Dochterlief schrijft #5: Camp Nanowrimo & waar is de lol gebleven?

Time flies when you’re having fun. De dagen zijn voorbij gevlogen sinds ik vorige maand op de blog aankondigde dat ik al mijn vrije tijd in het schrijven van mijn kinderboek wilde stoppen. Tijd voor een kleine update!

Vooraf had ik gedacht dat ik na mijn aankondiging echt zeeën van tijd zou hebben om te schrijven. Grappig hoe ik daar elke keer weer intrap, hè? 😉

Hard werken of hard denken?

Het is namelijk heel wonderlijk hoe je dagen zich als vanzelf vullen met de dingen die gedaan moeten worden en je ‘s avonds op de klok kijkt en realiseert dat het alweer tijd is om naar bed te gaan. Ik vroeg me laatst hardop af hoe ik eerder in godsnaam de tijd heb gehad om me zoveel met de blog en social media bezig te kunnen houden. De eindconclusie was: omdat ik ervoor koos om er tijd in te stoppen.

Na de beslissing om mijn vrije tijd aan het schrijven te besteden duurde het niet heel lang voordat ik een kleine paniekaanval kreeg, want hoe ging dat schrijven ook alweer?! Ik had het tijdens het meedoen aan de NaNoWriMo al gemerkt, maar ik vind schrijven soms best hard werken. Je moet ervoor gaan zitten en het gewoon gaan doen, elke dag, no mercy. Op de een of andere manier krijg ik juist altijd veel zin om exceptioneel veel te bewegen als ik stil zou moeten zitten en zou moeten schrijven en eerlijk gezegd had ik dat tot aan mijn beslissing ook gewoon gedaan…

Controlfreakerig en perfectionistisch als ik ben aangelegd wilde ik uiteraard ook meteen een kant-en-klaar boek schrijven dat ik bij wijze van spreken zo kon uitprinten en naar een uitgever kon sturen. Daar was ik in gedachten al heel druk mee bezig, net als het promoten ervan, want het moest natuurlijk wel gelezen worden. Maar daadwerkelijk (veel) schrijven? Ho maar. En hoe meer ik nadacht hoe onmogelijker het idee van het schrijven van een kinderboek werd. Het beklimmen van de Mount Everest leek een eitje in vergelijking.

Het zal jullie niet verbazen dat ik uiteindelijk hartstikke vastliep, want als je leuke dingen gaat koppelen aan hard werken en het hebben van succes een harde eis is, dan blijft het wat je zelf denkt. Een onbereikbaar droomproject dat ik alleen maar kon bereiken door hard te werken en waar elk drupje vreugde en speelsheid uitgeknepen was.

Vallende kwartjes

Toen vielen er een paar kwartjes:  Moet ik nou per se meteen een verhaal schrijven dat uitgegeven moet worden? Waarom kan ik me niet gewoon overgeven aan het schrijfproces en kijken wat het me brengt? Het is geen geheim dat het gros van de schrijvers nooit gepubliceerd wordt, er een (bij)baan naast hebben of nooit doorbreken. Daar vind ik van alles van, maar de vraag is wat mijn persoonlijke motivatie is om te schrijven. En daar kan ik kort maar krachtig over zijn: omdat ik schrijven het leukste vind om te doen.

Met dat inzicht in gedachten las ik wat ik tot dan toe geschreven had eens over en dacht: dit had ik helemaal niet zo willen brengen. Dit is wat ik verwachtte wat zou scoren bij het grote publiek, maar helemaal niet wat ik zelf zou willen lezen als kind. Ik herkende mijn eigen stem en stijl hier amper in. Waar was de lol in het schrijven eigenlijk gebleven en hoe kon ik die lol weer terugkrijgen?

Denken als een kind

Net in die periode begon mijn dochter opeens vol vuur haar zelfverzonnen verhaallijnen met mij te delen, zoals alleen kleine kinderen dat kunnen. Ik dacht: O ja, zo was het. Zo ging ik ook ooit op in mijn eigen fantasie en kon ik urenlang nadenken over welke wending het verhaal zou nemen. Ik ging weer kinderboeken lezen en kinderfilms kijken, en ging onderzoek doen naar zaken waar mijn personages mee te maken krijgen. Langzaam kwam het schrijfplezier weer terug en begon ik weer van voor af aan. Ik was in de bekende valkuil getrapt: ik was een kinderverhaal gaan schrijven als volwassene, terwijl ik het moest gaan schrijven met de gedachtewereld van een kind.

Ik heb mezelf in ieder geval vanaf 1 april (geen grap!) weer voorgenomen om elke dag te schrijven. Of het nou de Morning Pages van Julia Cameron zijn, een gedichtje of daadwerkelijk een aantal zinnen voor mijn kinderboek: ik moet van mezelf elke dag iets schrijven. Ook als ik geen inspiratie denk te hebben en vooral als ik denk dat dit het meest stompzinnige is dat ik ooit zal schrijven.

Het basisverhaal heb ik in ieder geval in mijn hoofd en gedeeltelijk op papier staan. De personages ook. Ik word alleen enorm afgeleid door alle randpersonages en de grootte van hun rol, net als dat ik het nog lastig vind om de leeftijdscategorie voor mijn verhaal te bepalen. Schrijven voor kinderen is moeilijk en denken als een kind al helemaal. Toch vind ik het ontzettend leuk om te doen, omdat ik er een grote mate van fantasie in kwijt kan die niet altijd past in een verhaal voor volwassenen.

Omdat ik heb gemerkt dat ik verrassend veel kan bereiken onder druk, heb ik me een tijdje geleden weer aangemeld voor Camp NaNoWriMo, een soort voorjaarsversie van de reguliere NaNoWriMo. Dit keer heb ik er geen woordaantal aan gekoppeld. Deze ronde begint VANDAAG en ik heb er zin in! Het wordt misschien wel weer een uitdaging in combinatie met werk en persoonlijke zaken maar ach, vorig jaar november was de drukste maand van het jaar en toen kwam het ook goed. 😉

Dus als jullie het niet erg vinden: ik heb een gaatje over, dus ik ga weer verder met schrijven. Omdat ik het leuk vind.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Leuk dat je weer zo goed aan het schrijven bent, al gaat het niet altijd vanzelf.

    Ik heb zelf geen enkele ambities om een kinderboek te schrijven, maar ik lees wel zo vaak kinderboeken (vooral voor de kleinere kinderen) die ik zo slecht vind, dus er is nog wel veel ruimte voor betere boeken, denk ik. Maar we wachten het af! 😉

    • Ik hoor dat wel vaker en vraag me dan echt af waarom ik zo perfectionistisch ben qua schrijven en niet gewoon maar wat doe. 😉
      Is gepubliceerd worden dan echt een kwestie van geluk of zou het ergens nog om kwaliteit draaien?

Comments are closed.