Gênante momenten…op het werk

Genante momenten op het werk

Ik ben wat je noemt een onhandig persoon. Chaotisch, verstrooid en klungelig zijn 3 termen die bekenden van mij zouden noemen om mij te omschrijven. Geen probleem, als je mij tenminste langer kent. Men neemt het voor lief, zeg maar. Al behoedt het begrip me niet voor gênante momenten.

Nieuwe baan, nieuwe kansen

Maar nu had ik een baan. Een nieuwe baan, waarin ik moet werken en socializen met mensen die mij nog niet persoonlijk kennen. Een nieuwe kans om mijn imago op te poetsen. Er stond dus veel op het spel op het gebied van het opbouwen van een vlekkeloze reputatie. Ik was ook echt van mening dat het me dit keer ging lukken om een betere, gepolijste versie van mezelf neer te zetten dan dat ik werkelijk ben. De powervrouw. De moeder die carrière maakt en een huishouden heeft dat op rolletjes loopt. De moeder wiens haar en kleding onberispelijk zijn ondanks de drukte die het managen van een jong gezin met zich meebrengt. I got this, dacht ik. Dit gaan wij gewoon even doen. (Ik ga altijd in de koninklijke ‘wij-vorm’ denken als het om onmogelijke uitdagingen gaat.)

What was I thinking?

Voor mijn eerste dag had ik echt enorm mijn best gedaan op mijn uiterlijk, voor zover dat mogelijk is rond klokslag 6 in de ochtend met een dansende peuter om mijn benen. Ik was netjes gekleed, maar niet té netjes. Ik droeg mijn best zittende donkere jeans in combinatie met een soepel vallende zwarte blouse en zwarte hoge pumps. Ik had mijn haar geföhnd en lippenstift op. Het zou uitgerekend die dag 27 graden worden, maar zoals ik al schreef: dit gingen wij gewoon even doen. Ik had geen flauw idee hoe de rest van mijn collega’s erbij zouden lopen dus ik speelde op safe.

Een half uur te vroeg stond ik op de parkeerplaats tegenover mijn kantoor. Ik wilde niet te ijverig overkomen en al naar binnen gaan, dus ik speelde wat met mijn telefoon. Om mijn blogvolgers op de hoogte te houden, bedacht ik me dat ik een selfie van mezelf zou gaan maken en die dan op Instagram zou posten met de hashtags #newjob #workingmom #Iwokeuplikethis. Ik kwam echter maar niet goed uit de verf op die selfie zodat ik het na meerdere pogingen uiteindelijk opgaf. Lichtelijk nerveus belde ik daarna aan bij het kantoor.

Alles ging goed, mijn collega’s kwamen leuk over en ik was niet overdressed, op die pumps na dan. Maar daar had ik al wel wat op gelopen en ik schatte in dat gezien de plek waar het kantoor was gevestigd er niet aan lunchwandelen zou worden gedaan. Dat had ik mis. Achter het kantoor bleek een bos te liggen en dat bos was groot en uitermate geschikt om in de pauze zuurstof te gaan happen. Ik wilde me niet laten kennen en trippelde op mijn hakjes achter mijn collega’s met platte schoenen aan. Op hun vragen of het wel ging antwoordde ik stoer dat ik hele dagen op hakken kon lopen, terwijl ik sinds ik moeder ben vaker op sneakers heb gelopen dan wat anders.

Eenmaal terug op kantoor voelde ik mijn voeten steken en branden, en aan het einde van de werkdag vreesde ik het ergste. Die angst bleek gegrond: mijn voeten lagen dusdanig open dat ik de rest van de week op mijn oudste sneakers heb moeten lopen, want die zaten het wijdst. En als kers op de taart zwaaide er een collega naar me toen ik in de auto zat om aan mijn terugreis te beginnen, om vervolgens in de auto vlak naast mij plaats te nemen. Die auto stond er nog niet voordat ik aan mijn selfie-reeks begon maar die collega was al wel binnen toen ik me melde. 1+1=2.

Weg imago, hallo harde waarheid

De rest van mijn werkdagen verliepen imagotechnisch best oké, tot die ene ochtend na die gebroken nacht. Met wallen tot op mijn enkels stapte ik mijn auto in en reed op de automatische piloot naar mijn werk. Inmiddels had ik een speciale tag aan een koord om het kantoor binnen te komen en die tag had ik ook nodig voor het binnenrijden van de bijbehorende parkeerplaats. Duf stond ik voor de poort. Waar was mijn tag nou? In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de rij auto’s achter mij steeds langer worden. Hebbes! Maar er gebeurde niets. ‘Waarom gaat die slagboom nou niet open? Waa-rom niet?!’

Ik keek vol vraagtekens naar mijn uitgestoken hand en zag dat ik mijn sleutelbos met daaraan de Takkie-sleutelhanger van de Hema gebruikte om in te checken. Shit! Poging 2. Ik vond mijn tag, maar zelfs een super lenige pilates-instructeur zou in deze situatie niet met zijn arm bij de poort kunnen komen, zo ver stond ik er vanaf met mijn auto. Vloekend reed ik achteruit, verliet uit frustratie de rij met wachtenden om hun voor te laten en zag in een van de wachtende auto’s een collega van een andere afdeling zitten die de tranen van het lachen uit zijn ogen veegde.

Eenmaal binnen bliepte ik met een verhit hoofd de deur naar de kantoortuin open, groette de verbaasde telefonistes en liep naar mijn bureau. Ik zag mijn bureau nergens. Waar is mijn…? Aha. Ik moest een verdieping hoger zijn. Ik draaide me om, groette de telefonistes nog een keer en zwaaide 5 minuten driftig met mijn sleutelbos voordat ik me realiseerde dat ik daarmee de deur naar het trappenhuis echt niet open ging krijgen. Vier trappen verder maakte ik dezelfde fout, weer voor de ogen van collega’s.

Eenmaal op mijn plek gromde ik goedemorgen naar een collega en zei niets meer voordat ik mijn cappuccino op had en de cafeïne zijn werk deed. En die tag? Die draag ik tegenwoordig als accessoire om mijn nek.

Dit artikel schreef ik in het kader van de 30 Day Blog Challenge. Heb jij ook soms van die dagen? 😉

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft eindelijk haar eerste kinderboek. Bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. Denkt af en toe dat ze nog steeds 25 is.

9 Comments

  1. Leuk artikel Romy, zo leuk om te lezen dat ik het vernoemd heb in een artikel vandaag. Gaat het goed op je werk en bevalt het je?

    • Wat leuk dat je me genoemd hebt! Ja hoor, het bevalt goed en de gênante momenten worden ook steeds minder. ?

  2. Haha, dit soort collega’s zijn het allerleukst!

    Ook herkenbaar trouwens. Helaas heb ik maar één collega die echt NIET onhandig is, maar die er wel mee heeft leren leven… 😉

  3. Stoer dat je op je hoge hakken door het bos strompelde : ) Je wilt je op zo’n moment toch niet laten kennen inderdaad. Fijn dat je collega’s zo aardig zijn! Dat zou ik toch wel heel belangrijk vinden.

  4. Haha, nou ik denk dat zolang je er zelf om kan lachen, dat je collega’s je alleen maar leuker gaan vinden. Succes!

  5. Hahahaha!
    Die selfie-reeks, de takkie sleutelhanger.. Ik ben bang dat het mij ook zou kunnen overkomen.

Comments are closed.