Een lofzang op mijn favoriete film

Een lofzang op mijn favoriete film

Sinds ik moeder ben geworden, kijk ik veel te weinig films. En dat is eigenlijk heel jammer, want ooit was er een tijd dat ik wekelijks naar de bioscoop ging. Ik moet bekennen dat ik tegenwoordig amper weet wat er draait in de bios. Toch schoot me er vrijwel meteen een favoriete film te binnen voor artikel 2 van de 30 Day Blog Challenge.

Een paar jaar geleden ging ik met mijn man naar deze film om eindelijk eens te kijken naar waar iedereen het over had. Deze film was een onverwachte hit en wij bekeken ‘m toen hij al weken in de bioscoop draaide.

Earth, Wind & Fire en een snelle auto

 

De openingsscène zorgde er vrijwel meteen voor dat mijn man rechtop in zijn stoel zat. Door de prachtige straten van Parijs rijdt een Maserati op hoge snelheid langs de Seine. In de auto zitten een donkere en een blanke man. De auto wordt aangehouden door de politie en beide mannen houden ze dusdanig voor de gek dat ze naar het ziekenhuis geëscorteerd worden. Onderweg zingen ze mee met September van Earth, Wind & Fire.

De meesten van jullie zullen meteen weten dat ik het nu over de film Intouchables heb. Deze scène zorgde er bij mij voor dat er sindsdien nooit meer een nummer van de betreffende groep voorbij kan komen zonder dat ik de autoradio een stuk harder zet. Het geeft energie en maakt vrolijk. Net als de film zelf.

Intouchables gaat over een vriendschap tussen Phillipe, een rijke, blanke man die vrijwel volledig verlamd is en Driss, een donkere man uit het ghetto van Parijs die bij toeval bij de rijke man solliciteert als zijn verzorger. Niet voor de baan zelf maar omdat hij nou eenmaal moet van de sociale dienst.

De no-nonsense, streetwise houding van de donkere man valt op bij Phillipe en hij wordt uit tientallen kandidaten uitgekozen voor een proefperiode. Driss trekt bij hem en zijn gevolg in, zet het hele huishouden op z’n kop en Philllipe voelt zich opeens weer mens inplaats van patiënt.

Het is het begin van een roerige, intense film waarin je als kijker steeds meer duidelijkheid krijgt over de achtergrond en levens van beide mannen en waar de verschillen tussen hen steeds duidelijker worden. De chemie tussen beide hoofdpersonen spat van het scherm af. Het verhaal heeft precies de juiste dosis humor, zelfspot, drama en zelfs een vleugje romantiek.

Ik weet nog hoe na afloop van de film iedereen bleef zitten- al was het maar om nog even te luisteren naar de wondermooie soundtrack. Dit liedje, Una Mattina, heb ik vaak gedraaid toen ik zwanger was van Elise. Ik sloot er altijd de dag mee af en hoopte dat ze ‘m in mijn buik kon horen. Prachtig, de tranen sprongen me altijd in de ogen, en dat was echt niet door de zwangerschapshormonen.

Deze film kwam heel hard bij me binnen en deed me beseffen dat het voor een positieve levensinstelling niet altijd uitmaakt waar je wiegje staat.

En dan te bedenken dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal! Phillipe en ‘Driss’ bestaan echt en hebben tot op de dag van vandaag nog steeds contact met elkaar. Ik las na het zie vervolgens het boek met daarin het levensverhaal van Philiipe Pozzo di Borgo en was wederom diep onder de indruk.

Heb jij de afgelopen jaren onder een steen geleefd en Intouchables nog nooit gezien? Schaam je dan diep en ga ‘m alsnog kopen, huren of streamen! 

Wat is jouw favoriete film?

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

3 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.