Doet het opleidingsniveau van je kind er toe?

doet opleidingsniveau er toe

Eergisteren was het opeens groot nieuws: kinderen van rijke ouders met een hoog opleidingsniveau zouden meer kansen krijgen op studiegebied dan kinderen van ouders met een laag opleidingsniveau en bijbehorend inkomen. Op social media barstte gelijk een (terechte) discussie los. Voorbeelden te over van mensen die geen rijke, hoog opgeleide ouders hadden en zelf juist wel waren gaan studeren. Kijkend naar de schoolkeuze en daarmee de toekomst van mijn eigen dochter vroeg ik me af: is dat eigenlijk zo?

Kennis is macht?

 

Mijn man en ik hebben beiden HBO-niveau. We zijn allebei kinderen van ouders die dat niveau niet hebben. Althans, niet op papier. Onze ouders zijn van de generatie ‘niet lullen, maar poetsen,’ zij werken met hun handen en gezond verstand in plaats van achter de laptop. Hebben ze daardoor minder niveau? Dat durf ik sterk te betwijfelen. Maar goed, hier in huize Dochterlief wonen dus 2 ouders met HBO diploma. Rijk zijn we absoluut niet, maar volgens het artikel zou Elise door ons niveau automatisch meer kansen moeten krijgen op studiegebied.

Volgens het ministerie van Onderwijs speelt mee dat hoog opgeleide ouders vaak meer kennis hebben van het onderwijssysteem en beter geïnformeerd zijn. Ook zouden hoger opgeleide ouders een sterkere positie in nemen tegenover scholen en leraren en hun kinderen meer stimuleren om spelenderwijs te leren. Klopt dit ook? Ik kan alleen maar vanuit mijn eigen positie spreken. Toen ik nog op de basisschool zat had ik niet de indruk dat mijn (lager) opgeleide ouders minder betrokken waren dan de ouders die een hogere opleiding hadden genoten. Ik ben enig kind, dus de focus lag toch wel op mij. Er was geen aandacht te verdelen tussen broertjes of zusjes en om die reden was er alle tijd voor huiswerk, het bespreken van mijn schooldag en de dingen waar ik tegenaan liep. Er werd sterk voor me opgekomen, en voor mijn gevoel deden alle ouders van mijn klasgenootjes dat wel. Nu ik zelf moeder ben verwacht ik dat ik het niet heel anders ga doen.

Toen ik in groep 8 net als iedereen de CITO toets moest maken, scoorde ik heel goed. Zo goed dat er aan mijn ouders het advies werd gegeven om mij VWO te laten doen. In overleg met mijn ouders, die mij natuurlijk beter kenden dan mijn leerkrachten, is toen besloten om me gewoon te laten starten op de HAVO. Dit omdat ik toen al een erg prestatiegericht karakter had en ze bang waren dat ik over mijn grenzen heen zou gaan als ik naar een hoger niveau zou gaan. Terugkijkend was dat een goede beslissing. Ik denk echt niet dat ik me op mijn plek had gevoeld op het VWO, ook al zou ik het misschien op papier wel aankunnen.

 

Pushen we niet te veel?

 

Het had ook anders kunnen gaan. Ik had ook minder goed kunnen leren met als gevolg dat ik op basis van de toetsresultaten beter zou kunnen starten op de MAVO, bijvoorbeeld. Niets mis mee, toch? Want is het niet het allerbelangrijkst dat je kind gewoon op zijn of haar plek zit? Dat het de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen volgens zijn of haar eigen niveau en interesses? Vaak genoeg zie ik ouders tegen elkaar opscheppen over de schoolprestaties van hun kinderen of hun kinderen pushen om toch beter te presteren. Het zit er van nature misschien een beetje in, want wie wil nou niet dat zijn of haar kind het beste uit zichzelf haalt, maar ik ga echt proberen om dit niet te doen. Het schaadt de kinderen die dit niveau niet kunnen halen namelijk enorm.

Ik weet nog dat ik jaren geleden op het station van mijn oude woonplaats op de trein stond te wachten. In de trein ontmoette ik een oud-klasgenoot uit de basisschooltijd. Zijn moeder was lerares op onze voormalige basisschool. We hadden het over vroeger en hij zei: ‘Elke keer als de rapporten binnen waren, had mijn moeder het alleen maar over het rapport van jou. Ze keek niet naar die 6 die ik met veel oefenen en leren had gehaald. Het was nooit goed genoeg, ik moest altijd een voorbeeld aan jou nemen.’ Ik wist niet wat ik moest zeggen en hij keek naar de grond, alsof hij zich er nog een beetje voor schaamde. Ik had echt met hem te doen.

 

Heeft onze economie niet net zo goed mensen nodig die met hun handen werken als mensen die beleidsplannen maken achter hun bureau?

