Een raam dat open gaat- dit was juni 2018

Ik ben een beetje late to the party met dit artikel, maar ik had een hele goede reden: ik was op vakantie! Op de 4e dag van juli blik ik nog even terug op de maand juni.

Een mentale uitputtingsslag

Juni was een mentale uitputtingsslag, tot de laatste week. Het was de maand waarin ik alle zeilen bij moest zetten om mijn baan goed af te ronden.

Eerlijk is eerlijk: de zin om te werken was bij mij compleet verdwenen. Ik denk dat zelfs mijn ex-werkgever toch wel begreep dat het niet motiverend was om alleen maar af te ronden en over te dragen, in plaats van uit te bouwen en nieuwe projecten te starten.

Maar goed, uiteindelijk reed ik op mijn laatste werkdag met een mega bos bloemen, cadeautjes en een kleine migraine-aanval naar huis. Vrijwel meteen kon ik aan de bak met de voorbereidingen voor onze vakantie, en pas nu, na de vakantie, begint het tot me door te dringen dat ik even niet meer ‘moet’ werken. Uiteraard solliciteer ik wel, maar ik heb de tijd om een baan te vinden die écht bij mij past. Dat is fijn, en een voorrecht.

Tot rust komen op het Engelse platteland

Na het inpakken van heel veel tassen vol met kleding die we uiteindelijk nooit hebben gedragen – het bleek in Engeland hoogzomer, dus de regenlaarzen en parka’s konden in de tassen blijven zitten – en een lange rit kwamen we aan bij onze geweldige barn op het platteland van Suffolk. Het was heerlijk! Wat een rust, wat een stilte.

Ons bioritme veranderde er totaal door: we gingen ‘vroeg’ naar bed en werden wakker als de vogeltjes begonnen te fluiten. Die vogels horen we nauwelijks daar waar we nu wonen, dus dat was een rare gewaarwording. Ik was tot nu toe alleen maar in Londen geweest en werd aangenaam verrast door de fotogenieke historische dorpjes en heuvelachtige landschappen van het oosten van Engeland.

De Engelsen zijn beleefd, aardig en toegankelijk en we hebben ons echt uitstekend vermaakt. We hadden, zeker gezien het weer, nog wel een week langer kunnen blijven.

Ik zal binnenkort een uitgebreider artikel over onze vakantie schrijven!

Dochterlief.nl in juni

Ik was van plan om meer te bloggen in juni, maar het kwam er simpelweg niet van. Nu de mist in mijn hoofd weer een beetje begint op te trekken, voel ik dat er meer ruimte is om te bloggen en te schrijven in het algemeen. Nu mezelf de tijd nog gunnen, want daar zit het ‘m bij mij in.

Uiteindelijk kwamen er slechts 2 artikelen online, waaronder een artikel over mijn leven als moeder in tweets, die ik ontzettend leuk vond om te schrijven. Ik ben nog een beetje aan het worstelen met hoe vaak en op welke manier ik de kleuter een rol wil laten spelen op deze blog. Ze krijgt steeds meer een eigen leven en alhoewel ik altijd uiterst voorzichtig ben geweest met wat ik over haar deelde op deze blog, voelt het delen van bepaalde dingen uit haar persoonlijke leven voor mij niet goed.

Ik denk dan ook dat het delen van haar uitspraken voor nu oké is (en bovendien leuk is om later terug te lezen) maar dat het best kan zijn dat ik daar ooit op terug moet komen. Ze weet dat ik over haar schrijf en vindt dat leuk, maar het kan best zo zijn dat ze er over een paar jaar niet meer achterstaat en dat dien ik dan te respecteren.

Haar ‘gastblogs’ zijn voor mij voorlopig ook een fijne, luchtige manier om over haar te kunnen schrijven zonder dat het zwaar op de hand wordt. Die zal ik in de toekomst ook wat regelmatiger gaan plaatsen.

Dan het tweede artikel dat ik deze maand plaatste. Ik kan jullie zeggen dat ik weken heb gedaan over het (her)schrijven van dat artikel, er veel gesprekken met mijn man over heb gehad, hem alle 20 versies heb laten lezen en vervolgens met het zweet op mijn rug en trillende handjes op ‘publiceren’ heb gedrukt. Ik durfde het namelijk écht niet te plaatsen terwijl ik diep van binnen wist dat ik er niet onderuit zou komen.

Bloggen, of eigenlijk schrijven, is durven schrijven als je je op je kwetsbaarst voelt over onderwerpen die dicht bij je staan, want dan kom je het verst en schrijf je eerlijk en écht. De bovenstaande quote van Ernest Hemingway die ik van een lieve collega-schrijfster toegestuurd kreeg, zegt wat dat betreft alles.

Het artikel over de dood van mijn moeder was zo’n artikel waar mijn hele ziel en zaligheid in zat. Maar wat werd het goed ontvangen (het is het best gelezen artikel) en wat heb ik er ontzettend veel lieve reacties op gekregen! Achter de schermen gaat de zoektocht door, ben ik nog lang niet over haar uitgeschreven en voelt het echt als een cadeautje dat ik haar zoveel jaren later kan leren kennen.

Ik heb het gevoel dat ik weer bij 0 begin, en voor het eerst in mijn leven vind ik dat geen falen maar een kans. De headerfoto van ons slaapkamerraam in Engeland vind ik daarom best een symbolische. Out with the old, in with the new. En voor jullie informatie: het betreffende raam heeft ook echt veel open gestaan, dus ik ga er vanuit dat alle oude meuk waar ik niets mee kan inmiddels is weggewaaid. 😉

Op naar een hele nieuwe maand, een schone lei, en hopelijk veel nieuwe dingen. Ik wens jullie een fijne juli-maand!

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Een gezonde manier van jou om in het leven te staan en te kijken naar de kansen en mogelijkheden. Geniet van komende periode!

  2. Wat fijn dat je er zo naar kijkt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En gun jezelf die tijd om te schrijven. Want ik lees het graag! 🙂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.