Dochterlief schrijft #9: hallo werkplek en veel research

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een persoonlijke update over het schrijven deelde. Dat is voornamelijk omdat ik vond dat er nog niet zoveel te vertellen was. Uiteindelijk moet je toch een keer in dat toetsenbord kruipen en aan de slag!

Ik tik dit stukje vanuit de voormalige speelkamer van mijn kind. Ja, jullie lezen het goed: ik heb mijn werkplek weer terug! Nadat mijn bureau in zo ongeveer elke hoek van ons huis heeft gestaan, ben ik weer neergestreken op de plek waar ik eerder ook al geïnspireerd mijn artikelen en andere zaken schreef. De muur is nog steeds vintage pink en bovendien een beetje gehavend door het verwijderen van meisjes-accessoires, en er moet nog een hoop worden heringericht en opgeruimd, maar DE KAMER IS WEER VAN MIJ. (Denk hier glitters, regenbogen en engelengezang bij.)

Ik weet dat er zat mensen zijn die deze luxe niet hebben, maar het schrijven in het zicht van mijn man en vooral mijn kind bleek het schrijfproces niet echt te bevorderen. Het was soms vrijwel onmogelijk om rustig te schrijven. Mijn laatste werkplek was bijvoorbeeld beneden, voor het raam. Als ik niet gestoord werd door mijn kind dan kwam de postbezorger wel dagelijks 33 pakjes voor de hele straat afleveren of werd er 5 keer per week aangebeld door energieleveranciers met gladde praatjes.

Voordat ik alleen nog maar ‘ JA! JE STOORT! EIGENLIJK HEEL ERG! Dit is namelijk het laatste HALF UUR dat ik heb om te schrijven VOORDAT MIJN KIND OPGEHAALD MOET WORDEN en ik weet al lang dat je GEEN GOEDE DEAL hebt waarmee wij geld kunnen besparen, wat sta je nou te ZWETEN Dave van E***o?!’ kon gillen, zei mijn man: ‘We kunnen je ook gewoon je schrijfkamer terug geven, hoor.’

Het scheelt enorm om een ruimte te hebben waar je je kan terugtrekken en niet afgeleid kan worden door leefgeluiden. De kleuter heeft nu een grotere slaap- en speelkamer (namelijk onze vorige slaapkamer) en is hier hartstikke tevreden mee. En ik kan nu eindelijk dat kinderboek schrijven wat al jaren in mijn hoofd zit.

Aangezien het schrijven in de zomervakantie zo goed als stil heeft gelegen, probeer ik nu een inhaalslag te maken. Dat valt niet mee na zo’n lange pauze. Terwijl ik vol enthousiasme aan de slag ging, kwam ik er halverwege het verhaal achter dat ik nog heel veel dingen moet uitzoeken om het verhaal kloppend te maken.

Vind ik niet erg, is zelfs erg interessant- maar dat is het niet voor mensen die mij volgen, denk ik. Tenzij jullie updates willen over de vorderingen in mijn zoektocht, mijn inzichten en de vele boeken die ik verslind als naslagwerk. Jullie roepen maar, ik wil er best artikelen over schrijven als dat een leuk beeld geeft over waar ik me mee bezig houd.

Ondertussen probeer ik deze blog en mijn social media een beetje bij te houden, maar daar zit nog weinig regelmaat in. Ook daar zal ik wel weer een weg in vinden. Als ik verder ben kan ik misschien ook al iets meer verklappen over waar het kinderboek over gaat, maar daar ben ik mentaal nog niet klaar voor. 😉

Wordt vervolgd!

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

2 Comments

  1. Een goede schrijfplek is zó belangrijk! Ik heb er sinds een tijdje ook een en het helpt echt. Succes! Dat je nog 10000000 verhalen mag schrijven.

Comments are closed.