Dochterlief schrijft #10: De Innerlijke en Openlijke Criticus

Ik open mijn laptop en staar naar de lege pagina voor mij. Dit is het moment! Deze uren heb ik ingepland om weer wat (centi)meters te maken op schrijfgebied. Nu mogen de personages uit mijn onderbewustzijn tevoorschijn komen en mij hun verhaal vertellen, in plaats van elke freaking nacht om half 4. Ik zit er klaar voor.

Het blijft angstvallig stil in mijn hoofd. Buiten hoor ik de vogels steeds harder fluiten. Met een beetje fantasie stel ik me voor dat ik in de tuin sta en ze om me heen gaan vliegen om me aan te moedigen. ‘Je kan het! Kom op! Knal het op papier!’ Mijn hemel, die extra kop koffie is duidelijk geen overbodige luxe. Ik ben duidelijk een beetje aan het hallucineren door slaapgebrek, als ik me nu Sneeuwwitje-in-het-bos begin te wanen.

Ik probeer een scène uit te typen en dat gaat best aardig. Dan maak ik de cruciale fout om de scene meteen na te lezen. Objectief, zoals een redacteur dat zou doen. Er klinkt een stem in mijn hoofd, maar het is niet de stem van een van mijn personages. Het is mijn Innerlijke Criticus en ze lacht smalend.

Mijn Innerlijke Criticus heeft een naam, een gezicht en zelfs een geheel eigen leven, en sinds kort weet ik waarom zij mijn Innerlijke Criticus is. Die ingeving op zich was al een openbaring. Ik weet waarom ze deed zoals ze deed, namelijk omdat zij überhaupt niet geloofde in het scheppen van kunst voor de lol, of in het hebben van plezier in het algemeen.

‘Dit verhaal doet ertoe. Het moet verteld worden, en wel door mij. Ga weg!’

‘Je denkt toch niet dat het ooit uitgegeven gaat worden, dat boek van jou?’ zegt ze. ‘Of dat je er überhaupt geld mee gaat verdienen? Iedereen komt tegenwoordig op een illegale manier aan boeken. Als ze al lezen, dan. Want wie leest er nog tegenwoordig?’

De wereld zit vol met critici, zeker als het gaat om creativiteit. Ik weet niet zo goed hoe dat komt. Heeft het te maken met onze Calvinistische arbeidsethos? Moet je werk doen ‘dat er toe doet’, elke dag een pak dragen of een onuitspreekbare functietitel hebben om mee te tellen op carrièregebied?

A friend once told me: “Trust in love and it will take you where you need to go.” I want to add, “Trust in what you love, continue to do it, and it will take you where you need to go.” And don’t worry too much about security. You will eventually have a deep security when you begin to do what you want. How many of us with our big salaries are actually secure anyway?”
― Natalie Goldberg

Mijn gedachten gaan terug naar een sollicitatiegesprek voor een baan in mijn vakgebied, waar ik me van tevoren goed op had voorbereid. Ik maakte serieus kans, zo schatte ik in. Het gesprek liep al bijna ten einde toen de HR-adviseur vroeg wat mijn hobby, schrijven, precies inhield.

Bij het opmaken van mijn C.V. had ik besloten dat de passie voor taal nou eenmaal bij mij hoort, en had ik alle cursussen en ervaring op dat gebied gewoon eerlijk benoemd. Welk bedrijf zou bezwaar hebben tegen een collega die óók bekwaam was op het gebied van taal?

Ik vertelde dat ik in mijn vrije tijd blog en schrijf, en dat ik serieus bezig was met het schrijven van mijn kinderboek. De HR-adviseur wisselde een blik met haar collega en schoot in de lach. ‘Een kínderboek,’ zei ze nadrukkelijk. ‘Ach, wat leuk.’ ‘Nou!’ zei haar mannelijke collega grinnikend. ‘Zeg, we lopen wat al wat uit met het gesprek. Je hoort nog van ons!’

De boosheid die ik voelde toen ik in de auto stapte en naar huis reed, gebruikte ik meteen om het eerste hoofdstuk van mijn kinderboek uit te schrijven. In die zin hebben deze twee critici alvast een grote rol gespeeld bij het tot stand komen ervan. Hun dikke vette ‘Nee’ werd voor mijn boek een dikke vette ‘Ja’.

Daarom weet ik dat dit soort momenten, waarop ik denk dat iedereen het beter doet dan ik en dit boek er misschien nooit gaat komen, ook weer vanzelf voorbij gaan. In gedachten tackel mijn Innerlijke Criticus, duw haar de kamer uit en draai de deur op slot. Waar was ik gebleven?

Photo by Pereanu Sebastian on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

2 Comments

  1. Haha, ik hoop dat de baan het nooit is geworden? Is inderdaad een extra motivatie om goed en beroemd te worden, zodat zij je zien zitten bij de Wereld Draait Door en denken: Hé, hadden we haar niet eens op sollicitatie?”

    Ik dacht er vroeger zelfs altijd aan om áls ik dan een boek zou publiceren ik het zou doen onder mijn meisjesnaam, zodat de mensen van vroeger wisten dat ik toch niet zo’n loser was als zij dachten. Maar nu weet ik niet of zij überhaupt over mij nadachten en kan het met niks meer schelen. Maar altijd goed om woede in te zetten voor je talent 😉

    • Het was een vrij recent gesprek en de baan is het inderdaad nooit geworden. Daar ben ik ook absoluut niet rouwig om, wat een kortzichtigheid.
      Je hebt wel een goed punt over dat publiceren onder je meisjesnaam. Ga ik over nadenken. 😉

Comments are closed.