De wijde wereld

Zeg kleine meid, dit hadden we niet afgesproken. Stop en luister eens even naar mama. Ik wil je iets vertellen.

Ik zou namelijk nog jaren het centrum van jouw universum zijn. Ik de zon, jij de maan. Ik Grote Haas, jij Hazeltje. Ik Toby, jij Mega Mindy. (Vooruit dan maar…) Jij zou áltijd mijn baby blijven.

Maar je wordt opeens zo groot, kleine meid. Die korte beentjes van weleer zijn lange stelten geworden waarmee jij trefzeker op je doel afstapt. De babykrullen zijn lange golvende haren geworden, die je graag ingevlochten hebt. De plakhandjes worden minder en ook met aankleden hoef ik je niet meer te helpen. Er is iets veranderd, en ik knipperde maar heel even met mijn ogen.

‘Mama,’ zei je laatst op mijn parttime-dag nog voordat je goed en wel de school uit was. ‘Ik wil  graag bij L. spelen vandaag.’ Prima, dacht ik. We halen onze tijd samen volgende week wel weer in. Maar de week erna hadden we een ander kindje te spelen. Het meisje in kwestie was nog niet vertrokken, of de volgende speeldate werd alweer gepland. Al voordat je plaats neemt op je stoeltje in de klas wordt er over en weer geschreeuwd: ‘Kan het vandaag? Zal ik dan bij jou?’ Ik sta erbij en ik kijk ernaar.

Ik had me echt verheugd op de rust. Op warme koffie, op het lezen van boeken, een brandschoon huis en winkelen en lunchen in mijn eentje. 

In de praktijk dwalen mijn gedachten echter meer dan eens af naar jou. Wat zou ze nu aan het doen zijn? Zou ze zich een beetje gedragen? Heeft ze het wel naar haar zin? Het valt soms een beetje tegen. Misschien moet ik er nog aan wennen.

Ik denk aan het baby’tje dat je was, en aan de aanhankelijke dreumes die me overal naar toe volgde. Hoe ik regelmatig geen stap kon verzetten, omdat je als een aapje aan mij vast zat geplakt. Ik kon niet eten, ik kon niet drinken, ik kon niet naar de wc. Ik kon alleen maar plakken, met jou. Ik mocht nog geen 3 stappen van jou verwijderd zijn. Het was aandoenlijk, maar pittig. Soms dacht ik: ‘Gaat dit ooit nog over?’

Vanaf nu ga je steeds meer dingen zonder mij meemaken, ga je andere mensen leren kennen en je eigen voorkeuren ontwikkelen. Ik sta er niet altijd meer met mijn neus bovenop, en dat is goed en gezond. Maar soms mis ik je kleine armpjes om mijn nek en de geur van babylotion in je haren.

Ik knipperde heel even met mijn ogen, en daar ga je, zomaar zonder mij de wijde wereld in.

En ik laat je gaan.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Oh, zo herkenbaar! Anna was in groep 1 en 2 nog wel aardig gehecht aan ons, maar nu zijn haar vrienden en vriendinnen ineens héél belangrijk en heeft ze geheimen voor ons en speelt ze na schooltijd liever met het buurmeisje dan met mama…

    Maar ze heeft wel beloofd om altijd bij ons te blijven wonen en als ze een hele leuke man ontmoet die per se niet bij ons wil wonen, dan blijft ze in ieder geval in de straat wonen.

    Thank God! 😉

  2. Slik! Mijn jongens zijn ook al zo groot dus herken het maar al te goed. Al denk ik dat het bij mijn kleine meid nog lastiger wordt om haar los te laten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.