Het corrigeren van een kind van iemand anders: doe jij dit?

het corrigeren van het kind van iemand anders

Afgelopen week haalden mijn man en ik Elise samen op van het kinderdagverblijf. Het was een drukte van belang maar ze zat zoet in een hoekje te spelen. Ik stootte mijn man aan: kijk nou wat schattig. Tegelijkertijd zag ik een klein jongetje naar haar toe lopen met een buggy. Hij begon wat lomp met het ding tegen haar aan te rijden.

Hallo moederinstinct!

 

“Nee,” hoorde ik Elise zeggen. “Niet duwen.” Ze herhaalde het nog een paar keer maar zonder effect, het jongetje bleef ermee doorgaan. Het huilen stond haar inmiddels nader dan het lachen. De leidsters waren druk en zagen het niet en uit een reflex pakte ik de buggy vast en zei ik tegen het jongetje dat hij op moest houden omdat hij Elise pijn deed. Hij keek me met grote ogen aan en was diep onder de indruk. Zo erg dat hij een beetje bang naar mij blijf kijken terwijl ik de dag met de leidster doornam.

Op de terugweg vroeg ik me hardop af of ik niet te ver was gegaan. Mijn man vond me inderdaad iets te voortvarend. Het jongetje was hoogstens drie jaar oud en had het vast niet met opzet gedaan. Ik weet achteraf ook zeker dat de leidster de boel wel gesust zou hebben als ze het had gezien. Stel dat de ouders van het jongetje nou ook in de ruimte waren, dan hadden ze mijn actie vast niet op prijs gesteld. Als het Elise was geweest die voor mijn ogen door een andere ouder werd gecorrigeerd had ik het ook niet zo leuk gevonden. Maar ja, mijn moederinstinct nam het even van me over.

Done of not done?

 

Toch weet ik dat je als ouder niet alle handelingen van je kind kan zien. Stel dat ik nou met Elise in de supermarkt zou zijn, haar even uit het oog zou verliezen en ze dan alle koekjes uit de schappen zou trekken, zouden de rest van de winkelende mensen dan echt niks zeggen? En als ze dat wel zouden doen, hoe zou ik me als moeder dan voelen? Op z’n minst een beetje opgelaten.

Het lijkt het tegenwoordig not done te zijn om commentaar op andermans kind te hebben, laat staan het ergens op aan te spreken of te corrigeren. Dat ervaren sommige leerkrachten ook, las ik laatst in het nieuws. Niet alle ouders pikken het commentaar op hun kind en komen verhaal halen, al dan niet met verstrekkende gevolgen. Ik vind dat onvoorstelbaar, maar het schijnt steeds vaker te gebeuren. Wij moderne ouders voeden onze kinderen op en alle mensen die commentaar hebben moeten zich er niet mee bemoeien, zo lijkt de trend. Toen ik klein was en buiten speelde werd er wel degelijk opgelet door de buren en werden de kinderen ook aangesproken op hun gedrag. Een stukje sociale controle die toen heel normaal was maar die ik tegenwoordig nog niet zo in de praktijk heb gezien.

Is dat nou eigenlijk zo erg, die bemoeienis van anderen? Ik ben er nog niet uit. Ongevraagd advies krijgen vind ik namelijk irritant, maar ik mag toch wel hopen dat als mijn kind een ander kind iets te hardhandig benadert terwijl ik niet in de buurt ben of ongewenst gedrag vertoond, iemand haar er dan op een passende manier erop wijst dat het anders kan. Ik kan me ook voorstellen dat pas echt van toepassing is rond het moment dat ze bij vriendjes en vriendinnetjes thuis gaat spelen of naar school gaat. Maar het allerliefst zou ik haar op sommige momenten gewoon bij mij in de buurt willen houden en helemaal de confrontatie niet aan willen gaan. Ik vind dit soort dingen namelijk best ingewikkeld aan het opvoeden. Hopelijk heb ik nog even om me mentaal voor te bereiden voor de echt lastige situaties.

Heb jij wel eens een kind van iemand anders gecorrigeerd? Deel je ervaringen in de comments!

Mis niks en volg Dochterlief ook in 2016 op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

22 Comments

  1. Het hangt een beetje van de ouder van het kind af of zij het op prijs stellen of niet. Maar zeker als het gedrag van het kind gericht is op jouw eigen kind, lijkt het me meer dan normaal dat je dat andere kind dan corrigeert. En juist ook kinderen die op straat of ergens zonder toezicht van volwassenen iets uithalen, zouden gewoon aangesproken moeten worden naar mijn mening. Dan leren ze dat het niet uitmaakt of hun ouders even niet op ze letten, maar dat ze zich hoe dan ook moeten gedragen.

  2. Ik vind corrigeren van andere kinderen geen probleem, helemaal als ze iemand pijn doen of iets doen wat echt niet kan.

    Lastiger vind ik het als het kinderen zijn van bekenden. Ik heb wel eens gehad dat de ouders erbij zaten en er niks van zeiden en ik uiteindelijk moest ingrijpen, dat vond ik echt heel naar. Had het een keer met een kind die mijn (dure) piano stuk wilde maken, andere kindjes sloeg en met schoenen op de bank stond. Dat zijn toch algemene dingen die gewoon niet mogen.

    • Dat lijkt mij ook lastig, kinderen van bekenden die zich misdragen en niet door de ouders gecorrigeerd worden. Vervelend dat jij moest ingrijpen.

  3. In dit geval had ik hetzelfde gedaan. Iets of iemand pijn doen of iets in die trant mag je best op reageren vind ik. Uiteraard wel netjes maar als niemand anders het doet kan het best.

