Er was eens een kinderboek….

Hallootjes! Ik ben het, de kleuter. Mijn moeder is weer eens druk met schrijven naast deze blog. En ze heeft ook nog een nieuwe baan! Maar wat zij kan, kan ik ook hoor.

Verhaaltjes verzinnen is echt niet moeilijk

De laatste tijd heeft mama steeds allerlei vragen. Ze is namelijk bezig met het schrijven van een kinderboek, en daar heeft ze mij voor nodig, want ik ben natuurlijk een kindje, duh. Ik snap dat eigenlijk niet, want zo moeilijk is het niet om verhaaltjes te verzinnen. Ik doe niet anders. Dus ik dacht: ik help haar gewoon even.

Zo bedacht ik gisteravond het volgende verhaal. Er was eens een meisje, laten we haar Kyara noemen. Kyara hield van wandelen in het bos, want in een bos zijn bomen, steentjes, blaadjes en eekhoorns. En mos! Wisten jullie dat je mos kan gebruiken voor het schoonmaken van je handen? Mos is hartstikke zacht! Echt net zo zacht als kussentjes!

Roze met witte stippen

Kyara droeg tijdens het wandelen in het bos trouwens een roze jas met witte stippen. Nee, niet net als een paddenstoel, ik zei ROZE. Jullie moeten wel op-let-ten hoor. Kyara liep en liep, en toen zag ze een wolf. En niet zomaar een wolf: nee, een PRATENDE wolf. De wolf zei: ‘Wat doe jij helemaal alleen in het bos, meisje?’ Kyara zei: ‘Ik ga bij mijn oma op bezoek.’

Wat zei je, papa? Nee, dit is niet hetzelfde verhaal als Roodkapje. Niet waar. Ze draagt een roze jas met witte stippen! Ze hééft niet eens een capuchon of een mandje met koekjes! Sorry hoor, papa zei dat ik spagaat pleeg of zoiets. Plakkaat. Plagiaat, ja dat snap ik ook wel hoor. Waarom verzinnen grote mensen toch van die rare woorden?

Kyara zei dus tegen de wolf: ‘Ik ga op bezoek bij mijn oma. Ze is ziek en ik heb koekjes voor haar gebakken.’

‘Mmmm,’ zei de wolf. ‘Ik lust ook wel koekjes.’ En toen zei Kyara: ‘Maar oma, wat heeft u grote tand…hé. Huh wat gek, dit ken ik. Wacht, even nadenken.

Kyara was in slaap gevallen in het bos, in haar roze jas met witte stippen zonder capuchon en de koekjes had ze zelf opgegeten, want het waren chocoladekoekjes en die zijn vet lekker. Het was nacht geworden in het bos, en opeens waren ze daar: 7…euh, 9 dwergen. IK ZEI 9, PAPA.

De 9 dwergen keken naar Kyara en vonden haar zo zielig dat ze een dekentje over haar heen legden. Ook deden ze een glazen deksel over haar heen, zodat ze niet nat zou worden. Het was namelijk winter, en dan regent het best veel. Zeker in Nederland.

Krak, deed het deksel!

Toen werd het ochtend, en Kyara sliep nog steeds. Opeens begon het te sneeuwen en  van achter een boom kwam Ola…Ollie, de pratende sneeuwpop. Hij zag de kist met Kyara en ging snel de prins halen, die zijn rendier wortels aan het geven was. De prins zag Kyara en vond haar de mooiste prinses ooit, maar er was een probleem: de prins zag eruit als een eng beest met scherpe tanden. Hij had een spiegel in zijn hand die zei: ‘Jij bent echt niet de mooiste van het land, stom stinkbeest.’

Poeh, best vermoeiend, verhalen schrijven. Even een koekje eten hoor.

Goed, Kyara sliep nog steeds en de prins had de pratende spiegel in een beek gegooid. Wat hij ook deed, hij kreeg de glazen deksel maar niet van Kyara af. Hoe moest hij haar nu wakker kussen? Toen kreeg hij een idee! Samen met Ollie de sneeuwpop en zonder zijn rendier (die was weggelopen om een winterslaap te houden) ging hij naar Noorwegen. Dat was om de hoek, want dat kan in een verhaal.

De prins kwam terug met 2 mooie prinsessen, maar daar was hij dus niet verliefd op. Het waren Anna…bel en Elsje. Annabel en Elsje konden heel mooi zingen. De prins zei: ‘Nou, schieten jullie nog een keertje op of niet? Ik heb niet de hele dag de tijd ja.’

En toen gingen ze zingen over dat ze graag samen een sneeuwpop wilden maken. En ze gingen steeds harder zingen, de prins moest gewoon zijn handen voor zijn oren houden want die deden er pijn van. ‘KRAK!’deed het deksel. Door het zingen van de prinsessen sprong het deksel in duizend stukjes.

Verbaasd keek Kyara om zich heen. Ze zag 2 schorre prinsessen, een sneeuwpop die zuchtte dat het zomer moest worden én een groot bruin beest met scherpe tanden en een kroon op zijn kop.

Kyara pakte haar lege mandje en zei: ‘Ik weet niet wie jullie zijn, maar ik mag niet met vreemde mensen mee van mijn moeder.’ Snel liep ze terug naar huis en ging lekker in bed liggen.

EINDE.

Even aan mijn moeder vragen of ze dit voor mij wil uittypen, dan kan zij er een boek van maken en dan heeft ze een kinderboek geschreven, zoals ze altijd al wilde. Wat zijn we een goed team! Ga ik even verder, want ik heb inspiratie voor een nieuw verhaal: over een meisje dat de oceaan over wil zeilen maar zich prikt aan een spinnenwiel zodat ze een kikker wordt.

Snappen jullie nou waarom mijn moeder er zo lang over doet om een kinderboek te schrijven? Het is toch hartstikke makkelijk!

2 Comments

  1. Haha heel mooi verhaal. Anna is zeven en die schrijft ook graag verhalen, maar na drie zinnen bedenkt ze weer een ander verhaal, dus inmiddels heeft ze er tientallen. Een verhaal beginnen is niet zo moeilijk, maar afmaken wel. Misschien vindt mama dat ook moeilijk? 😉

    • Dat is precies wat mijn moeder lastig vindt! Maar ik ga haar helpen, want anders komt het er nooit meer van.

Comments are closed.