Even meer offline leven

Het was een beetje stil op de blog en op social media. No worries, ik leef nog en alles gaat goed. De behoefte om te bloggen is alleen iets minder aanwezig.

De keerzijde van dingen online zetten

Ik blog al bijna 4 jaar op dit domein, en ik heb het altijd vol plezier en passie gedaan. Elk artikel is weloverwogen geschreven, tien keer nagelezen en vaak ook nog aan mijn man voorgelegd als het een gevoelig onderwerp betrof. Over veel dingen was ik hier op de blog net zo eerlijk als dat ik het in het normale leven ben tegen mijn familie en vrienden. What you see is what you get. Ook daar stond en sta ik 100% achter.

Ik weet dat er veel mensen meelezen om te kijken hoe het met mij en mijn gezin gaat en sommigen doen dit vast ook wel uit een soort van voyeurisme. Dat hoort erbij; welke blogger heeft hier anno 2018 geen last van?

Toch kwamen het afgelopen jaar de eerste twijfels bij mij opzetten over mijn blog. Wat wil ik allemaal delen met mijn lezers? Ik merkte dat ik minder voldoening haalde uit het schrijven van de vaak wat oppervlakkige content over producten en uitjes en echt blij werd van het schrijven over persoonlijke dingen uit mijn leven, zoals de recente artikelen over mijn biologische moeder. Voor mijn gevoel was het ook de juiste tijd om dit te doen. Ik geloof in eerlijkheid, in het opheffen van taboes en alles wat hier bij komt kijken.

Alleen: die artikelen zijn natuurlijk niet zomaar een mooi of ingrijpend verhaal, ook al heb ik ze wel verhalend opgeschreven. Ze gaan over mij persoonlijk en raken mij en de mensen die hier al dan niet bij betrokken zijn geweest ook persoonlijk, op een manier die ik niet had kunnen overzien toen ik er mee begon. Het voelt daarom voor mij niet goed om daarmee door te gaan. Dat is niet omdat ik me schaam over mijn levensloop, maar omdat je het effect van sommige dingen pas merkt als je ermee begint.

Wat nu?

Goed, die beslissing nam ik vrij snel. Daarna dacht ik: maar wat wil ik dan nog wél delen op deze blog? Ik moet jullie eerlijk zeggen dat ik daar nog niet uit ben. Wil ik stoppen met bloggen? Absoluut niet. Maar ik denk dat het geen kwaad kan om even rustig voor mezelf na te gaan welke richting ik op wil met mijn blog, vandaar de onverwachte adempauze hier en op Instagram.

Tegenwoordig tel je als blogger niet meer mee als je niet regelmatig je social media update en 24/7 online zichtbaar bent. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik er een enorme hekel aan heb om zelf op de foto te gaan, laat staan om een hele Instagramfeed te bouwen die past bij ‘het merk’ dat ik zou moeten uitdragen.

Ook over het delen van verhalen en foto’s van mijn opgroeiende kind denk ik al een tijdje na. Er zal een tijd komen dat ook zij social media ontdekt en het grootste gedeelte van de dag selfies maakt met vriendinnen, maar als ik dit zo lang mogelijk uit zou kunnen stellen zeg ik hier geen nee tegen. Ik nam dus ook een korte break van Instagram, met als gevolg dat ik het echt totaal niet miste. Wat heerlijk om niet constant bezig te zijn met alles fotograferen en met (de laatste tijd toch wat schaarse) likes die ik op mijn meest recente Instagram-updates krijg.

Waar ben ik nu mee bezig en wat ga ik doen?

Offline ben ik druk met lezen, research doen en schrijven. Ik heb een grote wens om een kinderboek uit te brengen en ook een roman staat hoog op mijn lijstje. De eerste hoofdstukken zijn inmiddels geschreven, maar mezelf kennende ga ik hier nog wel wat wijzigingen in aanbrengen.

Binnenkort start ik met een cursus teksten corrigeren zodat ik een beetje kan proeven van een ander vakgebied en bezig kan zijn met mijn passie voor taal. Ik vind het heerlijk om dit in mijn eigen tijd te kunnen doen. Ondertussen ben ik ook nog aan het solliciteren op banen in mijn huidige vakgebied. De kleuter kleutert lekker door en doet het goed en het huis kan ook een opruimbeurt en een make-over gebruiken.

Kortom: ik verveel me niet, maar voel wel even wat minder de behoefte om dit allemaal online te delen. Ik noem de huidige toestand geen blogpauze, want ik ken mezelf: zodra ik dat doe gaat er toch iets in me protesteren en staat er over 2 dagen alweer een nieuw artikel online, waar ik dan vervolgens ontevreden over ben. 😉

Zo, nu weten jullie waarom het voorlopig wat stiller gaat zijn op de blog. Ik weet dat ik in feite niemand uitleg verschuldigd ben, maar ik schrijf hier zo persoonlijk dat ik toch iets wilde toelichten. Verder zal ik proberen eens in de zoveel tijd een update te plaatsen en verder laat ik alles eens even lekker los. Tot snel!

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.