Een decennium vol leermomenten, liefde en dankbaarheid

De terugblikken vliegen me momenteel om de oren. We gaan met z’n allen niet alleen een heel jaar, maar zelfs een heel decennium afsluiten. Confronterend vond ik dat, vooral omdat je online niets anders ziet dan andermans successen.

Online vs de echte wereld

Zo zag ik op LinkedIn hoe de een na de ander promoties, aanbevelingen en veren in zijn of haar achterwerk kreeg. Zelf ben ik nog steeds aan het onderzoeken hoe ik een baan kan vinden (of creëren) die echt bij mij past. Maakt mij dat eigenlijk minder dan mijn contacten? Nee, maar afleidend werkte het wel. Prompt besloot ik LinkedIn van mijn telefoon te halen. Dat hielp.

Op Twitter lijkt de wereld af en toe verdeeld te zijn in twee kampen die elkaar ofwel adoreren, of al het vuil en vervelende ziektes van de wereld toe wensen. Ook daar worden nu lijsten gedeeld, gevuld met de leukste tweets van de leukste Twitteraars. Ik heb het nog niet tot die lijsten geschopt. Maakt dat mijn tweets, of de boodschap die ik wil verspreiden, minder de moeite waard? I don’t think so.

Op Instagram bekeek ik de foto’s en terugblikken op perfecte levens van succesvolle personen en uit marmer gebeeldhouwde lichamen, steevast gestoken in de allerlaatste flatterende mode. Zelf typ ik dit artikel met mijn bril op, waarachter mijn steeds blauwer wordende wallen door slaapgebrek steeds prominenter worden. Mijn broek zit een pietsje te strak en mijn haren beginnen weer terug te vallen in de irritante slag die ik er vanochtend met man en macht uit heb geprobeerd te föhnen.

Sinds ik met Instagram ben gestart, is mijn lijst met volgers nauwelijks gegroeid. Maakt dat mijn profiel dan meteen niet meer de moeite waard? Dacht het niet.

Het online wereldje maakt het terugblikken voor perfectionisten als mijzelf er niet makkelijker op. ‘Wat heb ik eigenlijk meegemaakt het afgelopen jaar of zelfs het afgelopen decennium’, vroeg ik me af, ‘wat het delen waard is?’ Wat een foute mindset. Iedereen weet dat mensen alleen de dingen online zetten die gezien en gelezen mógen worden.

Kortom: ik zag niet alleen mijn leven door de (vermeende) online ogen van een ander, maar veegde daardoor ook maar gelijk mijn unieke bijdrage aan de wereld van tafel. Bovendien houd ik van nature niet zo van etaleren en blijf ik liever dicht bij mezelf. Mijn grootste veranderingen vonden voornamelijk van binnen plaats.

Het afgelopen decennium leerde ik…

Ik denk aan het afgelopen jaar, en het afgelopen decennium terug als een periode vol met leermomenten.

Ik leerde dat ik het kind in mezelf moet blijven koesteren, omdat dat kind weet wat goed voor mij is. Ik was vergeten hoe het is om onbevangen, zonder haast en zonder oordeel naar het leven en vooral naar mezelf te kijken, en daar heb ik het afgelopen decennium een grote inhaalslag in gemaakt.

Ik leerde dat iedereen, dus ook ik, zijn of haar eigen pad bewandelt en dat het dus geen zin heeft om andere mensen te veroordelen. Dat banden die voorheen heel hecht leken, zomaar opeens verbroken kunnen worden. Dat mensen net zo snel in je leven kunnen komen als dat ze uit je leven kunnen verdwijnen, en vice versa, en dat het antwoord op het grote waarom nooit zal komen.

Ik leerde ook dat mensen die je toevallig lijkt te ontmoeten vaak de grootste spiegels voor je kunnen zijn. Over hoe je cirkels kan doorbreken door open te zijn naar anderen toe. Dat iedereen, en niet alleen ik zelf, maar wat aanrommelt en hoopt op het beste. Het gras is niet groener bij de buren, je moet je eigen gazon gewoon blijven begieten.

Ik leerde dat hoe krampachtiger ik het leven onder controle wil houden, hoe sneller het als water tussen mijn vingers door glipt, en dat dit komt omdat het leven gewoon geleefd moet worden. ‘De rest’ komt dan vanzelf wel. Misschien niet op het tijdstip dat ik wens, maar verandering hoort erbij.

Dit decennium….

Dit decennium ben ik onder andere twee keer verhuisd, waaronder naar een stad waar ik niemand kende, en bouwde daar een leven op. Ik ben getrouwd en werd ukkie-af. Ook heb ik talloze banen gehad, die me allemaal een stukje meer inzicht over mezelf gaven en me dichterbij mijn droombaan brachten, ook al heb ik die nog niet.

Ik ben zwanger geweest en moeder geworden, en daardoor brak er stukje bij beetje een muur af rond mijn hart. De fundamenten staan er nog, en dat is prima. De ruïnes van gebouwen uit de oudheid staan niet voor niets op de Werelderfgoedlijst en ook op je hart moet je zuinig zijn. Maar het grootste gedeelte van de muur die ik zorgvuldig om mijn hart had gebouwd is verdwenen, en daardoor heb ik geen andere keuze meer dan om mezelf met al mijn onvolkomenheden en kwetsbaarheden aan de wereld te laten zien. Dat maakt me ook niets meer uit.

Doordat ik iemands moeder werd, leerde ik dat je altijd je eigen zuurstofmasker op moet doen voordat je dat van je kind op zet. Uiteraard  leerde ik ook om onbaatzuchtig te zijn, om mezelf opzij te kunnen zetten omdat de behoeften van iemand anders even voor kunnen gaan.

Maar de grootste les die ik leerde, was juist dat ik zelf ook belangrijk ben en dat ik mezelf niet kleiner (haha, ik meet slechts 1.60…) moet maken dan de rest.

2019 was een jaar vol inzichten. De inzichten waren vaak te persoonlijk om over te bloggen of anderzijds online te delen, maar dat betekent niet dat dat ze daarom minder belangrijk zijn. Integendeel.

In 2019 besefte ik dat ik hoe dan ook iets voor kinderen wil betekenen op werkgebied, had ik alle tijd en luxe om me te ontwikkelen op schrijfgebied en begon ik aan mijn kinderboek, was ik grotendeels thuisblijfmoeder en gaf ik mijn kind daardoor de kans om tot rust te komen. Ik ging met mijn gezin op vakantie naar Normandië. Ik kwam, hetzij eerst onvrijwillig, tot rust en kon me bezinnen. In 2020 is het weer tijd voor actie.

Aan de buitenkant zie je niets, maar mijn hart heeft regelmatig sprongetjes naar boven én naar beneden gemaakt. In 2020 zet ik deze tendens graag voort, want ‘je hart klopt.’ Ik wens jullie alvast hele fijne Kerstdagen en een gelukkig, gezond en liefdevol 2020!

1 Comment

Comments are closed.