Een onsje minimalisme, alstublieft!

Ik ben van nature een echte verzamelaar en kan niets weggooien. Vooral als het om dingen gaat met emotionele waarde. Het gaat om het loslaten van dingen; een belangrijk terugkerend thema in mijn leven. Ondertussen werd ik steeds onrustiger -van al die spullen, en van het gebrek aan overzicht, realiseerde ik me pas later.

Geluk is niet te koop

Onlangs keek ik de documentaire ‘Minimalism. A documentairy about the important things’ op Netflix. In deze documentaire volg je Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodomus, twee 30+’ ers die jaren geleden helemaal klaar waren met het leven dat zij leidden.

Allebei leefden ze The American Dream: een goede baan, een mooi duur huis en vooral heel veel spullen. Maar waarom voelden ze zich dan zo somber en gefrustreerd? Na een aantal heftige gebeurtenissen namen ze een radicale beslissing: beiden deden ze het gros van hun spullen weg, dienden hun ontslag in, verkochten hun huizen en gingen op zoek naar gelijkgestemden: naar mensen die hun leven zo minimalistisch mogelijk wilden leven om zo weer te kunnen ervaren wat er echt toe doet.

Tegelijkertijd startten zij hun website The Minimalists. Inmiddels verdienen zij hier hun brood mee, hebben ze boeken geschreven en houden ze lezingen. Anno 2017 is minimalisme een hot item.

‘The things you own end up owning you.” – Joshua Fields Millburn

Het meisje dat alles wilde

Ik wilde vroeger altijd het beste meisje van de klas zijn- en dat ben ik ook een tijdje geweest. Streberig, waarschijnlijk ontzettend irritant, en helemaal gefocust op ‘later’ als ik groot was. Want wat er ook gebeurde, succesvol zou ik zeker zijn. Liever gezegd: mijn leven zou perfect zijn. Een leuke man en 2 kinderen, een mooi groot huis, altijd genoeg geld en spullen: dat zou ik rond mijn 30’ste allemaal hebben.

Maar hoe ouder ik werd, hoe ongelukkiger ik me voelde door die streberige houding. Ik liep volkomen vast en twijfelde aan alles. Wilde ik dit leven eigenlijk wel voor mezelf, en voor mijn toekomstige gezin? Waarom voelde het zo leeg? De beste van de klas was ik ook al niet meer; ik werd ingehaald door twintigers met dezelfde houding als ik 10 jaar geleden ook had, maar ik kon me totaal niet meer met ze identificeren.

Niet alles is maakbaar

Mijn man en ik kregen 1 mooi kind na een zwangerschap vol medisch gedoe. Een vast contract heb ik nog steeds niet, en dat koophuis net zo min. Om eerlijk te zijn kan ik niet zeggen dat deze 2 dingen ons leven compleet zouden maken, want over het algemeen ben ik tevreden. Waar we wel te veel van hebben? Kleding. Rommel. Hebbedingen. HEEL. VEEL. SPULLEN. Spullen waarvan wij 3/4 niet meer gebruiken, maar wel nog steeds bezitten. Het staat in de weg en we ergeren ons eraan. Opeens kregen we een grote behoefte aan verandering, ademruimte en overzicht.

Een begin maken met minimalisme

Dat laatste is best lastig om te realiseren met een druk leven. We hebben een chronisch gebrek aan tijd, en daarnaast een peuter die alles spaart: bij voorkeur steentjes, takjes en verrassingen uit Kinder Surprise Eieren. Ik ben maar vast klein begonnen: ik zette wat oude kinderspullen- en kledingstukken te koop. Het loopt niet bepaald storm, dus ik gok dat ik het over over een maand maar weg geef aan goede doelen. Van de inhoud van mijn kledingkast kan het gros weg: ik heb een paar favoriete dingen die ik nu al eindeloos combineer en een paar goede basics kan ik er zo bij kopen. Op naar de capsule wardrobe!

Dan mijn boekenkast: ook die moet eraan geloven. De zin die veel terugkwam in de documentaire was ‘Deel je kennis en inzichten’. Die stapels boeken hebben me veel inzichten gegeven, maar lees ik ze opnieuw? Nee, maar de inzichten onthoud ik wel. Het is dus de hoogste tijd om de boeken door te geven zodat ze andere mensen mooie inzichten of een moment van ontspanning kunnen bezorgen.

