‘En nu gaan de papa’s en mama’s samen kletsen.’

Afgelopen week gingen ze bij peuterdansen een stapje verder: de danseresjes in kwestie moesten zonder publiek dansen. Alle mama’s en papa’s werden verplicht de kantine in gestuurd en zouden halverwege de les door de kinderen worden opgehaald. Aldus geschiedde.

We moesten maar even koffie gaan drinken en kletsen, aldus de lerares.

Ik was vergeten dat dit de bedoeling was en ook de andere ouders leken even wat onwennig. De kinderen bleken zich echter voorbeeldig te gedragen zonder hun ouders in de zaal. De moeders en vaders daarentegen…Terwijl ik plaats nam in de kantine van de dansschool dook mijn gezelschap massaal in hun telefoon. ‘Wauw,’ dacht ik nog, en daarna: ‘Zouden zij ook allemaal een blog hebben misschien?’ 😉

De smartphone als schild

In het prehistorische tijdperk van mijn jeugd waren er nog geen smartphones. Mijn ouders móesten wel sociaal doen met andere ouders. De mooi-weer-hé-praatjes zullen de normaalste zaak van de wereld geweest zijn. Maar wij, de huidige generatie ouders, lijken daar niet zoveel meer mee te hebben. Daar verbaasde ik me over.

Laten we wel wezen: ik wilde eigenlijk ook in een reflex mijn telefoon pakken, maar ik deed het niet. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar die andere moeders en vaders met wie ik elke dans-dag langs de kant zat. Nee, ze hoefden niet meteen mijn BFF’s te worden, maar samen een cappuccino drinken en verzuchten hoe lekker het was om even rust te hebben zo zonder de kinderen: waarom ook eigenlijk niet?

In haar aura

Ik weet dat de meningen over socializen met andere moeders (en vaders) verdeeld zijn. Zo las ik ooit ergens online over een moeder die vurig hoopte dat de enige andere moeder met kind in een openbare ruimte niet naast haar en haar kind zou komen zitten. Dat gebeurde wel, en toen wilde ze ook nog met haar praten. Het lef! Ze ging zomaar in haar aura zitten, NOU VRAAG IK JE! Maar er waren moeders die haar begrepen. Die dat echt te veel van het goede vonden. Daar begreep ik dan weer niets van.

Kijk, ik snap echt wel dat je niet altijd zin hebt om gezellig te doen. Mij moet je ook niet storen als ik met het stoom uit mijn oren van kantoor naar huis race of andersom, of tijdens een offday.

Mij hoef je ook niet bij het allereerste contact te vragen naar hele persoonlijke zaken of om een playdate voor de kinderen te organiseren. Maar een beetje contact met een ander maken, poeh hé zeg. Hoe erg kan dat zijn, voor die paar minuten dat je ergens bent? Die ander weet toch ook niet dat je net nog ruzie maakte met het vastgelopen systeem van je werk-laptop? Haal diep adem en zet je er even overheen. Straks is het moment weer voorbij en vraag je je af waar je je druk om maakte. Dat heb ik tenminste wel.

Gesprekken met wildvreemden

Zo op een vrije dag, als ik op stap ben met mijn kind, bereid ik me voor op een dag vol kleine gesprekken of contactmomenten met wildvreemden. Van een bejaard vrouwtje op straat, tot een puber in de bieb of een kledingverkoopster. Ik vergeet mijn strakke planning, want het zal allemaal trager en anders gaan dan verwacht.

Mijn dochter lokt dit contact uit, of ik nou wil of niet. Zij staat altijd aan, en veel leeftijdsgenootjes ook. Klaar om contact te maken met anderen. Ze kijkt mensen recht aan, groet ze, laat ze iets zien. En ze krijgt het meestal ook terug, die aandacht. Een knikje, een glimlach. Een compliment over haar mooie jas of ogen. Nogmaals; hoe erg kan het zijn? Even uit je bubble. Je richten op iets anders dan jezelf, al kost het je maar 5 minuten.

