Dat eeuwige schuldgevoel…

guilt

©klce.com

…dat automatisch samen met je kind wordt geboren. Daar vertelt geen enkele moeder je over. De navelstreng is nog maar net doorgeknipt, of het begint al.

“Het is niet erg hoor, dat je het niet zelf hebt gedaan,” zei de ene na de andere arts aan mijn kraambed toen ik bij lag te komen van een zware bevalling die was geëindigd in een keizersnede. ‘Niet zélf?!’ dacht ik geïrriteerd, ‘wie heeft er uren in een weeën-storm gezeten? Uit wiens buik is mijn dochter net gehaald? Toch echt de mijne!’ Ik gaf ze een vals lachje en snuffelde nog eens extra aan dat verse bundeltje liefde in mijn armen.

Ik had me tot op dat moment eigenlijk helemaal niet schuldig gevoeld, integendeel. Maar kennelijk was dat wel de norm. Pas toen bleek dat ik mijn dochter door alle complicaties en de zware bevalling niet zelf kon voeden, en de verpleegster me tussen neus en lippen liet weten dat ze Elise vast bij had gevoed met de fles, incasseerde ik mijn allereerste schuldgevoel als kersverse moeder. De dag erna bleek ze te veel te zijn afgevallen, en werd ze smakkend in mijn armen gedrukt voor een nieuwe poging tot borstvoeding. Maar mijn lijf produceerde geen enkel druppeltje melk, en dus werd de Nutrilon er weer bij gepakt. Ik keek naar dat zoekende hoofdje bij mijn borst, en BAM, het vorige schuldgevoel was nog niet eens verdwenen of het volgende schuldgevoel greep me bij de schouders en riep: “Wat ben jij nou voor waardeloze moeder? Je kan je eigen kind niet eens voeden!”

Dat was nog maar het begin

Ik weet nog goed hoe ik de eerste keer zonder baby in de stad liep. Ik was intens toe aan tijd voor mezelf maar toen ik er eenmaal liep, voelde ik me compleet ontheemd zonder kinderwagen met baby er in, en bovendien was ik er van overtuigd dat er boven mijn hoofd een grote lichtgevende pijl zou verschijnen en er een auto met grote luidsprekers langs zou rijden waaruit zou klinken: “Attentie, attentie!!! Hier loopt een moeder zonder haar baby! Ze wilde zo nodig eens alleen naar de Hema! Mensen, WAT VINDEN WIJ HIER VAN?!”

Ik dacht dat dit schuldgevoel zou verdwijnen naarmate ik langer moeder zou zijn, maar het tegendeel is waar. En het is lang niet altijd zo heftig als toen ik net moeder was, maar het gevoel manifesteert zich als zeikerig stemmetje in mijn hoofd, of als een jeukend plekje op mijn schouder dat ik niet kan negeren.

Ik voel het als ik na een lange dag werken niet zo geduldig naar mijn dochter toe ben als ik had willen zijn. Of als ik zucht als ze continu tegen mij aan wil plakken, het liefst mijn hele parttime dag lang, en weigert om alleen te spelen. Als ik een keer een potje geeft in plaats van een vers gekookte hap. Maar ook als ik dat beteuterde gezichtje van haar zie als ik ‘s ochtends vroeg de deur uit ren na een veel te kort ochtendritueel samen. Of als ik haar ‘s avonds een keer te laat ophaal bij de oppas. Ook al is het goed voor ons allebei, die verandering van omgeving en het omgaan met andere mensen. Ook al ben ik een groot voorstander van jezelf te blijven ontwikkelen als persoon en niet alleen maar moeder te zijn. En ook al vinden Elise en ik het allebei oprecht leuk om af en toe wat tijd zonder elkaar door te brengen. Het blijft toch een beetje steken. Het voelt elke keer als een pleister die zachtjes van een wond wordt getrokken.

Soms heb ik het ook als een keer iets voor mezelf koop in plaats van voor haar, alsof het mij een slechte moeder maakt dat ik mezelf ook wat gun. Of als ik eigenlijk wel eens uitgebreid uit eten wil met mijn man, (en ik weet dat we dan de hele avond over haar gaan zitten praten) of overweeg een avondje in de week te gaan sporten. Het draait eigenlijk maar om één ding: doe ik het wel goed als moeder? Is de beslissing die ik nu neem wel het beste voor mijn kind? Dat vertellen ze je niet, voordat je moeder wordt.

Dat die navelstreng weliswaar is doorgeknipt, maar dat je toch nooit meer losraakt van je kind.

   Follow my blog with BloglovinFacebook & Instagram

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

7 Comments

  1. Pingback: Waarom voelen die vaders zich nooit schuldig? - Dochterlief.nl

  2. Mooi geschreven. Ik voel me wel eens schuldig omdat ik me zo weinig schuldig voel, hoe bizar is dat…. Moeder zijn doet echt rare dingen met je.

  3. Heel mooi geschreven!! Nergens voor nodig hoor, dat schuldgevoel: je kan pas goed voor je kindje zorgen, als je ook goed voor jezelf zorgt! Ik lees veel over dat schuldgevoel, vooral de laatste tijd. Toch een ‘mamading’ blijkbaar, maar ook gewoon een vrouwending denk ik. Ik heb er gisteren net een blog over geschreven, over dat schuldgevoel:

    • Dank je, Wytske! Ik denk ook dat het een vrouwen/moederding is. Maar ja, zoals jij ook al zegt: moeder is ook maar een mens!

  4. Dank je, Nicole! ‘Fijn’ om te lezen dat ik niet de enige moeder ben die zich af en toe zo voelt.

  5. Prachtig stuk. Vooral omdat het zo herkenbaar is. Ik heb precies hetzelfde gehad ook met spoedks na 18 uur weeën en dan die opmerkingen. En daarna idd met borstvoeding, al kwam er bij mij wel wat uit, t was niet goed..

    Die navelstreng blijft er zitten.. onzichtbaar weliswaar maar hij is er!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.