Dit wil ik ervoor terug: vrijheid en tijd

Ik wil niet meer uren voor mijn overvolle kledingkast staan terwijl ik niet meer weet wat ik aan moet trekken. Ik zou graag vaste opbergplekken hebben voor alle dingen, zodat we hier niet meer op cruciale momenten naar iets belangrijks hoeven te zoeken. Ik gun mijn dochter meer structuur en overzicht, zodat het leven simpeler en duidelijker wordt. Sterker nog: ik gun het mijn man en mezelf ook. Daarnaast wil ik het leven gaan ervaren inplaats van bezitten: liever een mooi uitstapje maken dan het zoveelste paar schoenen aan te schaffen die toch niet lekker lopen.

” Now, before I spend money I ask myself one question: Is this worth my freedom? Like: Is this coffee worth two dollars of my freedom? Is this shirt worth thirty dollars of my freedom? In other words, am I going to get more value from the thing I’m about to purchase, or am I going to get more value from my freedom?”
– Joshua Fields Millburn, Everything That Remains: A Memoir by The Minimalist

 

Ik zie jullie al denken: ‘Maar Romy, sla je niet een beetje door? Wat is er nou niet leuk aan mooie dingen voor jezelf en voor anderen kopen?’ Dat snap ik. Ik ben gek op mooie dingen, dus ik ga mezelf geen dingen ontzeggen. Maar ik ga me wel vaker afvragen of ik echt blij van iets word en of ik het ook echt nodig heb. Ik wil dat al mijn kleding mijn lievelingskleding is. Liever 4 lievelingsshirts dan 88 ‘net niet’ shirtjes. Liever 5 dierbare boeken dan 50 flutromannetjes.

Maar bovenal: liever een avond uit eten met mijn man dan het zoveelste hebbeding. Liever vaker een weekend weg of een uitstapje met mijn gezin dan hetzelfde bedrag gedachteloos wegpinnen aan zaken waarvan ik ga vergeten dat ik ze heb.

Hoeveel spullen heb jij? Zou jij minimalistischer kunnen leven?

 

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

6 Comments

  1. Prachtig artikel en ook zo ontzettend herkenbaar. Ik heb nog steeds het gevoel dat wij in veel opzichten heel erg op elkaar lijken. Ik voel wat je schrijft tot in mijn tenen. Het maar willen vasthouden aan dingen, aan spullen heeft een diepere, achterliggende betekenis. En dat is iets waar we niet altijd ‘aan willen komen’. Want dat is moeilijk. Dat slaat in ieder geval op mijzelf. Gisteren hebben we (want voor een ander is dat altijd makkelijker te beslissen) ruim 20 (!) pakken van H. weggegeven. Aan Zending over Grenzen. Daar waren ze ont-zet-tend blij mee. Want ook daar gaan ze naar hun werk. En een priester en dominee zijn ook erg blij met pakken. Daar word ik weer blij van. En rustiger. Want dat van ‘alles bewaren en de meest belangrijke dingen niet meer kunnen terugvinden’? Is hier heel herkenbaar en echt aan de orde.

  2. Haha, ik groeide dicht in mijn tweekamerbenedenwoninkje! Dus toen… kocht ik een huis met drie slaapkamers, een zolder en een schuur 😉 ik woon er nu een week of acht en leef nog steeds tussen de dozen, maar ik vind het heerlijk, al die ruimte! Nu was mijn vorige huis dan ook Echt Heel Klein, dus het valt best mee hoor. Behalve dan mijn boeken. En cd’s. En bladmuziek. Maar inderdaad, kopen doe ik al jaren nauwelijks, ik vraag me ook altijd eerst af hoe gelukkig ik ervan zou worden. Werkt goed!

  3. Zo mee eens: ik bedenk vaak dat de meeste van onze spullen meer tijd kosten dan ze plezier opleveren. Het scheelt dat wij klein wonen, daarom moeten we regelmatig dingen wegdoen. Ik vind het wel leuk om nog eens te kijken naar boeken die ik gelezen heb, maar opnieuw lezen doe ik ook niet. Ik zet ze daarom op de foto voor ik ze in de straatboekenkast zet.

    • Wat is dat, een straatboekenkast? Een soort publieke boekenkast waar iedereen iets in en uit kan pakken? Vraag me af of ze dat in mijn regio hebben…

  4. Ik heb vooral heeeel veel boeken. En die wil ik ook niet wegdoen, want die beschouw ik als vrienden. Verder valt het bij mij wel mee met de hoeveelheid spullen. Dacht ik.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.