‘En nu gaan de papa’s en mama’s samen kletsen.’

Afgelopen week gingen ze bij peuterdansen een stapje verder: de danseresjes in kwestie moesten zonder publiek dansen. Alle mama’s en papa’s werden verplicht de kantine in gestuurd en zouden halverwege de les door de kinderen worden opgehaald. Aldus geschiedde.

We moesten maar even koffie gaan drinken en kletsen, aldus de lerares.

Ik was vergeten dat dit de bedoeling was en ook de andere ouders leken even wat onwennig. De kinderen bleken zich echter voorbeeldig te gedragen zonder hun ouders in de zaal. Terwijl ik plaats nam in de kantine van de dansschool dook mijn gezelschap massaal in hun telefoon. Niemand keek op of om. Ik roerde opgelaten in mijn cappuccino.

‘Wauw,’ dacht ik, en daarna: ‘Zouden zij ook allemaal een blog hebben misschien?’

De smartphone als schild

In het prehistorische tijdperk van mijn jeugd waren er nog geen smartphones. Mijn ouders moesten wel sociaal doen met andere ouders. De mooi-weer-hé-praatjes zullen de normaalste zaak van de wereld geweest zijn. Maar wij, de huidige generatie ouders, lijken daar niet zoveel meer mee te hebben. Daar verbaasde ik me over.

Laten we wel wezen: ik wilde eigenlijk ook in een reflex mijn telefoon pakken, maar ik deed het niet. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar die andere moeders en vaders met wie ik elke dans-dag langs de kant zat. Nee, ze hoefden niet meteen mijn BFF’s te worden, maar samen een cappuccino drinken en verzuchten hoe lekker het was om even rust te hebben zo zonder de kinderen: waarom ook eigenlijk niet?

In haar aura

Ik weet dat de meningen over socializen met andere moeders (en vaders) verdeeld zijn. Zo las ik ooit ergens online over een moeder die vurig hoopte dat de enige andere moeder met kind in een openbare ruimte niet naast haar en haar kind zou komen zitten. Dat gebeurde wel, en toen wilde ze ook nog met haar praten. Het lef! Ze ging zomaar in haar aura zitten, NOU VRAAG IK JE! Maar er waren moeders die haar begrepen. Die dat echt te veel van het goede vonden. Daar begreep ik dan weer niets van.

Kijk, ik snap echt wel dat je niet altijd zin hebt om gezellig te doen. Mij moet je ook niet storen als ik met het stoom uit mijn oren van kantoor naar huis race of andersom, of tijdens een offday.

Mij hoef je ook niet bij het allereerste contact te vragen naar hele persoonlijke zaken of om een playdate voor de kinderen te organiseren. Maar een beetje contact met een ander maken, poeh hé zeg. Hoe erg kan dat zijn, voor die paar minuten dat je ergens bent? Die ander weet toch ook niet dat je net nog ruzie maakte met het vastgelopen systeem van je werk-laptop? Haal diep adem en zet je er even overheen. Straks is het moment weer voorbij en vraag je je af waar je je druk om maakte. Dat heb ik tenminste wel.

Gesprekken met wildvreemden

Zo op een vrije dag, als ik op stap ben met mijn kind, bereid ik me voor op een dag vol kleine gesprekken of contactmomenten met wildvreemden. Van een bejaard vrouwtje op straat, tot een puber in de bieb of een kledingverkoopster. Ik vergeet mijn strakke planning, want het zal allemaal trager en anders gaan dan verwacht.

Mijn dochter lokt dit contact uit, of ik nou wil of niet. Zij staat altijd aan, en veel leeftijdsgenootjes ook. Klaar om contact te maken met anderen. Ze kijkt mensen recht aan, groet ze, laat ze iets zien. En ze krijgt het meestal ook terug, die aandacht. Een knikje, een glimlach. Een compliment over haar mooie jas of ogen. Nogmaals; hoe erg kan het zijn? Even uit je bubble. Je richten op iets anders dan jezelf, al kost het je maar 5 minuten.

Is mijn generatie dan zoveel met onszelf bezig? Is ons gemaakte leven op bijvoorbeeld social media belangrijker dan ons echte leven? Ik merk het niet bij bekenden, maar in zo’n vreemde setting dus wel. Dat vind ik jammer. Of je het nou wil of niet, dat socializen met andere ouders krijg je cadeau bij het ouderschap. Wat zeg ik, onze kinderen zouden zomaar vriendjes kunnen worden.

Uiteindelijk kwam het nog goed: de baby van een andere moeder was zo druk bezig met het trekken van mijn aandacht dat die moeder en ik alsnog in een leuk gesprek belanden. En die andere moeders? Die ontdooien de komende lessen misschien nog wel.

10 Comments

  1. Pingback: Lees mee 25: mijn favoriete blogs van afgelopen week

Comments are closed.