Is mijn generatie dan zoveel met onszelf bezig? Is ons gemaakte leven op bijvoorbeeld social media belangrijker dan ons echte leven? Ik merk het niet bij bekenden, maar in zo’n vreemde setting dus wel. Dat vind ik jammer. Of je het nou wil of niet, dat socializen met andere ouders krijg je cadeau bij het ouderschap. Wat zeg ik, onze kinderen zouden zomaar vriendjes kunnen worden.

Uiteindelijk kwam het nog goed: de baby van een andere moeder was zo druk bezig met het trekken van mijn aandacht dat die moeder en ik alsnog in een leuk gesprek belanden. En die andere moeders? Die ontdooien de komende lessen misschien nog wel.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

10 Comments

  1. Bizar… ik heb met dansles altijd wel een boekje bij me, maar vaak genoeg zit je idd gezellig te kletsen met ouders die je verder niet kent

  2. Pingback: Lees mee 25: mijn favoriete blogs van afgelopen week

  3. Heel herkenbaar, ik vind het zelf ook een beetje ongemakkelijk altijd, hier dan vooral op het schoolplein. Er staat echt van alles, mensen die je vóór je moeder werd eigenlijk nooit tegen kwam (na de basisschool). En inmiddels heb ik best wat contacten en maak ik bijna altijd wel een praatje, maar ik blijf het toch een nare situatie vinden. Bij ons op school sta je ook voor een hek te wachten, heb het idee dat we allemaal zitten te wachten tot de aapjes naar buiten komen ofzo…

    En wat betreft die ‘aura-moeder’, er zijn niet voor niks heel veel mensen met een ‘vervelende’ jeugd, er zijn ook heel veel vervelende moeders 😉

  4. Ik ben op zulke momenten ook niet zo heel sociaal. Voelde me vooral bij de hockeywedstrijden totaal niet thuis tussen de geblondeerde, zonnebankbruine moeders. Maar je hebt toch iets gemeen met elkaar, dus stap ik over mijn ongemakkelijkheid heen om toch dat praatje te maken. En als dat contact er eenmaal is, is het toch best gezellig.

  5. Helaas herkenbaar… Ik heb het de laatste tijd in de speeltuin meegemaakt. Dan zijn er andere moeders en zoek ik contact door ze aan te kijken bijvoorbeeld. Maar vaak word ik gewoon genegeerd! Gelukkig niet altijd hoor, er zijn ook nog moeders die wel willen kletsen 🙂

  6. Ik moet eerlijk bekennen dat ik voordat ik een smartphone had ik altijd een boek bij me had en daar dan in dook hahaha. Small talk is nu eenmaal niet zo voor mij weggelegd!

  7. Het geeft stof tot nadenken. Ik moet eerlijk bekennen ook snel naar mijn telefoon te grijpen. Maar ik kan ook genieten van het contact dat ik in de stad krijg als ik met de kleine wandel. Het is net hoe mijn pet staat die dag. Maar inderdaad, dat gemaakte leven op social media is voor sommige belangrijker. Stiekem is iedereen gewoon een beetje verlegen.

  8. Zo herkenbaar! Gelukkig is het hier bij m’n dochters zwemles altijd erg gezellig en kletsen we heel wat af..

  9. Kirsten Grinwis

    Vroeger dook men in de tijdschriften bij de huis- of tandarts of ik zette mijn muziekdopjes in mijn oren. De Smartphone is gewoon een nieuw middel, want je blijft de ‘kletsers’ en de ‘schuilers’ houden, in welke generatie dan ook. Waar ik mij wél over verbaas zijn de volwassenen en kinderen in sociale settings die, door hun smartphone, hun vrienden of kinderen compleet negeren…

  10. Ik herken dit wel. Vind het eigenlijk heel asociaal. En niet omdat ik nu zo enorm om een praatje verlegen zit hoor, maar omdat anderen iedere vorm van communicatie zo uisluitend. Is het angst of verlegenheid? Ik snap het niet zo.

    Het tegenovergestelde kan trouwens ook. Zit in een appgroep met andere ouders van de dansschool omdat onze dochter selectie doet. Ik werd toegevoegd en stelde mezelf voor, waarop niemand (!) reageerde. Laatst zag ik ze met een training en ben toen verderop gaan zitten werken met mijn laptop, keken ze me aan omdat ik niet sociaal kwam doen. Het kan dus nog wel ?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.