Gebroken

Nog elke dag herinnert de grote geelwitte vlek op de muur me aan het moment dat ik de gevulde melkopschuimer uit mijn handen liet vallen. Het veroorzaakte een bijzonder abstract kunstwerk op de net geverfde grijze muur, dat met geen mogelijkheid te verwijderen was. De melkopschuimer zelf bleef heel, behalve het deksel. Daar zat een grote barst in.

Vlekken op net geschilderde muren, barsten in gebruiksvoorwerpen: het zijn mooie metaforen voor het leven zelf. Ik was veel te gehaast geweest met het maken van die cappuccino, net zoals ik veel te gehaast was geweest tijdens het doen van andere dingen. Als mijn lichaam niet druk bezig was, dan was mijn geest dat wel. Langzaam kwam er een barst, door de lockdown of misschien wel door mijn dagelijkse schrijfbeoefening. Krak.

Het mooie van schrijven vind ik dat ik mijn hele ziel en zaligheid erin kan stoppen. Tegelijkertijd maakt het mij als persoon enorm kwetsbaar, maar dat moet, want anders kan ik niet schrijven wat ik wil. Tegenwoordig schrijf ik dus met al mijn zintuigen en met mijn hart wijd open, en dan kunnen er wel eens wat dingen naar de oppervlakte komen die ergens nog pijn doen. Zo las ik laatst huilend mijn laatste column in wording aan mijn schrijfgroepje voor. ‘Doe niet zo gek,’ sprak ik mezelf toe. ‘Dit heb je een plek gegeven!’ Ook dingen die je een plek hebt gegeven mogen af en toe nog schuren.

Een vlek, een barst. Een smet op een ogenschijnlijk perfect voorwerp of meubelstuk of een kwetsbaarheid op een menselijke ziel. Liever gooien we een filter over de pijn, lachen we het ongemakkelijke gevoel weg of vervangen we het kapotte voorwerp voor iets nieuws. Maar al te vaak heb ik geprobeerd mijn schaduwkanten en kwetsbaarheden te verbergen, te negeren of weg te analyseren. Het heeft me niets gebracht. Ik ging compleet voorbij aan het feit dat alle vlekken en barstjes mij hebben gemaakt tot de persoon die ik nu ben, met de levenservaring die ik nu bezit.

In Japan repareren ze gebroken keramiek met goudkleurige lak. De techniek heet Kintsugi en betekent ‘Gouden verbinding.’ De overtuiging is dat de sporen van de breuk en het herstel ervan bijdragen aan de schoonheid van het voorwerp in kwestie. De breuk wordt niet verhuld, maar geheeld en juist extra zichtbaar gemaakt.

Die techniek ga ik toepassen op mezelf. Ik ga mijn breuken en kwetsbaarheden onder ogen zien, in het licht zetten en vervolgens opvullen met goudkleurige lak.

Photo by Eduardo Gutiérrez on Unsplash