Die andere oma

de andere oma

Het is een mooie najaarsochtend als ik naar mijn werk rijd, langs de begraafplaats waar mijn biologische moeder haar laatste rustplaats heeft. De zon komt op, de bladeren gaan binnenkort toch echt van de bomen vallen. Het licht is prachtig om te zien. Ik gluur vanuit mijn ooghoek opzij en kijk vluchtig naar de vervallen graven. De radio staat aan en ik hoor de beginklanken van een wel heel toepasselijk nummer, ‘One Word’ van Anouk.

‘I close my eyes and imagine you’re here’

“Waar is oma?” vroeg E. me een paar dagen geleden. Ik leg uit dat oma L. thuis is en oma I. aan het werk. “Nee, andere oma,” blijft ze volhouden. “Welke andere oma?” vraag ik haar. “Dat zijn toch jouw 2 oma’s, schatje.” Ze blijft vragen naar de andere oma en ik zeg dat ik niet weet waar ze is. Een antwoord dat op waarheid is berust, want hoe moet ik nou weten wat die andere oma aan het doen is. En hoe kan het dat mijn 2-jarige dochter vraagt naar een oma die ze nooit gekend heeft?

Mijn man stelde me gerust door te zeggen dat E. elke vrouw van een bepaalde leeftijd als een oma beschouwd, doordat ze dan meer kans op lekkers en cadeautjes maakt. Daar moet ik hem lachend gelijk in geven, maar het is al te laat: ze zit al in mijn gedachten, die andere oma, en ze zou me de komende nacht even uit mijn slaap houden.

‘And it turns out to be so much different than our dreams’

Twee jaar geleden hadden mijn biologische moeder en ik gemeen dat we allebei een dochter op de wereld hadden gezet, en daar hielden meteen alle overeenkomsten op. Want zij was dood en ik was levend.

Wat zeg ik, ik voelde het leven juist op dat moment vol overtuiging door mijn aderen stromen. Het feit dat ik een kind had gebaard gaf me het gevoel alsof ik een soort supervrouw was. Het gaf mijn leven een diepere dimensie. Ik voelde me alsof ik Het Geheim van een gelukkig leven had ontrafeld.

Toen de adrenaline uit mijn lijf verdwenen was, begonnen de twijfels. Oh god, ik ben moeder, maar ik weet helemaal niet hoe dat moet, moeder zijn. Opeens had ik wel duizend vragen en de behoefte om die te stellen aan de enige vrouw die de juiste antwoorden zou kunnen geven: aan haar. Aan die andere oma.

Niet dat zij nou specifiek de antwoorden op die vragen zou weten, maar ik had nu ik zelf moeder was geworden opeens zelf even de behoefte om weer het kind te zijn. Om gerustgesteld en getroost te worden zoals ik mijn eigen baby troostte en gerust stelde. Ik wilde op sommige momenten nog net niet zelf in de foetushouding gaan liggen.

Mijn leven stond op z’n kop en niets zou ooit meer worden zoals het was. Instinctief wilde ik zelf terug naar waar het ooit begon, naar mijn roots, maar dat kon niet.

‘Yeah, you’re my star’

Ik uitte deze gevoelens niet meteen, maar ik heb heel veel gehuild in mijn kraamweek. Vaak ook van geluk. Ik zag hoe de nieuwe opa’s en oma’s zich volkomen natuurlijk in hun nieuwe rol hulden. Hoe mijn dochter vol vertrouwen op mijn borst in slaap viel, met haar hoofdje op mijn schouder. De wereld was hoofdzakelijk roze, met een grijs randje.

En ik realiseerde me een belangrijk ding: dat ik niet alleen de moeder van mijn dochter kon zijn, maar ook een beetje mijn eigen moeder, als de liefde van mijn moeder en schoonmoeder voor mij en hun kleindochter me nog niet genoeg overtuigde. Door trots te zijn op mezelf, mezelf te koesteren, en te vertrouwen op mijn eigen moederinstinct. Zelfs als je moeder bent, moet je zuinig zijn en blijven op het kind in jezelf.

Opeens viel alles op z’n plek. Het was goed zoals het was. Mijn dochter heeft twee opa’s en twee oma’s die  van haar houden, en die andere oma kijkt misschien wel af en toe vanaf haar wolkje naar beneden. Op de terugweg van mijn werk keek ik nogmaals opzij naar de begraafplaats. Verbeeldde ik het me nou of brak de zon weer even opnieuw door?

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

6 Comments

  1. Erg bijzonder dat Elise er naar vroeg, lijkt me best lastig opvoeden zonder moeder. Moederschap doe je toch uiteindelijk zelf en misschien is het voor elk kind ook weer anders.

  2. Mooi Romy en heel herkenbaar helaas. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. En jouw 2-jarige weet precies over wie ze heeft hoor. Heb je misschien ergens een foto van haar staan of zo? De mijne was ietsje ouder, maar weet dat ze nog een oma heeft op een wolkje die trots op haar is en die meer van haar had gehouden dan wie dan ook.

    • Bedankt voor je reactie! Jammer dat het herkenbaar voor je is…
      Ik heb geen zichtbare foto van haar in huis, dat is het aparte. Maar ze snappen op deze leeftijd natuurlijk al meer dan je denkt.

  3. Prachtig <3 en inderdaad, bijzonder dat Elise naar nog een oma vraagt.

Comments are closed.