Dochterlief schrijft #12: week 1 van de NaNoWriMo

O, mensen. Wanneer leer ik toch eens dat de maand november echt de meest ongeschikte maand OOIT is om 50.000 woorden te schrijven?!

Krankzinnig

De maand november telt om te beginnen twee studiedagen en een feestdag. (Sint Maarten is volgende week en de kleuter wil dit keer ‘echt heus gezellig meedoen mama’ – wie haar lampion moet maken én met haar mee moet lopen houdt ze nog even voor zich. Zelf zit ik in de ontkenningsfase.)

Sinterklaas komt over een week aan in onze woonplaats (de schoencadeautjes staan nog verstopt op de bovenste plank van mijn kledingkast maar moeten nog ingepakt; toch vind ik het een ongekende prestatie om dit al begin van de maand november bereikt te hebben) en de kleuter zelf wordt over twee weken zes jaar en we moeten alle cadeautjes nog kopen en de taart en traktaties regelen. Ligt het aan mij, of zijn er sowieso veel kinderen in november en december jarig?

De rest van de dagen vliegen voorbij met de gebruikelijke drukte, zonder dat ik daar noemenswaardig veel moeite voor moet doen. Het wordt vroeger donker en de bank, de stapel ongelezen boeken en Netflix roepen me. Het is heel verleidelijk om dan even ongedisciplineerd te zijn en te zeggen: wat een ontzettend onrealistisch plan is dit, zeg. Vijftigduizend woorden schrijven in dertig dagen, wat een krankzinnig idee! Ga slapen, relaxen of iets nuttigs doen.


Maar ja…de geschiedenis en mijn eigen ervaring leert me dat de meeste artistieke mensen gewoon een beetje gek zijn. Ik bedoel, waarom zou je anders iets willen creëeren waarvan je überhaupt niet weet of het afkomt, of mensen het leuk gaan vinden en of het ooit uitgegeven gaat worden? Ik kan geen ander antwoord op deze vraag geven dan: ‘Omdat ik voel dat ik dit boek moet schrijven.’

Ik ben zo benieuwd hoe dit verhaal gaat aflopen…

In deze prestatiegerichte maatschappij iets moois creëren waar jij blij van wordt en niets meer dan dat, daar moet je misschien ook een beetje recalcitrant en gek voor zijn. Het schrijven levert me momenteel niets op; geen geld, geen erkenning, geen status. Misschien zal dat wel nooit gebeuren, en dat is dan maar zo. Als ik als schrijver maar snap waarom ik schrijf, en dat doe ik.

Tussen de bedrijven door betrap ik mezelf erop dat ik denk: ‘Ik ben echt zó benieuwd hoe dit verhaal af gaat lopen!’ als een kind dat zich verheugt op het vervolg van het voorleesverhaal voor het slapen gaan. Vervolgens bedenk ik dan dat ik de verteller ben, en eigenlijk ook weer niet. Het is zo grappig om te merken dat het verhaal de regie van het vertellen overneemt, of ik dat nou wil of niet.

De eerste mijlpaal is een feit

De eerste tienduizend woorden kwamen als vanzelf, ook al had ik weinig tijd om te schrijven. Mijn vingers konden mijn gedachtestroom bijna niet bijhouden. Maar ik weet ook dat week twee van de NaNoWriMo niet voor niets The Hellweek heet, dus ik ben op alles voorbereid. De volgende update zou er zo maar eens anders kunnen uitzien.

De kop is er in ieder geval af, en volgende week zien we wel weer.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)

1 Comment

  1. Het schrijven levert je heeeel veel op, namelijk geluk 🙂 Maar wat mij betreft hadden ze beter februari kunnen kiezen als maand, ook al heb je dan twee dagen minder. Succes nog even!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.