Dolce far niente

Het groepje vrouwen dat het hippe koffietentje binnen komt, kijkt me iets langer aan dan gebruikelijk is. Ik heb net een te grote hap van mijn chocolade muffin genomen en veeg de kruimels van mijn mond.

Het is een doodnormale donderdagochtend, en ik ben er net neergestreken na ruim een uur door mijn stad te hebben gefietst. Buiten was het koud maar zonnig en nadat ik iets had afgeleverd bij mijn werk had ik de dag voor mezelf.

Normaal gesproken zou ik zo’n vrije dag vullen met nuttige, maar niet per se noodzakelijke dingen. Ik zou achter mijn toetsenbord kruipen omdat ik achter loop met Camp Nanowrimo, het glas wegbrengen naar de glasbak, de badkamer schrobben. Maar mijn hoofd was toe aan verandering en inspiratie, dus pakte ik mijn fiets. Uiteraard heb ik de wind tegen. Ik moet hard werken om de brug op te komen.

Terwijl mijn verslapte en verwaarloosde beenspieren tot leven komen kijk ik eens goed om me heen. Ik kom een lange sliert fietsende schoolkinderen tegen, die bezig zijn met hun verkeersexamen. Schaamteloos staren ze me aan. Ik vraag me af of zij soms de doelgroep zijn voor wie ik schrijf, en als mogelijk antwoord blijven de kinderen in neongroene hesjes mijn pad kruizen. Welke kant ik ook op ga, ik kom er telkens een paar tegen en ze lachen me vrolijk toe. Ze steken me aan; ik voel de tegenwind niet meer en kijk uitgebreid en nieuwsgierig naar wat er op mijn pad komt.

In een van de parken waar ik langs fiets, voeren ouders samen met hun peuters de eendjes. In een ander park zijn studenten bezig met een of ander kunstproject. Er vliegt een grote vogel bijna tegen me aan en ik vraag me meteen af hoe zo’n vogel ook alweer heet. Van de vogel glijdt mijn blik naar de gevels van de huizen van de chique wijk waar ik fiets. Koninklijke straatnamen. Jaartallen uit de vorige eeuw, soms zelfs ouder. Keurig bijgehouden tuinen. Overal staan bomen in bloei, de bloesems laten mijn ogen tranen. Meteen ontstaan er beelden in mijn hoofd.

Ik ga er zo in op dat ik een beetje verdwaal. Vandaag maakt dat helemaal niet uit, want ik moet nergens zijn. Als ik stop om mijn richting te bepalen, komt er een roodharige kat op me af. We lijken wel de enige levende wezens in de straat. Hij spint en gaat daarna languit op een zonnig plekje liggen, met opgeheven kop en een oog open. Alsof hij me wil vragen of ik erbij kom liggen.

Katten beheersen de kunst van het niets doen. Als mens heb ik daar tot op de dag van vandaag moeite mee. Ik moet altijd bezig zijn met iets nuttigs, een doel, een project. Steken we elkaar daar eigenlijk niet allemaal mee aan? Hard werken, doelen stellen, dingen verwezenlijken. Wie verdwaalt er nog wel eens, wie ziet nog het mooie in het doodnormale?

Nu ik zo naast mijn fiets naar de luierende kat sta te kijken, geef ik hem groot gelijk. ‘Dolce far niente’, schiet me opeens te binnen. Een Italiaanse uitdrukking die ik ooit ergens gelezen heb en die zoiets betekent als ‘het zoete nietsdoen.’

Ik parkeer mijn fiets voor een hip koffietentje in de stad en bestel er een cappuccino en een muffin. Ik stal mijn schrijfbenodigdheden voor me uit. Ik kijk naar de schilderijen aan de muur en de nepbloemen in de vaas en pak mijn pen. Om me heen ontmoeten mensen elkaar voor afspraken en ik vang flarden van haastige gesprekken op. ‘Ik snap niet dat zij…’ ‘Nee, ik begrijp ook niet dat hij zoiets doet…’ ‘Druk druk druk, maar de deal is bijna gesloten. Work hard, play hard!’

De spinnende kat verschijnt weer op mijn netvlies. Ik berg mijn pen op, laat mijn notitieboekje dicht en concentreer me op mijn eten en drinken. Vandaag heb ik de luxe om een beetje recalcitrant te doen. Vandaag is een dolce far niente-dag.

Photo by Artem Bali on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.