Eigenaardige dingen van mijn 3-jarige

Ach, die peuters. Ze zijn vaak al een eigenaardige, wonderlijke creatie van zichzelf. Maar sommige dingen…Over mijn 3-jarige kan ik me dagelijks verbazen.

Schoenen zijn compleet overbodig

Als het aan Elise ligt, loopt ze altijd op blote voeten. Sokken vindt ze irritant en niet lekker zitten, dus kocht ik een grotere maat omdat ik dacht dat het daar misschien aan lag. Maar of ze trekt ze op tot aan haar liezen (misschien wil ze beenwarmers) of ze trekt ze alsnog uit. Op warme dagen dat ze naar het kinderdagverblijf gaat kan ik er sowieso van uit gaan dat ik haar op blote voeten mee naar huis neem. Om vervolgens een aardige tijd bezig te zijn om haar voeten onder de douche schoon te schrobben. Dat ze inmiddels geen eelt heeft mag een wonder heten.

Regenlaazen zijn fantastisch 

Terwijl de hippe gympen en lieve sandaaltjes stof staan te vangen, zien Elise’s nieuwe regenlaarzen er altijd na een week uit alsof ze er jaren mee door heftige stormen, metersdiepe modderplassen, loeihete woestijnen en eindeloze hagelbuien heeft gelopen. Als het aan haar ligt draagt zij ze elke dag, bij elke outfit en voor elke gelegenheid. En WAAR komen die kilo’s zand die toch altijd vandaan?!

Kleding moet vies worden en gestyled haar is voor Barbies

Ik ze wel eens, die kindjes in smetteloze nette witte jurkjes en polo’s, zoals het kroost van Prins William en Prinses Catherine. Gel in de haartjes of van die nette ingevlochten kapsels. Wij doen elke ochtend een poging om Elise te ‘stylen’, maar binnen een uur hangen haar haren weer los, heeft ze de eerste vlek alweer op haar shirt of springt ze op een onbewaakt ogenblik vol overgave in een regenplas.

En weet je: we zouden het eigenlijk niet anders willen. Ik geniet stiekem wel eens van de blikken van sommige ouders als ik met een enorm enthousiaste, vieze en verwilderde peuter naar huis loop na een dagje spelen of kinderdagverblijf. Kon ik dat zelf nog maar eens doen.

Ze is schaamteloos 

Eigenlijk ben ik op sommige dagen al blij als ze überhaupt aangekleed naar beneden gaat. Ze vind het namelijk heerlijk om in haar nakie door het huis – en bij voorkeur ook door de tuin, die gemeenschappelijk is- te rennen. Ik kan haar ook niet goed duidelijk maken waarom het niet netjes is om net zo wijdbeens als de gemiddelde Nederlandse man te zitten als ze een rokje draagt. Of dat het niet heel meisjesachtig is om publiekelijk in haar neus te graven naar dat ene snotje en het resultaat door iedereen te laten bewonderen.

Attractieparken? Compleet overbodig

Gelukkig hebben we een seizoenskaart van de Apenheul, want de enige plekken waar we daar de laatste tijd komen zijn de speeltuinen. Honderd keer de glijbaan af en door het zand banjeren is natuurlijk veel interessanter dan al die apen bezoeken. Wat, hebben ze ook apen in de Apenheul?! Voor nu doen we Elise eigenlijk nog het grootste plezier met naar het bos en het strand te gaan. Ze geniet zo van de natuur. Het entertainment verzint ze er zelf wel bij.

Tuitende oren

Elise kletst graag, maar niet op een normale, beschaafde toon. Ze drukt zich al sinds ze een baby is heel duidelijk en best assertief uit. Nooit gedacht dat er zoveel volume uit zo’n klein meisje kon komen. Als Elise enthousiast is (lees: altijd) boos (lees: regelmatig) of verdrietig (lees: vaak) dan gaat het volume bovendien nog wat extra omhoog. Net als de toonhoogte, trouwens. Gelukkig blijven de glazen tot nu toe heel.

Wat de boer niet kent…

Dat wij een moeilijker eter hebben, weten vaste lezers wel. Maar dat het zelfs zo ver doorgaat dat ze geen variaties vandezrlfde dingen wil uitproberen bezorgt ons af en toe wel wat frustraties. Krieltjes inplaats van aardappelblokjes? Droge macaroni inplaats van haar favoriet (droge) tagliatelle? Een andere smaak fruit proberen?DRAMA en kaken die onverbiddelijk op elkaar blijven. Qua snoep en chips gaat dit precies zo, dus consequent is ze wel.

Obsessief Frozen gedrag

Inmiddels heb ik in huize Dochterlief een tijdelijk verbod op Frozen ingevoerd. Ik krijg al rode vlekken in mijn nek van het intro. Ik wil niets meer los laten en voor het eerst sinds al die jaren geen sneeuwpop meer maken. (Snap je als ouder deze verwijzing niet? Gefeliciteerd, straks kan je dit dromen.) Voor mij geen warme knuffels meer. Het is klaar. Maar Elise blijft het na de 500ste keer nog fantastisch vinden, wil elke dag Anna-vlechten en vraagt na 3 dagen voorzichtig of ze ‘Asseblief heel even Anna en Elsa mag zien.’ We hebben Vaiana, we hebben Pocahontas en Belle. Maar nee hoor….er zit iets in die film dat dezelfde verslavende werking heeft als chips.

Theatraal is haar middle name

En dan dat gevoel voor dramatiek. Dat neemt zo af en toe echt heftige vormen aan. De verkeerde smaak diksap is soms al de aanleiding voor een hysterische huilbui, want ze had toch bosbes gezegd. En daarna pruim. En daarna aardbei, maar ze bedoelde dus BOSBES. Net als dat ik best telepatisch had kunnen aanvoelen dat ze haar boterham dit keer in 4 stukjes op haar konijnenbord had willen hebben en niet in 2 stukken op haar Minnie -bord.

Verder is ze natuurlijk om op te vreten, die 3-jarige. ? Is die van jou ook zo? Ik lees het graag!

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Haha, super hoe je deze onhbbelijkheden van je peuter zo positeif en met humor beschrijft. Ik herken er best veel van toen ik zelf klein was. Zoals geen sokken aan willen (lag bij mij aan de naadjes). Oh en ik lustte alleen bepaalde merken van eten, meestal AH.

    • Ik herken mezelf ook erg in haar (uit verhalen van mijn ouders) en daarom weet ik dat ze op een gegeven moment iets meer gaat proberen te eten en waarschijnlijk ook wel weer sokken gas dragen. 😉 Dat relativeert.

Comments are closed.