Dochterlief schrijft #2: Hoe dan?!

Ik ga meteen maar met de deur in huis vallen, want ik kreeg best vaak vragen en opmerkingen over of het al opschiet met dat boek van me. Dat kan ook niet anders als je met veel bombarie aankondigt dat je bezig bent met het schrijven van een boek. Ik heb dus daadwerkelijk iets geschreven. Vier hele, eh…A4’tjes. Ja, dat lezen jullie goed. Geen vier hoofdstukken, maar vier A4’tjes. Het schiet nog niet zo op.

Ik durf niet.

Ik ga hier nu niet weer lopen klagen dat ik te weinig tijd heb. In de praktijk lijk ik dat namelijk inderdaad te hebben, maar daar tegenover staat dat je ook overal kan schrijven. Dat is gewoon zo. Het is jammer dat ik geen manier heb gevonden om hele verhalen (handsfree) tegen mijn telefoon te dicteren als ik in de file sta – alhoewel: hoe lang duurt het voordat je eigen voicemail vol is? – maar over het algemeen moet het wel kunnen, dat schrijven. Alleem moet ik dan wel serieus gaan schrappen. Geen Netflix meer kijken, voor zover ik dat al deed. Nog minder bloggen, misschien? Niet meer sociaal doen met man en kind. Toch nóg maar een uurtje slaap inleveren. Maar serieus: is dat niet allemaal op het randje van krankzinnigheid?

Ik volg veel groepen op Facebook over schrijven en daar komen vaak de ene naar de andere cursus, schrijfweekenden en zelfs hele schrijfvakanties voorbij. Ik miste een cursus in januari- vraag me niet hoe, want ik had in mijn agenda gezet dat ik er een ticket voor moest kopen, maar opeens was het al februari en zag ik fotoverslagen voorbij komen op social media van de betreffende cursus.

Soms denk ik dat ik het wel lekker veilig vind, dat niet schrijven. Ik bedoel: ik heb verwachtingen gewekt. Er kijken mensen echt serieus uit naar een manuscript van mij. En echt, ik heb wel 3 boeken in mijn hoofd, maar dan denk ik aan die verwachtingen van anderen en dan breekt het zweet me uit. Wat als ze het niets vinden? Hoe pretentieus is het om te denken dat je kan schrijven?

En dan heb ik dus nog niet eens een manuscript geschreven….

Wat zou ik dat stemmetje in mijn hoofd graag de nek om willen draaien. Dat stemmetje dat houdt van dingen die ze al kent, en dat niet goed tegen verrassingen kan. Dat stemmetje dat het liefst voor zekerheden kiest. Dat stemmetje dat regelmatig zeurt dat ik het toch eigenlijk niet kan, omdat succesvol schrijven betekent dat je jezelf moet bloot geven, je boek moet promoten en socializen met geïnteresseerden en ik mezelf nog altijd zie als die persoon die het liefst aan de andere kant van het podium naar de schrijver van haar lievelingsboeken luistert. Op de laatste rij, achter alle anderen. Wat is dat toch?

Ik zei laatst nog tegen mijn man dat ik er echt hevig spijt van ga krijgen als ik nu niet ga schrijven. Dat er feitelijk altijd wel iets zal zijn dat er tussen komt. Dat ik altijd wel iemand ga teleurstellen omdat ik afspraken af moet zeggen of er minder voor die persoon kan zijn doordat dit boek er moet komen. Maar weten jullie wat het stomme is? Niemand zegt: ‘Nou Romy, we vinden dat je nu toch echt te veel doordraaft met dat schrijven en die blog van je. Gaan we nou een keer iets afspreken?’ De meesten zeggen: ‘En, schiet het al een beetje op met je boek? Waar gaat het verhaal over?’

‘Ja,’ ga ik vanaf nu gewoon zeggen. Ik heb AL 4 A4’tjes vol geschreven.’

Wie heeft hier De Tip om toe te durven geven aan mijn schrijfwoede en mijn faalangst te negeren overwinnen?

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

17 Comments

  1. Schrijf voor jezelf en niet voor anderen. Zie het nu als een generale repetitie, die hoeft niet goed te zijn en daardoor haal je de druk er vanaf. Wat ook kan helpen is om iedere dag op een vast moment te schrijven. Nu begrijp ik dat je ‘s ochtends al veel te vroeg op moet dus voor het ontbijt een half uurtje schrijven is niet echt een optie, maar zoek een ander “dood” moment op de dag. Bijv: als mijn man kookt zit onze peuter in de kinderstoel vast en meestal slaapt baby Evi. Dat half uurtje is hier thuis voor mij een dood momentje. Snap je?
    En ja al je vrije tijd opgeven is krankzinnig maar krijg je niet een veel voldaner gevoel als je schrijft ipv netflix kijkt?

  2. Herkenbaar. Ik heb twee boeken in mijn hoofd. Het eerste boek heb ik 1 a4-tje en die ligt al bijna twee jaar. De andere ligt er nog langer en zijn ook 4 a4-tjes. Dus de gouden tip kan ik je helaas niet geven. Het enige wat ik je mee wil geven is dat ik jouw schrijfstijl echt geweldig vindt. Dus ik hoop dat je mijn woorden aanneemt en in jezelf gaat geloven 😉

  3. Bij mij zou het helpen om het eerste manuscript als een oefen-manuscript te zien. Het hoeft niet perfect of zelfs goed te zijn, dat komt later wel.