 

Mede door dit soort herinneringen vind ik het nu al lastig om de schoolkeuze voor Elise te bepalen. Het valt simpelweg niet te voorspellen welk pad ze later gaat bewandelen. Wij proberen ons als ouders op alles voor te bereiden. Heel praktisch, door bijvoorbeeld nu al hard voor haar eventuele studie te sparen, omdat we bang zijn dat de hoogte van het collegegeld in de toekomst zulke astronomische vormen gaat aannemen dat studeren onbetaalbaar gaat worden. Maar ook door nu al goed naar haar karakter te kijken: bij welke onderwijsvorm komt zij het beste tot haar recht en waar heeft ze van nature affiniteit mee? Ik neem dit heel serieus en ga meerdere scholen in de omgeving bezoeken voordat ik de knoop doorhak. En wil ze later niet doorstuderen? Prima. Maar dan willen we wel dat ze iets doet dat ze leuk vindt en waar ze haar eigen geld mee kan verdienen. Van ons hoeft ze echt geen arts of advocate te worden maar we vinden het wel belangrijk dat ze zichzelf leert te onderhouden.

Hoe meer ik er over nadenk, hoe minder ik snap dat sommige scholen zo prat gaan op de (goede) uitslagen van CITO toetsen. Niet elk kind heeft hetzelfde niveau. Uiteraard is het belangrijk om het kind te stimuleren en te ontwikkelen, maar soms zit er niet meer in. Leer kinderen dat dit niet erg is. Het maakt niet uit. Zorg dat het zelfverzekerde volwassenen worden die vol vertrouwen hun toekomst tegemoet gaan.

 

Wat vinden jullie van het nieuwsbericht? Zit er volgens jullie een kern van waarheid in en heeft dit invloed op hoe je tegen de schoolprestaties van je kind aankijkt?

Vergeten jullie ook niet mee te doen met de winactie? Je kan een heel leuk kinderboek winnen!

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

4 Comments

  1. Ik heb de berichten ook gelezen. Als ik iets heb geleerd van mijn vijf kinderen is dat je maar het beste veel kunt loslaten. Ieder kind heeft zijn eigen talenten.

  2. Dit was echt zo’n onderzoek waarvan ik dacht: ‘Wat zonde dat daar geld aan wordt besteed om dit te onderzoeken’. Dat is toch heel logisch, dat dat zo is? Als mensen hoger opgeleid zijn, zullen ze hun kinderen ook eerder hoog willen laten opleiden. Het voorbeeld dat jij over jezelf noemt, is eigenlijk al tekenend. Mijn ouders hebben allebei een universitaire studie gedaan en ik kreeg havo/vwo advies. Maar mijn ouders wilden perse dat ik naar het vwo ging en dat is ook gebeurd. Uiteindelijk ben ik ook naar de universiteit gegaan. Ik heb mijn studie niet afgemaakt, maar ik heb wel de kans gekregen. Die kans zou ik mijn eigen kind ook willen geven.

  3. Het verbaasd mij dat het nu pas in het nieuws komt. Tijdens mijn opleiding pedagogiek is dit al vaker ter sprake gekomen. Maar goed, ik ben het met je eens. We hebben ook vakmensen nodig en als iemand een succesvol vakman is en daar gelukkig mee is, lijkt mij daar helemaal niets mis mee. Het gaat om het talent van het kind dat de kans krijgt om te ontwikkelen.
    Wat ik mij wel kan voorstellen is dat de financiële middelen in een gezin met lage inkomens wel als belemmerend kan werken voor een eventuele opleiding. Dat zou wel zonde zijn als een kind zich daardoor niet op zijn eigen manier zou kunnen ontwikkelen.

  4. Ik denk dat er een kern van waarheid in zit. Rijkere ouders hebben meer middelen om talent en intelligentie van hun kind te stimuleren.

    Dat gezegd hebbende, betekent dat niet dat kinderen uit armere of minder geschoolde milieus het perse slechter zouden doen. Bovendien kan die eerste aanname leiden tot kinderen die te hard gepusht worden, zoals de jongen uit het voorbeeld. Ouders met hoge opleiding kunnen het namelijk ook minder vaak accepteren als hun kind ‘slechter’ presteren dan ze hadden gehoopt.

    Persoonlijk hoop ik de kinderen mee te geven dat ze vooral moeten doen waar ze zich goed bij voelen en dat er niks mis is met het leren van een ambacht. Dat is net zo belangrijk in de wereld als een dokter.

    Cito vind ik wel een goed meetinstrument om min of meer objectief te bepalen hoe iemand ervoor staat, maar er is meer. Jouw ouders hebben het echt goed aangepakt. Ze keken naar het kind. En dat zou iedereen eigenlijk moeten doen.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.