De grote zwaan en het onhandige kleine eendje

Ademloos keek mijn dochter naar de zwanen die voor haar neus zwommen. ‘Zij zijn ook een familie mama! Net als wij! ‘ De zwanen stopten even en keken net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hun. Ik herinnerde me een bijzonder sprookje.

Er was eens een grote, mooie zwaan met een talent voor schoonheid. Zij zag dit altijd in mensen, ook in de mensen die het misschien niet altijd verdienden. Haar nest bleef vrij van eieren, maar haar leven zou een bijzondere wending nemen. Op een dag kwam er door de speling van het lot een baby-eendje in haar leven dat het moeilijk had. Het baby-eendje was verlaten en alleen, en ook al kreeg ze een warm en veilig nest, ze voelde zich nergens thuis en wist zich geen raad met zichzelf.

De grote zwaan en het baby-eendje kregen een band samen. Allebei hielden ze van mooie dingen. Samen konden ze uren tekenen en het baby-eendje kon zich hier helemaal in verliezen. Er werd een creatieve vlam in haar ontstoken die nooit meer uit zou gaan. Het kleine eendje dacht al snel: ‘Dit is wat ik moet doen. Ik moet de wereld laten zien hoe mooi het leven is, en dat ga ik doen met woorden.’ Maar het kleine eendje durfde niet. Om haar boodschap te kunnen brengen, moest zij zichzelf laten zien, en het eendje hield niet van wat ze in de wateroppervlak zag.

De grote zwaan spoorde het kleine eendje aan om de wereld in te gaan en met haar talent te pronken, maar het kleine eendje wilde liever onzichtbaar blijven. De verentooi die de zwaan voor het eendje in gedachten had, was altijd kleurrijker en opvallender dan dat ze zelf zou kiezen. Het eendje groeide op en worstelde met zichzelf. Ze verstopte zich het liefst in het hoge riet langs de kant van de rivier en ze was zo druk met het verstoppen van zichzelf, dat ze niet door had dat haar grijze donsveren waren veranderd in mooie witte veren.

De grote zwaan zag echter al jarenlang die mooie zwaan in het kleine onhandige eendje, dat regelmatig te hard van stapel liep en dan over haar eigen poten struikelde. Ze had het eendje vanaf het begin herkend en zwom dagelijks voor haar neus, om het eendje te laten zien wie ze was. Het onhandige eendje herkende de grote zwaan wel, maar vond de ontdekking te mooi om waard te zijn. Ze was toch altijd een lelijk eendje geweest? Wat moest die mooie zwaan dan van haar?

Totdat het eendje zelf moeder werd. Er werd een nieuw baby-eendje geboren, maar tot verbazing van de eend bleek dit eendje een mooie zwaan te zijn, die zichzelf vol trots aan de wereld liet zien. Door haar geboorte moest de eend eerlijk naar zichzelf kijken. Ze was in de war. Zou ze zelf dan misschien ook een zwaan zijn?

De mist over de rivier trok op en onthulde alles wat tot dan toe verborgen was gebleven. Niet alles was fraai, niet alles was makkelijk om onder ogen te zien. Maar de liefde voor de schoonheid in de wereld, de gemeenschappelijke deler tussen de grote zwaan en het eendje, was nooit vergaan. Het eendje keek in weerspiegeling van het water en zag een mooie witte zwaan. De grote zwaan, inmiddels een oma-zwaan, zwom naast haar en zuchtte van opluchting. Het eendje realiseerde zich: wij drieën, wij waren altijd al een zwanenfamilie.

Het baby-eendje zwemt af en toe nog door haar gedachten, als ze onzeker is over haar kunnen, maar in het wateroppervlak ziet de eend haar niet meer. En het sprookje van de grote zwaan, de babyzwaan en het ooit zo onhandige eendje is nog lang niet uit.

Photo by Igor Kaliush on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.