  4. Hoe oud een kind ook is, nee is nee, en je dochter heeft dat heel duidelijk aangegeven. Het jongetje “kiest ervoor” om door te gaan en dat heeft consequenties. Dat is iets wat kinderen moeten leren. Mij lijkt dat je op een normale manier hebt ingegrepen. Als je het op die manier bij een van mijn kinderen gedaan zou hebben had ik je groot gelijk gegeven en mijn kind excuses laten maken.

  5. Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Maar als het mijn zoontje was geweest had ik het niet erg gevonden als hem werd gezegd een ander kindje geen pijn te doen. Maar dat is bij ons heel normaal dus ik ben er aan gewend.
    Zelf denk ik uit ervaring dat veel kids tegenwoordig niet meer gewend zijn aan een wat strenger overkomende corrigering en dan wat kunnen schrikken.

    • Dat laatste zou best kunnen. Ik hoor wel vaker dat onze generatie ouders te soft zou zijn. Gezien de reacties valt dat wel mee, maar toch.

  6. Kinderen van vrienden en bekende wel als het echt te gek wordt….
    Van vreemde ben ik wat terughoudender, maar in de situatie die jij beschrijft had ik hetzelfde gedaan. Of een kind nu 3 of 5 is, je hoort andere niet pijn te doen, helemaal als er door het andere kind duidelijk aangegeven wordt dat er gestopt moet worden.

    Onlangs heb ik een kindje uit de klas van mijn oudste aangesproken terwijl hij een ander vast pakte. En nog niet zo lang geleden een kindje en haar moeder in een winkel… die was hele schappen aan het leegtrekken en moeder had het druk met haar mobieltje…

    • Hoe reageerde die moeder in de supermarkt toen jij dat deed? Vatte ze het goed op?

      • Ze kreeg een rood hoofd…. beseffende dat haar aanpak niet echt handig was. Ze stopte haar telefoon in de tas, sprak haar kind aan ging aan het opruimen! Op mij reageerde ze eigenlijk niet meer, denk dat ze er wel wat van heeft geleerd 😉

  7. Ik zeg tegen kinderen van familie en vrienden echt wel eens wat hoor! Wel blijf ik altijd rustig, dat wel. Bij onbekende kinderen kijk ik wel de kat uit de boom, maar zeg ik er soms ook wel wat van. Bijvoorbeeld op vakantie of als je ergens in de speeltuin bent ofzo. Het moet toch leuk blijven en pijn hoort daar gewoon niet bij.

    • Ja, iemand pijn doen is inderdaad de grens en zo lang een kind niet voor zichzelf kan opkomen heb je als ouder ook de plicht om dat wel te doen. Al is het ene kind ook assertiever dan het andere kind. Ben benieuwd hoe dat zich hier gaat ontwikkelen!

  8. Ik denk dat dat best mag. Al zou ik een kind die koekjes in de supermarkt open trekt ook lekker laten. Maar als het om een vervelende of gevaarlijke situatie gaat zeg ik er zeker iets van. Laatst op een verjaardag was een kindje van nog net geen 1 lekker op een Legopoppetje aan ‘t sabbelen. Deze bestaat uit losse onderdelen en dus heb ik het afgepakt terwijl de ouders het toelieten.

    • Dat zou ik ook doen, zeker omdat dit soort dingen altijd sneller gebeuren dan je als ouder denkt. Ben blij dat we hier langzaam uit die ‘ik stop alles in mijn mond’ fase aan het kruipen zijn.

  9. Ik denk dat je goed gehandeld hebt hoor; als een ander kindje die van jou pijn doet of lijkt te gaan doen is het logisch dat je ingrijpt. Als J zoiets bij een ander kindje zou doen zou ik het helemaal begrijpen als hij daar op aangesproken wordt. Opvoeden is iets dat het grootste gedeelte door de ouders gedaan wordt, maar de rest van de wereld stelt ook de normen en waarden op. Er zijn natuurlijk grenzen aan het “aanpakken” van andermans kinderen, maar denk dat je in deze zeker niet te ver gegaan bent.

    • Dank je! Interessant wat je schrift over de normen en waarden van de rest van de wereld, want juist de meningen over normen en waarden verschillen vaak. Wat hier in NL normaal gevonden wordt kan in een ander land bijvoorbeeld al not done zijn, en andersom.

      • Ja, daar heb je helemaal gelijk in. Ik heb in Curaçao gezien dat je kind een flinke tik geven als hij/zij iets “fout” doet heel normaal is, terwijl dat hier in Nederland er bijna de politie/kinderbescherming voor gebeld zou worden. Het zal ook verschil maken of het iets is wat je eigen kind overkomt (zoals in jou voorbeeld) of als het jou persoonlijk niet aangaat; denk dat je dan ook anders of misschien zelfs wel niet reageerd… Je blog heeft me in ieder geval stof tot nadenken gegeven hoe ik hier zelf mee om zou gaan!

  10. Als ik corrigeer zijn het vaak kinderen van bekenden, waarbij ik heel rustig zeg dat ze het misschien niet moeten doen. Maar ik kan mij heel goed voorstellen dat je hier iets van zei, heb ik ook wel eens gedaan. Het is toch je kind, dus ik vind dat je er absoluut iets van mag zeggen, de manier waarop daar kunnen sommige ouders alleen wel eens aan werken!

    • Dat is waar. Ik heb geprobeerd het niet heel streng te doen, maar ik denk dat de blik in mijn ogen genoeg zei. 😉 Die blik moet ik dus nog even oefenen voor een volgende keer.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.