Geen herkenbare foto’s van mijn kind op de blog: hoe denk ik er nu over?

Geen herkenbare foto's van mijn kind op de blog: hoe denk ik er nu over?

Een tijdje geleden schreef ik een artikel met daarin mijn beweegredenen om geen herkenbare foto’s van mijn kind op mijn blog en bijbehorende social media te delen. Inmiddels zijn we een jaar verder, is Dochterlief behoorlijk gegroeid en was het voor mij tijd om deze beslissing te heroverwegen. Sta ik hier nog achter of heb ik spijt? Krijgen jullie vanaf nu een plaatje bij het praatje? Ik leg het uit.

 

Moet ik nu wél herkenbare foto’s van mijn dochter posten op mijn blog?

 

Nooit had ik kunnen vermoeden dat ik deze beslissing überhaupt zou moeten heroverwegen. Stond ik er immers eerder niet voor de volle 100% achter? Het feit dat ik wel moest kijken of ik misschien toch een ander gevoel bij deze beslissing had gekregen, had alles te maken met het groeien van deze blog en de kansen die dit met zich meebracht. Zo moest ik nog niet zo lang geleden een superleuk event afslaan omdat Elise hierbij herkenbaar op de foto zou worden gezet door een fotograaf en deze foto’s ook gepubliceerd zouden worden.

Aan de ene kant voelde ik me nog gevleid; het is toch eigenlijk hartstikke leuk om mooie foto’s van je kind te hebben. Aan de andere kant kon ik het gewoon niet goedpraten naar mezelf toe. Ja, ik ben ontzettend trots op mijn geweldige dochter. Ze is gek op de camera en soms zou ik haar heel graag willen showen aan mijn lezers omdat ik vind dat mijn verhalen haar niet altijd recht aan doen. Maar ik blijf een onderbuikgevoel houden bij de combinatie social media en foto’s van mijn opgroeiende kind, en dat onderbuikgevoel neem ik serieus. Dat is tevens de reden dat ik zelfs op mijn persoonlijke Facebookpagina amper nog foto’s van haar post. Ik wil gewoon niet hebben dat die foto’s in handen komen van iemand met minder goede bedoelingen. Voorkomen kan je het niet helemaal, maar ik wil er als ouder in ieder geval geen aanleiding toe geven. Kortom, ik blijf achter mijn eerdere beslissing staan.

 

Het einde van de ‘mamablogger’?

 

Ik las laatst ergens – pin me er niet op vast waar precies-  dat men er meer aan wil doen om de online privacy van kinderen te beschermen. Mogelijk zou er zelfs een nieuwe wet komen die het ouders wil verbieden om bepaalde foto’s van hun kinderen online te zetten. In de verschillende bloggroepen op Facebook werd er al grappend geschreven dat dit wel eens het einde zou kunnen betekenen van de ‘mamablogger’. De populariteit van de mamablogs zou namelijk mede te maken hebben met het showen van het gezin achter de blog, en als dit niet meer zou kunnen blijft er van dit beeld niets meer over en is de aantrekkingskracht van deze blogs weg. Dat was wel even een punt waar ik over na moest denken, want is Dochterlief dan wel een mamablog, en zouden lezers misschien minder binding hebben met mijn blog vanwege het uitblijven van herkenbare foto’s? Ik heb geen idee, maar feedback is altijd welkom.

Jullie moeten het dus maar doen met mijn verhalen over mijn opgroeiende peuter, en die vind ik met vlagen al persoonlijk genoeg. Zelfs met betrekking tot het publiceren van mijn blogs vraag ik me elke keer voor het plaatsen af of Elise het leuk zou vinden om later over het betreffende onderwerp te lezen. Is het antwoord ‘nee’, dan gaat het artikel de virtuele prullenbak in of bewaar ik het in mijn mapje op de computer.

Dit betekent trouwens niet dat ik collega-bloggers die wel foto’s van hun kinderen post onverantwoordelijk vind: sterker nog, ik lees graag de beweegredenen van bloggers die dit wel doen. Het kan een interessante discussie opleveren!

Plaats jij herkenbare foto’s van je kind op social media?

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

16 Comments

  1. Pingback: Foto's van je kind delen op social media. Ja of nee? - Blogbymar.com

  2. Ik ben het zo ontzettend met jouw beweegredenen eens! Ik zelf zet ook nooit foto’s frontaal van voor op mijn blog. Ik heb dan geen mama-blog, maar een reisblog, waarop ik ook schrijf over reizen met ons gezin en reizen met kinderen, dus is misschien ook iets minder “essentieel”, maar denk wel dat mensen meer “binding” krijgen door herkenbare foto’s. Zelf hou ik niet zo heel erg van foto’s van mezelf, dus ook die staan er niet superveel op. Ben een dik half jaar bezig en mijn blog groeit wel, geen idee of het invloed heeft, misschien wel, maar daarvoor verander ik mijn principes niet. 🙂

  3. Herkenbaar artikel.. Ik heb als mamablogger ervoor gekozen om wel Beau herkenbaar in beeld te brengen.
    De angst dat het in verkeerde handen komt is ook hier aanwezig. Daarom denk ik vier keer na voordat ik een foto online zet. Ik wil alleen dingen waar ze trots op kan zijn en niet waar Beau zich later voor zou moeten schamen.

