Een nieuw hoofdstuk | dit was mei 2018

De maand mei zat vol tegenstrijdigheden. Deuren die sloten, ramen die open gingen en dat soort cliché’s.

Deuren die sloten

Om maar met de deur in huis te vallen: halverwege volgende maand ben ik zoals ze zo mooi zeggen ‘in between jobs.’ Een tegenvaller, al had ik al even het gevoel dat ik niet op mijn plek zat en eiste de lange reistijd zo langzamerhand zijn tol. Er moest iets veranderen vond ik, al was ik bezig om juist privé meer de balans op te zoeken. Je zou dus kunnen zeggen dat mijn soon to be ex-werkgever me eigenlijk een grote gunst heeft bewezen en zo kijk ik er over het algemeen ook tegenaan.

Aan de ene kant ben ik opgelucht; ik heb de luxe om uit te zoeken wat ik echt wil doen qua werk en ik kan er zeer waarschijnlijk voor de kleuter zijn in de zomervakantie. Aan de andere kant is daar die vraag die bijna continu door mijn hoofd blijft malen: ‘Wat wil ik doen? Wat wil ik nu écht?’

Deze vraag heb ik mezelf al vaker gesteld en kennelijk heb ik nog steeds niet de goede keuze gemaakt, anders had ik ‘m mezelf niet zo vaak moeten stellen.

Ik realiseer me dat ik de laatste tijd heel erg voor de bekende weg heb gekozen en dat ik niet altijd mijn hart heb gevolgd, omdat ik dacht dat dit me niets zou brengen. Genoeg stof tot nadenken, en daarom ga ik niet blindelings solliciteren maar me bezinnen en gericht op zoek naar een baan die bij mij past.

Ramen die open gingen

Deze quote is zo veelzeggend voor de periode waar ik nu in zit. Soms heb ik spijt dat ik geen andere keuzes heb gemaakt en vraag ik me af of mijn leven anders was gelopen als ik niet had gedaan wat ik nu doe. Maar ja: dan had ik nu ook de dingen niet gehad die me wél gelukkig maken. Ik ben blij waar ik nu ben en dankbaar voor het groepje mensen die mij bijstaan. Mijn man zei heel terecht: ‘Je kan gewoon NU beslissen dat je het anders gaat doen.’

Spijt is een nutteloze emotie: ik ben er van overtuigd dat je uiteindelijk wel komt waar je wil komen, ook al gaat dat soms met een omweg of duurt het langer dan de maatschappelijke norm is. Ik ben er wél van overtuigd dat je moet weten waar je vandaan komt om te weten waar je naar toe wil. Dat ben ik nu dus aan het onderzoeken. Van daaruit ga ik de koers van mijn persoonlijke verhaal bepalen en veranderen.

Klinkt allemaal heel cryptisch, maar ik ben er nog niet aan toe om het hier te delen. Ik ga het in ieder geval voor mezelf op papier zetten en kijk vervolgens of ik het online wil gooien.

Tijd om vaker te bloggen!

Over de blog gesproken: straks heb ik geen excuus meer om niet te schrijven. Uiteraard gaat het druk worden – ik weet uit ervaring dat de dagen zich vanzelf gaan vullen- maar ik kan me dus niet meer verschuilen achter files en deadlines. Het plan is om weer vaker te gaan bloggen en de focus daarbij te leggen op persoonlijke artikelen gecombineerd met de avonturen van mijn kleuter en de weg die ik afleg naar het afronden van wat hopelijk mijn eerste manuscript gaat worden.

De maand mei blogde ik niet zo veel. Ik schreef 3 artikelen: eentje over het loslaten van mijn kind die ik oorspronkelijk schreef voor een schrijfwedstrijd, maar die niet op de shortlist kwam, een artikel over kleuterliefde en last but not least een persoonlijk artikel over afscheid nemen van mijn huidige baan.

Kleuterdingen

Ondertussen kleutert de kleuter lekker door. Ik merk wel dat ze toe is aan de zomervakantie. Ondanks het hoge aantal studiedagen is ze vaak erg moe, zeker nu ze tijdelijk wat meer naar de BSO gaat. Binnenkort hebben mijn man en ik ons eerste oudergesprek en we zijn in ieder geval onverminderd trots op hoe ze zich dit eerste schooljaar heeft opgesteld. Ze heeft een klein groepje vriendinnen, doet lekker mee en wil veel leren. Het was bij vlagen pittig, maar ook een hele leuke nieuwe fase.

Haar Moederdagcadeau voor mij. Iets om altijd in mijn portemonnee te bewaren .

Verder hebben we Flip de Beer ook een lang weekend op bezoek gehad. Toch ook weer een mijlpaal!  Ik zal eens kijken of de kleuter zelf daar binnenkort een artikel aan wil wijden. 😉

Op naar de maand juni: de maand waarin ik voorlopig mijn laatste werkdag heb, ik mijn 38ste (waaaaah) verjaardag ga vieren in het land van scones en Fish & Chips en we uitgenodigd zijn voor een echte Royal Wedding. Ik heb er zin in! Maak er een mooie maand van allemaal!

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Ik herken dit maar al te goed. Ik hoop dat je in Juni meer inzicht krijgt en de mogelijkheid om te doen wat je eigenlijk echt wilt doen! Sending good vibes your way.

  2. Moeilijk en mooi proces Romy. Goed dat je de ruimte hiervoor gaat nemen. Ik geniet intussen van je blogs. Ben in een heel andere fase van mijn leven, masr ik herken veel. Geniet ondertussen van je prachtige dochter.

    • Dank je wel Ria! Ik vind het zo leuk dat jij de blog volgt. 🙂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.