De introverte moeder met het extraverte kind

Als kind was ik dodelijk verlegen. Echt zo verlegen dat ik er last van had tegen de tijd dat ik naar school ging. Er werd van mij verwacht dat ik pro-actief mee deed met de rest en net zo luidruchtig en uitbundig was. Maar ik hield er juist van om van een afstand toe te kijken, de situatie in te schatten en al dan niet mee te doen. Verder hield ik van lezen en tekenen en speelde ik het liefst met een vriendinnetje samen, en niet met een hele groep. Typisch het gedrag van een introverte persoon, volgens experts.

Inmiddels ben ik niet meer zo ontzettend verlegen dat ik bloos tot aan mijn haarwortels als ik in een nieuwe situatie terecht kom. Gezelschap vind ik fijn, maar in grote groepen kom ik nog steeds niet volledig tot mijn recht.

Dansen in een bomvolle club of een borrel in een kleine kroeg? Ik weet wel waar mijn voorkeur ligt. Ik heb liever een handvol goede vriendinnen dan 100 kennissen en die mensen kennen mij ook door en door. En wie had kunnen denken dat dit verlegen muurbloempje ooit out in the open zou treden met een eigen blog? Ik heb geleerd om mijn sterke eigenschappen te benutten, maar je zult mij nooit spontaan op de voorgrond zien treden, ook al ben ik nog zo open op mijn blog.

Nee, dan mijn dochter…

Het was meteen al duidelijk dat mijn dochter uit een ander soort hout gesneden was. Al sinds ze een baby is, kijkt ze mensen recht in hun ogen aan. Het eerste lachje was voor mij, maar daarna lachte ze naar werkelijk iedereen die ze tegenkwam.

En gezelschap? Hoe meer mensen, hoe beter. Ze fleurt er helemaal van op en kwekt iedereen de oren van hun hoofd. Toen ze een tijdje geleden naar een nieuwe groep ging bij peuterdansen, zat ik lichtelijk gespannen aan de kant. Ze moesten in een kring zitten en zich aan elkaar voorstellen. Een enkel kindje probeerde naar haar moeder te kruipen -dat zou ook mijn eerste instinctieve reactie zijn als 3-jarige. Nee, dan mijn dochter. Nog voordat de juffrouw uitgesproken was zei ze luid en duidelijk: ‘IK BEN E. EN MIJN MAMA ZIT DAAR. HALLO!!!”

Die van mij moest onderbroken worden in haar verhaal zodat de andere kinderen ook aan bod kwamen.

Wat kan ik zeggen? Het is typisch iets voor haar. Ze knoopt zo klein als ze is al gesprekken aan met wildvreemde mensen op straat. Stapt in de bieb, waar ze dan alleen met mij is, af op spelende kinderen, stelt zichzelf voor en vraagt wat ze aan het doen zijn en of ze mee mag spelen.

Op haar eerste dag in het kinderdagverblijf vertelde de leidster mij geamuseerd dat ze naast haar ging staan om de rest van de groep te vertellen wat er op de planning stond die dag. Veel kindjes zijn verlegen tijdens het kringgesprek in de ochtend, maar die van mij moest onderbroken worden in haar verhaal zodat de andere kinderen ook nog aan bod kwamen.

Ik zie hoe ze er van groeit en van geniet en stiekem benijd ik het wel. Ik had het zoveel makkelijker gehad op school als ik zelf wat meer outgoing was geweest. Maar wat ben ik blij voor haar, want onze maatschappij lijkt gericht op extraverte mensen.

Het helpt mij als persoon met introverte trekken om zo’n extraverte dochter te hebben. Door haar moet ik wel uit mijn comfortzone komen. Ze wil beleven, ontdekken, andere plaatsen bezoeken. Haar eerste vraag op een vrije dag is: ‘Wat gaan we doen vandaag?’ en daarna ‘Wie komen er?’

Ik kan wel zeggen dat we elkaar in balans houden, ook al ben ik haar moeder en voed ik haar op. Ik geef haar de broodnodige rust en trap op de rem, zij geeft gas als het sneller (en minder rationeel) kan. Zij belichaamt mijn vuur, ik haar kabbelende water. 😉

Herken jij veel van jezelf in je kind(eren)?