin werden we ook al niet, maar het vinden van die haaientand stond voor geluk, had de verhuurder van het huisje me verzekerd.

Thuis

Ik buig me over mijn pan met stoofvlees, snuif de geur op en denk aan thuiskomen, en aan hoe een huis niet automatisch een thuis is omdat er toevallig mensen wonen.

Dochterlief schrijft: het podium op

Het maakte gelijk een einde aan een valse overtuiging die ik al die tijd had: dat mijn woorden er niet toe deden en daarom voor altijd in een schrijfblok verborgen moesten blijven.

Vredesduiven

Een ding is zeker: de oorlog nam niet alleen bezit van haar wereld, maar ook van haar ziel. Er ging een lichtje in haar uit dat nooit meer is gaan branden.

Gesloten

Wat er zich daadwerkelijk in die kamers bevindt, ontdek ik pas als de gesloten deuren met geweld openbreek.