  4. Zoals ik er nu over denk, zal ik zelden foto’s van mijn kind op internet plaatsen, omdat het kind niet zelf kan kiezen wat hij of zij zelf prettig vindt. Foto’s in zwempak of dergelijke zou ik sowieso niet doen. Maar ik denk wel dat ik misschien heel af en toe wel een foto zal plaatsen, maar daar wel elke keer heel goed over na zal denken.

  5. Vind dit zo’n ingewikkeld thema. Jaren geleden begonnen met Facebook en nooit echt over nagedacht. Ik plaatste regelmatig foto’s van mijn baby’s. Onlangs heb ik daar meerdere albums verwijderd. En nu op mijn blog plaats ik nog steeds foto’s maar wel heel bewust. Een kiekje in kinderkleding vind ik ok, ook als ze aan het knutselen zijn bijv. maar toch probeer ik steeds meer foto’s te maken waarbij ze bijv een andere kant op kijken. Lastig hoor…

  6. Mijn oude blog is uit de lucht… met als reden dat daar veel foto’s op staan of stonden van de meiden, van kleins af aan. Ik wilde hier juist vanaf en besloot mijn oude blog offline te halen en opnieuw te beginnen, zonder hun namen te noemen op de site en zonder herkenbare foto’s!

    En soms is daar echt wel een uitzondering, voor de feestdagen bestelde ik een prachtige canvas met een foto van de meiden… ja die laat ik dan toch even zien. Maar ik doe het niet standaard! Soms wel op mijn prive facebook, maar ook daar neemt het af en zie je foto’s van achter, alleen handen of voeten.

    Natuurlijk herkent een bekende de dames, maar een vreemde zal toch even twijfelen of ze het wel of niet zijn.

  7. Ik plaats wel herkenbare foto’s. De foto’s moeten wel aan een paar eisen voldoen. Ik plaats geen foto’s waar Evie zich later voor zou kunnen generen en ook plaats ik geen bloot. Op mijn persoonlijke Facebook zijn de foto’s alleen voor vrienden zichtbaar en op mijn blog zijn de foto’s klein en geef ik ze geen link mee.

  8. Ik heb voor de geboorte en tot ze 4 was een hele persoonlijke en open blog gehad. En ook op facebook plaatste ik veel foto’s van onze trots.
    Tot ik een foto vh facebook van mijn dochter ergens tegen kwam bewerkt en wel op het internet voor een reclame voor een product.

    Toen ging bij mij de knop om. En heb een nieuwe facebook, en mijn nieuwe blog die ik vorig jaar ben begonnen noem ik niet haar naam en plaats ik geen foto’s.

  9. Ik doe het wel, maar ik snap heel goed waarom jij het niet doet. Juist door blogs als deze ben ik bewuster geworden van een keus die ik onbewust heb gemaakt. Dus soms twijfel ik wel.

  10. Zoals je weet plaats ik wel foto’s van Fay.
    Ik ben daar twee jaar terug mee begonnen zonder erover na te denken net zoals Nanouk, maar heb er ook geen seconde spijt van gehad eigenlijk.
    Vind overigens de manier waarop jij het doet wel erg mooi.. Zo doen meer mama’s het en dat is ook leuk om te zien toch, je krijgt dan toch het gevoel dat die kinderen waar over geschreven wordt ook echt zijn. Snap je wat ik bedoel?

    Mijn schoonmoeder had laatst een foto van Fay op fb gezet samen met haar nichtje, maar haar nichtje mag niet op internet. Alleen t was van de achterkant dus je kon haar echt niet herkennen. Toch kreeg ze gruwelijk op haar kop. Dat vond ik wel sneu.. Want ze deed zo haar best de wensen van haar dochter in ere te houden maar goed. Dat moet iedere ouder zelf weten natuurlijk.

    • Dat is inderdaad sneu, dat je schoonmoeder zo haar best had gedaan en het toch niet goed genoeg had gedaan volgens haar dochter. Het is lastig, want veel opa’s en oma’s willen nou eenmaal pronken met hun kleinkinderen. Dat lossen die van ons hier op door maximaal gebruik te maken van Whatsapp. 😉

  11. Ik doe het wel, maar let wel op wat ik plaats. En vaak in overleg met de oudste. Als zij de foto niet goedkeurt, komt hij niet online.

  12. Ik snap je overweging heel goed! Het is ook een raar idee: je weet nooit wat er nu of later met die foto’s gebeurt. Het zal je niet ontgaan zijn dat wij wel foto’s van Roan online plaatsen. Ik ben er mee begonnen zonder erbij na te denken. Mogelijk gewoon heel erg dom van me. Ik heb wel eens momenten dat ik denk ohneee alles eraf en nooit meer doen. Wie weet komt er een moment dat ik het ook echt doe.

    • Dom zou ik het niet willen noemen, ben je gek? 🙂
      Dat doe je toch ook uit trots?

      Het is dat mijn man en ik al voor Elise’s geboorte afspraken hadden gemaakt over foto’s op social media. Toen ze geboren was is er dus een foto online gegaan, bij verjaardagen doen we dit ook en er hebben ook wel een paar foto’s van onze vakantie op Facebook gestaan. Na een tijdje is de nieuwigheid er vanaf en verwijderen we ze soms weer.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.