  4. Je kan het! Je bent supergetalenteerd en dat zeg ik zeker niet tegen iedereen. Sorry als het de druk nog verder opvoert.

    Dat is alles wat ik wil zeggen. Nou ja, en dat je inderdaad gewoon moet gaan zitten. Elke week een zondag bijvoorbeeld. Gewoon een aantal bladzijden afspreken met jezelf. Het verhaal moet gaan leven en je overnemen als het ware en dan vind je de tijd vanzelf. Doe in elk geval niet zoals ik door elke week een deel te publiceren, want dan vervloek je jezelf elke vrijdagochtend als je weer niks klaar hebt staan en dus in allerijl moet gaan zitten tikken 😀

    Zet ‘m op!

    • Ik heb overwogen om een nieuwe rubriek op de blog te starten waarin ik elke week een nieuw stuk uit een verhaal publiceer maar heb dit inderdaad niet gedaan omdat ik dan een wekelijkse zenuwinzinking zou krijgen. Wel ontzettend knap dat jij het kan trouwens!

  5. Ik was een tijdje terug ook begonnen met een boek en toen kwam er iets tussen. Ik zou mezelf ook niet teveel druk opleggen. Sommige bekende schrijvers zijn pas op hun vijftigste begonnen. Ik zou beginnen het schrijven leuk vinden, als het allerlei angsten en druk oproept zou ik gewoon iets anders gaan doen. Het is niet dat je leven pas is geslaagd als je een boek hebt geschreven toch? Of begin met een kinderboek, die is zo klaar 😉

    En vooral niet om advies vragen, want dan twijfel je daarna waarschijnlijk nog meer haha 😉

    • Het is niet dat op nu een angststoornis aan het ontwikkelen ben, hoor! ? Maar wat ik hier wel van heb geleerd is dat het goed is om het op mijn blog te publiceren. Ik krijg echt constructieve reacties. Ben daardoor van alles aan het uitproberen en weer heel enthousiast over mijn verhaal.

  6. Gewoon gaan zitten en schrijven!!!! En pas van je plek afkomen als je die dag 4 A4-tjes hebt volgeschreven. En schrijf gewoon. Redigeren en kritisch lezen doe je gewoon over een paar maanden!

    • Dank je! Niet tijdens het schrijven gaan lopen verbeteren is inderdaad een gouden tip gebleken die ik probeer toe te passen.

  7. Ik zou misschien toch investeren in een voicerecorder, of een app daarvoor op je telefoon installeren. Dan kun je op allerlei momenten als je inspiratie hebt wat inspreken. En dan op vaste tijden je inspiratie verder uitwerken achter je laptop.
    Maar vooral niet teveel stilstaan bij wat anderen misschien wel van je zouden kunnen verwachten. Het is jouw boek en jouw methode hoe het te gaan schrijven. Misschien heb jij het wel nodig om na dit besluit het even te laten bezinken en te wennen aan het idee. En ga je straks ineens als een malle schrijven. Je bent anderen geen verantwoording schuldig. Tenzij je al een contract met een uitgever hebt, dan moet je jezelf even een schop onder de kont geven. 😉

    • Dank je voor je tip en nuchtere kijk. Soms moet een verhaal even landen. Ik wil soms te snel naar het eindpunt terwijl ik het proces zelf al zo waardevol en leuk vind.

  8. Maak een mindmap. Dus bedenk wat je wilt vertellen in het boek. Alles wat in je opkomt. Kijk dan welke overeenkomsten er zijn. Zit er een bepaalde volgorde die je kunt gaan aanhouden. Daar maak je vervolgens hoofdstukken van. Die hoofdstukken ga je weer uitpluizen met een nieuwe mindmap. En dan kun je in een minuutje of twintig een heel hoofdstuk schrijven. En alleen schrijven. Niet corrigeren niet spelfouten verbeteren. Alleen maar schrijven.

    • Dit spreekt me echt enorm aan, dank je! Ga ik dit weekend gelijk procent!

  9. Oooh die tip kan ik ook gebruiken want ik heb het niet verkondigt maar heb al jaren in mn hoofd dat ik een boek wil schrijven.

  10. Wat een herkenbaar verhaal. Ik ben ook al maanden met mijn boek bezig en heb 12 a4tjes.. ik verzin ook altijd smoesjes om niet verder te gaan. Bij mij komt het ook wel omdat ik niemand heb om mee te sparren, iemand die met hetzelfde bezig is, die de dingen herkent etc. Maar we moeten dat onzekere stemmetje gewoon zelf in een hoekje duwen en er voor gaan. Misschien toch een vast moment per week zoeken om te schrijven? Al is het maar 1 of 2 uurtjes!

    • Nou ja, mocht je ooit willen sparren dan hou ik me aanbevolen hoor! Denk soms dat het wel een goed idee zou zijn om een soort schrijversmeeting te organiseren. Voor (aspirant)schrijvers maar dan wat laagdrempeliger.

Comments are closed.