Een ode aan het huwelijk – 4 jaar getrouwd!

Een ode aan het huwelijk 2 Dochterlief.nl

Vandaag zijn mijn man en ik 4 jaar getrouwd! Time flies when you’re having fun. Ik weet nog hoe gek ik het vond om hem in het begin mijn man te noemen. Nu ben ik niet anders gewend en is het gebruiken van mijn getrouwde naam normaler dan het gebruiken van mijn meisjesnaam. (Sorry, pap!) Toch merk ik dat er soms een stoffig imago over het onderwerp trouwen ligt. Veel mensen met kinderen geven aan dat het krijgen van kinderen de grootste verbintenis van hun leven is en trouwen slechts een formaliteit. Ik leg uit waarom ik dat niet vind aan de hand van ons persoonlijke verhaal: een ode aan het huwelijk!

Mijn man en ik waren al 12 jaar samen toen we met elkaar trouwden. We zijn min of meer samen volwassen geworden. We kennen elkaar misschien wel beter dan dat we onszelf kennen. ‘Wat voegt het trouwen daar dan voor meerwaarde aan toe?’ dachten we altijd.Toen we het onderwerp op een ochtend bespraken en hij een afspraak bij de Burgerlijke Stand wilde maken voor het aangaan van een geregistreerd partnerschap, werd ik opeens heel opstandig. Het gevoel kwam uit mijn tenen. ‘Really’, dacht ik, ‘even een papiertje halen en klaar?! ‘Opeens maakten die 12 jaar samen juist ALLES uit. Ik wilde na 12 jaar wel een keer van de daken schreeuwen dat hij de man van mijn leven was en ik zou het ook zeer op prijs stellen als hij hetzelfde zou doen, thank you very much.

Nadat mijn man van de schrik was bekomen en ik gekalmeerd was bespraken we kort dat we het dan misschien toch wel een beetje wilden vieren. Daarna ging ik naar de kapper en hij ‘nog even de stad in’. Op dat moment kocht hij echter al de verlovingsring waarmee hij mij ten huwelijk wilde vragen en was hij 2 uur lang telefonisch niet te bereiken. Ik vond het gek, maar had nog geen argwaan. Lekker naïef, toch?

Hij vroeg me ten huwelijk op mijn verjaardag, in een park in Berlijn.

We hadden net een enorm eind gelopen omdat hij zogenaamd de perfecte plek wilde vinden om met mij te gaan lunchen voor mijn verjaardag. Even daarvoor hadden we nog een woordenwisseling gehad omdat hij per se wilde weten waar ik het allerliefst wilde lunchen en eventueel ‘s avonds wilde eten. Ik vond het superlief – wat een moeite doet die man toch voor een simpel verjaardagsetentje- maar vond wel dat hij enorm aan het overdrijven was en zei hem dat ook. Mijn vader belde voor mijn verjaardag en wilde mijn man ook graag spreken. Het gesprek tussen hun duurde wel een kwartier en vond uit mijn zicht plaats.

Ik dacht: ‘ Mén. Wat overdrijven ze toch allemaal met dat verjaardagscadeau!’ Mijn ouders bleken later partners in crime. Mijn man was namelijk eerder die maand naar ze toe gereden zonder dat ik er vanaf wist, om officieel te vragen of hij met mij mocht trouwen. Uiteindelijk belandden we in het park van Schloss Charlottenburg en terwijl we op het bruggetje stonden, begon mijn man zijn verhaal. Ik dacht nog: vraagt hij me nou ten huwelijk?! terwijl hij al op 1 knie ging zitten. De rest is een beetje een waas, ben ik bang.

Schloss Charlottenburg/dochterlief.nl

De plek waar het gebeurde!

Onze trouwdag was de enige zonnige en droge dag in die week.

Het had de hele week alleen maar geregend en gewaaid. Ik had nog op het laatste moment doorzichtige paraplu’s gekocht, maar die waren niet nodig. En ondanks dat de omstandigheden om persoonlijke redenen niet perfect waren, kan ik het nog steeds een van de mooiste dagen uit mijn leven noemen. Omdat iedereen die van ons hield in dat kleine kerkje en later in het restaurant zat. Omdat ik mijn ouders in hun mooiste kleding zag, en zij mij. Omdat ik aan de arm van mijn vader dat kerkje binnenliep en dat stiekem altijd al had willen doen. Omdat de trouwambtenaar een leraar Nederlands bleek te zijn en een fantastische trouwspeech hield die zo in een roman paste. Omdat we een heerlijk buffet met eten hadden. Omdat iedereen zijn best had gedaan om het ons naar onze zin te maken.

Maar nog het meest omdat we die dag schaamteloos en uitgebreid De Liefde vierden. De liefde voor elkaar, de liefde voor onze familie en voor het gezin wat we nog hoopten te gaan stichten.

De zon scheen naar binnen en versterkte dat gevoel alleen nog maar meer. Ik gun iedereen zo’n dag, of zo’n moment. Daarom wil ik de meest sceptische stelletjes eens adviseren om een moment de tijd te nemen en elkaar te vertellen waarom je zo boft met elkaar. Schuif die mobieltjes aan de kant, laat de boel de boel, steek kaarsjes aan en trek een fles wijn open.  Het wordt vaak zo vanzelfsprekend gevonden, die ene persoon die je steunt door dik en dun, maar dat is het niet. Sta er bij stil en vier de liefde, want het is het vieren waard!

Een ode aan het huwelijk 1 Dochterlief

Voor wie het zich afvraagt: we gooiden hier de stoffen vogeltjes in de lucht die dienst hadden gedaan als ‘ringhouder.’ No real birds were harmed during this wedding ceremony..

Hoe denk jij over trouwen?

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

Doe jij al mee met mijn winactie?

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.