Dochterlief schrijft #13: NaNoWriMo week 2- berusting

De NaNoWriMo is in volle gang, en we zijn beland in week 2, die door NaNo-veteranen liefkozend ‘hellweek’ wordt genoemd. Vorig jaar ervoer ik week 2 precies zo, als de hel op aarde. Dit jaar is het anders.

Ik liep vast in het weekend en werd meteen verscheurd door twijfels. Eigenlijk had ik enorm de behoefte om even achter die laptop vandaan te komen en de natuur in te gaan om alle frustraties en twijfels uit mijn hoofd te laten blazen. Maar ja, die 50.000 woorden hè? Ik ging toch, en kroop die dag niet meer achter mijn laptop. Dat luidde het begin in van een periode waarin ik even helemaal niets meer voor de NaNo schreef. Ik heb nu een fikse achterstand die ik vermoedelijk niet meer kan inhalen.

Vorig jaar had ik me na het vaststellen van dit feit jammerend ter aarde gestort en was ik mezelf nog harder gaan pushen in een toch al ongekend drukke periode van het jaar. Ik had geen oog meer dicht gedaan en vermoedelijk geen enkele letter meer op papier gekregen. Dit jaar heb ik me erin berust, en die berusting alleen al is voor mij een schrijfdoel dat behaald is. Het schrijven zelf stopt toch nooit echt: in mijn hoofd zitten continu scènes. Het probleem is alleen dat ik die scènes op moet schrijven om een boek te creëren. 😉

Bovendien is deze tijd voor mij bij uitstek de tijd om wat meer aan selfcare te doen, want dat heb ik de laatste tijd nogal verwaarloosd.

De maand november is nog lang en ik ben inmiddels weer elke dag aan het typen, dus de kans is groot dat ik eindig met een acceptabel aantal woorden om te gebruiken voor mijn boek. Daarnaast ken ik geen enkel kinderboek van 50.000 woorden, (alhoewel: Lord of the Rings? Narnia? Harry Potter?) dus met de helft zou ik al heel erg tevreden zijn. Daarvoor moet ik nog wel even doortypen, want ik zit nu op een kleine 14.000 woorden.

Ik deel nog wel even een quote van Maurene Goo uit de NaNo-motivatiemail die ik vanochtend in mijn inbox vond, voor eventuele collega-NaNo’s die mijn blog lezen en wel nog voor de 50.000 willen gaan:

“You need to brush off that hubris and stare hard into it until you see the words ‘I have a story that should be shared.’

You’ve got to reach into some deep part of yourself buried under all the reasons why you can’t, and remember why you wanted to do this.”

Ik heb mijn verhaal al gevonden, of eigenlijk heeft het verhaal mij gevonden. Ik moet het alleen nog verder uitschrijven. Zet ‘m op allemaal, ook deze hellweek gaat voorbij!

Blogtechnisch gezien is het nu even wat stiller, omdat ik me volledig op mijn boek wil richten en even niet zoveel behoefte heb om van alles te delen. Mezelf kennende komt dat wel weer op gang zodra ik ergens door geïnspireerd of enthousiast over ben. Tot die tijd verwijs ik jullie graag naar de archieven.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)