Een zachte landing

Ik kan dus al een koprol, hè!’ zegt ze als we samen naar school lopen. Ik beaam dat. Ze is er weken druk mee geweest maar sinds kort staat ‘het doen van een koprol’ dan eindelijk op haar lijstje met talenten.

Gisteravond deed ze het voor op haar bed. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Helaas was haar bed niet groot en breed genoeg voor het uitvoeren van het nieuwe talent, want ze viel er tot drie keer toe vanaf. Rauwdouwerig als ze is aangelegd gaf ze geen kik. Na het voorlezen van het hoofdstuk over de Lispeltuut in Pluk van de Petteflet viel ze tevreden in slaap.

In het betreffende hoofdstuk gaat Pluk ontbijt halen voor de familie Stamper. Hij komt terecht in een storm en zijn wagentje blijft vast zitten in het mulle zand van de duinen. Hij is de weg kwijt. Wat nu? Dan hoort hij iets ‘Tuuuuut’ zeggen. Het blijkt uit de grote schelp te komen die hij de dag ervoor bij zee had gevonden. Daar zit de Lispeltuut in. De Lispeltuut is een wezen dat verdwaalde mensen de weg wijst, maar zijn aanwijzingen begrijpen ze vaak verkeerd, want hij lispelt en kan de letter s niet zeggen. Vandaar de naam: ‘de Lispeltuut.’

We slaan de hoek om en haar school komt in zicht. ‘Ik heb een idee!’ zegt ze. ‘Bij gym moeten we altijd een koprol doen op een bankje. Dat is heel hard, en de grond ook, als je valt. Zal ik de juf zeggen dat ze gewoon een heleboel watjes op de grond moet neerleggen? Kan dat ook in mijn kamer? O, en op de stoepen en straten?’

Ze verwerpt mijn bezwaar. Het moet echt mogelijk zijn om honderdduizenden watjes aan en op elkaar te lijmen en op de grond te positioneren. Dat ze daar nog niet eerder aan gedacht heeft. Dan heeft iedereen altijd en overal een zachte landing, mama!

‘Een zachte landing door het neerleggen van watjes,’ mijmer ik op de terugweg. ‘Wat een mooie metafoor. Als iedereen in de wereld toch eens zacht kon landen na een val. En die Lispeltuut, ook al zo hoopgevend.’

Voor een kind zit het alwetende stemmetje in een grote schelp, en voor een volwassene is de Lispeltuut vaak dat koppige stemmetje in je hoofd, of in mijn geval in mijn onderbuik, dat heel hard ‘Ja’, ‘Nee’ of ‘Verkeerde afslag!’roept bij het nemen van bepaalde beslissingen.

Jammer dat we als volwassene vergeten dat wij ook een Lispeltuut hebben die fungeert als kompas, en hem zo vaak negeren.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Wow, wat mooi geschreven. Ja inderdaad, zo’n lispeltuut kan best handig zijn. Of in ieder geval het besef dat er nooit maar één kant is die je op kan. Je mag je eigen weg bepalen, je komt vanzelf wel waar je moet zijn!

  2. Mooi geschreven weer. Zou ook fijn zijn als je altijd zou weten dat het goed afloopt. Wij lezen nu Pinkeltje en die word altijd wel gered door één of ander dier. Dat weet je. Maar bij jezelf ben je toch altijd bang dat je niet gered wordt (ook al ben je (meestal) tot nu toe ook altijd wel gered).

Comments are closed.