Gekke grote mensen

‘Schiet nou op!’ zeg ik voor de 10e keer tegen mijn kleuter. ‘Jaháá,’ antwoordt ze, rolt met haar ogen als ze denkt dat ik niet kijk en gaat toch weer terug naar haar kamer om haar tasje te pakken. Want hallo, ze gaat wel naar de bioscoop vandaag.

Niet leuk

Mopperend dirigeer ik haar en haar accessoires naar de auto. We hebben welgeteld een kwartier voordat de film begint en we moeten ook nog onze kaartjes laten scannen en iets te snacken kopen. Als ik de auto geparkeerd heb, kijk ik achterom. Ze kijkt beteuterd. ‘Wat is er, meisje?’ vraag ik. Haar ogen spuwen vuur. ‘Ik vind het niet leuk dat jij moppert, want we gaan juist iets leuks doen,’ wijst ze me terecht. Ze heeft gelijk, denk ik schuldig.

Als we popcorn en M&M’s kopen, complimenteert de cateringmedewerker haar met haar knuffel. ‘Naar welke film ga jij straks?’ vraagt ze. ‘Naar Winnie de Poeh!’ kwettert mijn kleuter enthousiast. ‘En mijn Poeh gaat ook kijken, leuk hè?’ Huppelend gaat ze de bioscoopzaal binnen, terwijl ik probeer de enorme hoeveelheid eten niet voor ons uit te strooien. ‘Ik vind het zó spannend!’ roept ze naar mij.

Ik denk aan de hoeveelheid opruimwerk, de was en aan mijn verhaal dat ik af had willen maken. Aan wat we vanavond eigenlijk gaan eten, en of ik op die ene vacature ga solliciteren of niet. Mijn dochter stoot me aan. ‘Ik vroeg je iets, mama.’ zegt ze streng. ‘Vind jij het misschien ook heel spannend?’

Gekke grote mensen

Om me heen zie ik meerdere ouders met kinderen de zaal binnenkomen, en misschien komt het door mijn eigen gemoedstoestand, maar ook zij zien er gehaast en gestrest uit. Naast ons moet een meisje vlak voor de film begint naar de wc. Haar moeder moppert. ‘Daar ben je lekker op tijd mee! Kom, opschieten. De film begint al bijna.’

Achter ons valt een jongen bijna van een verhoging af. Weer klinkt er gemopper van een volwassene. Ik zak beschaamd weg in mijn stoel en besluit mijn malende gedachten uit te zetten. Ik ben uit met mijn kind, we hebben lekkere dingen te eten en zij heeft er zin in. Bovendien hebben we vakantie samen. Wat loop ik nou eigenlijk te stressen en te klagen? Je gaat straks gewoon even twee uur naar die film kijken, zeg ik streng tegen mezelf.

De kleuter merkt niets van mijn schuldgevoel en heeft een bondgenoot ontdekt in het jongentje dat bijna viel. Ze zit over de leuning van haar stoel naar hem te grijnzen, en hij lacht terug, rent naar beneden en doet voor onze neus een dansje. De kleuter zwaait haar armen in de lucht op de maat van de reclamemuziek en ze kijken me beiden vol verwachting aan. Ik klap. Ze wisselen een blik van verstandhouding: niet enthousiast genoeg, maar het volstaat. ‘Gekke grote mensen,’ zie ik ze bijna denken. Dan wordt de zaal donker.

De film Janneman Robinson & Poeh gaat over hoe het Janneman vergaat als hij opgroeit en mee moet doen aan het grote mensenleven. Op de kostschool verliest hij zijn vader, en is hij plotsklaps de man in het gezin. Hij is verslaafd aan zijn werk en vaak te gestrest en gehaast om zijn dochtertje Maddy voor te lezen. Poeh en zijn vriendjes is hij vergeten, laat staan hoe het is om kind te zijn. De kleuter kruipt tegen me aan. ‘Ik vind het heel erg dat Janneman zoveel moet werken,’ zegt ze in mijn oor. ‘En het is zielig voor Poeh, want hij mist hem wél.’

Ik kijk naar de worsteling van Janneman, en herken mezelf. Ik ben de vrouwelijke Janneman en ik voel me teleurgesteld, omdat ik in de val van het volwassen worden getrapt ben. Op een dag trok ik een pak aan voor mijn allereerste baan, en dacht ik dat dit het echte leven was. Dat die outfit en de hoogte van mijn salaris mij als persoon definieerden en dat ik daar zo lang voor gestudeerd en gewerkt had.

Toen ik moeder werd, worstelde ik met de balans tussen werk en privé. Waar ik het idee had dat ik van alles met mijn kind moest doen om mijn afwezigheid te compenseren, vond mijn kind het op vrije dagen eigenlijk het fijnst om als een aapje bovenop me te liggen en niets te doen. Nog steeds, na bijna 5 jaar.

‘Ik doe het liefst niets,’ zei de jonge Janneman in de film. ‘Leuk!’ antwoordde Poeh. ‘Laten we dat de hele dag gaan doen. ‘ De volwassen Janneman doet echter alles behalve dat, en wordt ter verantwoording geroepen door zijn vrouw. ‘Het echte leven gebeurt NU, recht voor je ogen’ zegt ze boos, en ze vertrekt met hun dochter naar het huisje uit zijn jeugd.

Mijn keel springt dicht en mijn ogen worden waterig. Alsof ze mijn gedachten kan lezen, geeft mijn dochter me een kus op mijn wang. ‘Lieve mama,’ zegt ze, kruipt bijna in me en als ze een poes was zou ze spinnen, zo volmaakt tevreden is ze. 

Na het kijken van de film doen we rest van de dag niets meer, en het is heerlijk.

Zelfs hoofdrolspeler Ewan McGregor nam na de film een break om even niets te doen. 😊

Janneman Robinson & Pooh draait momenteel in de originele en nagesynchroniseerde versie in de bioscoop. Een must-see voor fans, wij vonden ‘m ontzettend leuk!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.