Die moeder van mij & haar goede voornemens

Mijn moeder is de allerliefste moeder van de hele wereld. Echt waar. Ze doet alles voor mij, dus dat is het punt niet. Maar soms…soms word ik knettergek van haar. Zo heeft ze zich voor 2017 voorgenomen dat ze alles helemaal anders gaat doen. Ja ja: ze heeft weer een lijstje met goede voornemens gemaakt. Waarom grote mensen dat doen: geen idee. Ik neem me gewoon elke dag voor om er een leuke dag van te maken, maar voor haar is dat schijnbaar niet genoeg.

De goede voornemens van mijn moeder

 

Mijn papa en mama, of mijn vader en moeder, zoals ik ze tegenwoordig heel volwassen noem, hebben zichzelf een Bitfit cadeau gedaan voor kerst. Nee wacht, even Googlen. Het heet een Fitbit. Het zal wel aan mij liggen, maar in mijn ogen is het zo’n mini-klok voor om je pols. Voor mijn moeder is dit opeens haar meest favoriete ding OOIT. Ze kijkt er nog meer op dan op haar iPhone. Elke dag kijkt ze hoeveel stappen ze heeft gezet en hoeveel ze er nog moet zetten om haar doel te behalen. Ook kijkt ze dan hoeveel vet ze dan verbrand heeft – wat is dat, vet? En verbranden doet toch pijn?- en hoeveel cadeau…calo…calorietjes ze verbrand heeft. Maar waarom zou je calorietjes verbranden? Rietjes zijn toch cool? Ik ben gek op rietjes!

Maar goed, ze heeft dus een Fitbit en daardoor heb ik de hele kerstvakantie mee moeten lopen om haar stappenaantal te halen. ‘Leuk, Elise,’ zei ze dan. ‘Gaan we gezellig lopend naar de eendjes toe!’ Nou, ik weet heus wel dat die eendjes gewoon hier om de hoek zwemmen en dat we daar niet per sé 5000 stappen voor om moesten lopen. Ik ben lekker een tukje gaan doen in de buggy terwijl mijn vader en moeder uiteindelijk blij en bevroren gingen borrelen in een café. Met wijn, en stokbrood. Maar daar mocht ik niets van zeggen. En ik mocht witbrood met pindakaas en appelsap dus toen was het voor mij weer goed.

Haar voornemens voor mij

 

En alsof dat allemaal niet erg genoeg is, heeft ze voor mij ook een aantal goede voornemens verzonnen. Zoals dat ik nu eindelijk eens zindelijk moet worden. Duh, alsof ik niet weet hoe dat moet. Zo moeilijk is het niet. Je gaat zitten op het potje of op de wc en je doet je ding. Ik heb daar alleen geen zin in; zo’n luier vangt het toch gewoon allemaal op?! Wat is de haast dan? Maar ik wéét hoe graag ze het wil en daarom heb ik speciaal voor haar geplast op mijn potje. Ze reageerde daar zo raar en blij op dat ik er van schrik maar mee gestopt ben. Ik ga haar nog even een beetje pesten en dan, als ze de wanhoop nabij is, ga ik dat gewoon even in 1 week regelen, dat zindelijk worden. Lachen toch?

Daarnaast moet ik van haar nu echt meer groente en fruit eten, en melk drinken. Maar ik hoorde haar al tegen papa zeggen dat zij vroeger ook nooit melk dronk. Dus waarom moet ik het dan wel? En denkt ze nou echt dat ik een baby ben en dat ze me kan foppen door te zeggen dat sperziebonen groene frietjes zijn? Serieus, mama. Hou er mee op. Jij geeft me zelf te veel keus bij het eten. Ik krijg vanzelf wel honger als je me geen keus laat. Het is geen hogere wiskunde hoor, dat opvoeden van mij. Maar dat ga ik haar natuurlijk niet zeggen want dan is het gedaan met mijn koekjes en chocolaatjes. Laat haar dat maar zelf uitvinden.

Ik hoorde haar ook tegen mijn vader zeggen dat ze me weer op de kinderopvang willen doen omdat ze nu langer kan blijven werken. Daar ben ik wel blij mee: dan mag ik de hele dag buiten spelen met andere kindjes, en zelfs buiten slapen als ik dat wil. En niemand zegt er wat van als ik in de modder stamp of zand wil eten. Alleen willen ze wel steeds dat ik ook fruit ga eten. Ze zijn al blij als ik voor de gein aan een stukje appel lik. Gaan ze dat aan mijn ouders zeggen: ‘Ze wil het nu echt próeven, dat fruit! We zien vooruitgang!’ Hilarisch. Want ik hou namelijk best wel van appel, maar nu is het gewoon een principekwestie om zo lang mogelijk te weigeren.

Ik hoop dat er nog een plekje is op de opvang, al vind ik het wel een beetje spannend. Maar niet zo spannend als mijn moeder want die krijgt al buikpijn omdat ze alles niet kan loslaten, zegt mijn vader. Ik ga haar gewoon zeggen dat ze dat liedje van Elsa moet zingen. Laat het los, laat het gaan, op deze hoge top….

Hebben jullie ouders ook goede voornemens voor 2017?

4 Comments

  1. Haha, dat arme kind 😉

    Groene patatjes werken hier als een tierelier, zolang ze ze maar met de handen mag eten.

    Succes met alle goede voornemen. Zindelijk maken deden wij in de zomer, zodat ze de hele dag met een blote kont rond kon lopen. Werd niks vies, want we hebben geen vloerbedekking… plaste ze natuurlijk uitgerekend op de deurmat enzo. Sterkte! 😉

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.