Een jaar geleden…deel 1 (de ziekenhuisopname)

 

Een jaar geleden deel 1

Welke ‘nieuwe’  moeder kent het gevoel niet? Je baby wordt bijna 1 jaar en de hele week ervoor staat in het teken van terugkijken. Bij mij in ieder geval wel. Hieronder deel 1 van mijn (bevallings)verhaal.

Het is dinsdag 19 november 2013. Ik ben 36 weken zwanger en bezoek samen met mijn man de verloskundige in het ziekenhuis. Ze vraagt hoe het gaat en ik geef aan dat ik sinds het weekend enorm veel last heb van hoofdpijn en buikpijn, klachten die ik koppelde aan hoogzwanger zijn. Er wordt me op het hart gedrukt dat ik bij dergelijke symptomen altijd moet bellen, ook als er enkele dagen later een controle is, en ook al is het midden in de nacht. Ik voel me meteen schuldig.

De verloskundige meet mijn bloeddruk en constateert dat deze te hoog is, en ik schrik van de hoogte van de waardes. Ze vraagt me om bloed te prikken en mijn urine te laten controleren. Voor mij is dit bijna een routinecontrole. Ik sta namelijk vanwege zwangerschapsdiabetes en een te hoge bloeddruk al vanaf de helft van mijn zwangerschap onder controle bij het ziekenhuis en de laatste tijd heb ik bijna wekelijks aan alle toeters en bellen gelegen. Toch zit het me deze keer niet lekker. Mijn bloed en urine worden meteen gecheckt en als we terugkomen van de controle zit de verloskundige ons samen met het hoofd van de afdeling op te wachten.

Er zitten eiwitten in mijn urine, wordt er uitgelegd. Ze willen niet meteen paniek zaaien, maar er wordt me met klem verzocht om de komende 24 uur urine te verzamelen en deze de volgende dag weer in te leveren. Dat doe ik, en met een knoop in mijn maag lever ik de urine de volgende ochtend in bij de balie. Ik hoop tegen beter weten in dat er geen ziekenhuisopname zal volgen.

De donderdag erna staat er weer een afspraak gepland voor een controle en de woensdag vliegt voorbij zonder telefoontje van het lab, waardoor ik weer wat geruster kan ademhalen. De hoofd- en buikpijnaanvallen beginnen echter weer en ik kan er amper van slapen. Even is er twijfel: nu dan toch de spoedeisende hulp bellen? Maar de aanvallen zwakken weer af en uiteindelijk val ik in slaap terwijl ik mijn dochter in mijn buik van de ene naar de andere kant voel schuiven.

De volgende ochtend heb ik bezoek van mijn schoonouders als ik gebeld wordt door de afdeling verloskunde met de mededeling dat het mis is. Er zitten te veel eiwitten in mijn urine en ze vragen me een tas mee te nemen naar het ziekenhuis, want ze gaan me opnemen vanwege zwangerschapsvergiftiging, of in de huidige benaming pré-eclampsie. De schrik slaat me om het hart en ik pak huilend een tas in, met spullen voor mezelf en voor mijn baby.

Eenmaal in het ziekenhuis mag ik alleen nog maar per rolstoel vervoerd worden, waardoor de ernst van de situatie tot me door dringt: ik ben kennelijk écht ziek. Er wordt een echo gemaakt en de baby maakt het goed. Er is wat weinig vruchtwater maar verder ziet het er goed uit. Ik krijg een eigen kamer, wordt goed verzorgd en om de zoveel tijd wordt mijn bloeddruk gemeten, met wisselende waardes.  Mijn man komt nog even op bezoek en beiden zijn we gespannen, omdat we niet weten wat er komen gaat.

De eerste nacht in het ziekenhuis kan ik niet slapen van de hoofdpijn. Ik vertel dit aan de verpleegster, die na onderzoek aangeeft dat mijn bloeddruk op het randje van de grens van wel/geen medicatie geven schommelt. Als ik eindelijk in slaap val, word ik om de zoveel uur wakker gemaakt voor een bloeddruk-check. Mijn bloeddruk blijft uiteindelijk stabiel en de rust lijkt me goed te doen.

De dag erna krijg ik bezoek van mijn ouders en als ze weg zijn word ik getoucheerd door een leerling-arts. Hij geeft aan dat de boel nog potdicht zit maar dat ze de volgende dag willen beginnen met inleiden omdat het niet verantwoord is om me nog langer door te laten lopen met de pre-eclampsie. Hij geeft aan dat een dergelijk proces wel 3 dagen kan duren, helemaal omdat mijn lijf nog geen aanstalten maakt om zelf de bevalling te starten.

Dat is het moment dat ik me realiseer dat ik pas thuis ga komen als de baby er is. Ik ga heel snel moeder worden en ben er nog helemaal niet klaar voor!

Follow my blog with BloglovinFacebook & Instagram

 

Filed under Dochterlief bevalt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

1 Comment

  1. Pingback: Pre-eclampsie en HELLP: de symptomen | Dochterlief.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.