Een kans wagen

Een wolk van roze tule en chiffon kwam in gezelschap van een grijs krijtstreeppak de deur van de parkeergarage uit. Ze hield haar rok in de ene hand en zijn hand in de andere. Samen liepen ze richting een leeg marktplein, waar net een paar duiven twijfelachtig een paar stapjes richting de op de grond achtergebleven resten van de viskraam zetten.

Het was meteen duidelijk dat zoiets gewoons en aards als visafval op de grond de beleving van het bruidspaar niet kon besmetten. Ze stapten er gewoon overheen.

Ik voelde me een voyeur zoals ik ze onnadenkend tegemoet was gelopen en  in hun aura van geluk was gelopen, met een zware shopper om mijn arm en mijn gedachten al bij pakjesavond. Toch stak ik mijn hand op en riep een groet, die lachend beantwoord werd.

Even daarvoor was een fragiel oud dametje de straat over gestoken, haar rug gekromd tegen de wind. Ze trok moeizaam een karretje achter zich aan, haar hoed zat scheef op haar hoofd. De buschauffeur in de bus bij de halte naast haar vertrok net, maar ze hield haar pas niet voor hem in. Moedig bewoog ze zich voort en lachte naar me met een tandeloze grijns. De buschauffeur remde af.

Je plek opeisen kan op allerlei manieren: ingetogen of met grootse gebaren. Fluisterend of schreeuwend. Gehuld in roze tule of gekleed in een parka met een vissershoedje op. De kansen die mensen wagen om vooruit te komen in het leven – of slechts naar de overkant van de straat – variëren van levensveranderende rituelen tot het lopen van A naar B. Maar het perfecte moment bestaat niet. Soms moet je gewoon over de vuiligheden heen stappen en het risico nemen.

Ik geloof niet zozeer in van die gebeurtenissen waardoor alles op zijn kop staat, maar meer in de kleine dingen die voorvallen en je na laten denken over je eigen houding en overtuigingen. Zoals, in mijn geval, denken dat je het leven tot in detail kan uitstippelen en verzekeren zodat je gevrijwaard blijft van onverwachte wendingen.

‘Aangetekend, verzekerd of allebei?’ vroeg de jongen bij het postservicepunt toen ik het pakketje op de balie legde. ‘Verandert het iets aan de risico’s? ‘ vroeg ik met een uitgestreken gezicht. Hij schudde zijn hoofd. ‘Dan gok ik het erop,’ antwoordde ik. Eenmaal buiten dacht ik heel even een vissershoedje op mijn hoofd te voelen.

Photo by Guus Baggermans on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.