Dochterlief schrijft #6: voor wie schrijf je eigenlijk?

Ik ben dit artikel wel 50 keer opnieuw begonnen. Het liefst had ik ‘m eigenlijk niet geschreven. Had ik een maand geleden namelijk niet aangekondigd dat ik weer mee ging doen met Camp NaNoWriMo? Ik wist zeker dat die aankondiging alleen al het schrijfvuur weer zou doen oplaaien.

Anyway, dat deed het dus niet. Iets met een buikgriepvirus, slapeloze nachten en het gezinsleven. Ik produceerde 5000 woorden voor Camp NaNoWriMo en daar gaf ik mezelf uiteraard in allerlei bewoordingen de schuld van. Waarom kunnen anderen het wel? Waarom zag ik op social media de een na de ander hun boek de wereld in slingeren en deals sluiten met uitgeverijen en kon ik nog niet eens een manuscript afronden?

Nutteloze vragen, zo realiseerde ik me na wat zelfreflectie. Wat heeft het voor zin om je af te vragen waarom het een ander wel lukt en jou niet? Het enige dat het doet is alle lol in schrijven -waar ik vorige maand ook al hard naar op zoek was – vakkundig om zeep helpen.

Ik dacht: toen ik vroeger notitieblok na notitieblok vol pende met mijn hersenspinsels en bevindingen zat ik me ook niet af te vragen of het wel publicatie-waardig zou zijn. Toen was ik ook het meest bevlogen, de woorden kwamen als vanzelf en ik werd na het opschrijven van elk woord een stukje lichter. Moet ik daar niet gewoon weer even naar terug?

Daarnaast is het waar wat ze zeggen: als je niet elke dag schrijft, droogt de inspiratie op. Dat was bij mij niet heel anders. Ik liet me meeslepen in de waan van de dag en zelfs columns typen voor deze blog kostte me heel veel moeite, al verschenen er wel een paar. Ook daar dacht ik te veel over na, want had ik niet gezegd dat ik al mijn vrije tijd in het schrijven van een boek ging stoppen? Hoezo ging ik dan opeens weer bloggen? (Ja, het is best vermoeiend om mij te zijn.)

De grootste saboteur van mijn eigen creativiteit bleek ik zelf te zijn, door niet terug naar de basis te gaan, me blind te staren op de prestaties van anderen en alleen maar genoegen te nemen met perfectie.

En daardoor kwam het inzicht dat die uitkomst in ieder geval niet was wat ik voor ogen had toen ik 5 jaar geleden deze blog startte en mijn hersenspinsels liet lezen aan de buitenwereld. Ik wilde een stukje van mijn leven delen met ge√Įnteresseerden en mijn liefde voor schrijven tot bloei laten komen. Volgens mij ben ik daar aardig in geslaagd.

Dus vanaf nu geen gezeur en zelfmedelijden meer. Ik ga weer schrijven alsof niemand het leest. ūüėČ

Photo by Debby Hudson on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.