Hallo peuterpuber, deel 2

 

peuterpuber/Dochterlief.nl

Daar zit ik dan, op mijn parttime-dag. Ongewassen en in mijn badjas. Mijn dochter heeft me al de hele week ‘s nachts wakker gehouden omdat ze last heeft van de zoveelste verkoudheid en de vervroegde peuterpuberteit (waar ik al eerder een artikel over schreef) en vandaag is ze overdag ook bepaald geen zonnestraaltje te noemen. Ze weigert nu vaak ook om overdag te slapen, zo ook vandaag. Net werd ze vanuit het niets zo boos dat ze er van moest spugen. Over mij heen. Had ik al vermeld dat ik nog niet heb kunnen douchen? En dat het mijn parttime-dag is en ik dus juist vrij ben om er voor haar te zijn?

Deze fase van het moederschap vind ik op z’n zachtst gezegd een grote uitdaging. Rationeel weet ik dat er veel gebeurt in haar ontwikkeling en dat hou ik dan maar voor ogen. Ze is erg bezig met praten, maar kan ons nog niet precies duidelijk maken wat ze wil. En het kan voorkomen dat ze dit wel lukt, maar dat hetgeen dat ze wil niet mag van ons. Nou, berg je dan maar. Ons schattig ogende poppetje verandert nog net niet in een vuurspuwende draak. Ik kan er soms niet over uit hoe boos ze kan worden.

Wat tegenwoordig nieuw is, is dat de boze buien soms uit het niets lijken te komen. En dat ze qua heftigheid van 0 naar 100 schieten binnen 3 seconden. Midden in die woedebui besluit ze vervolgens dat ze naar de ouder wil die op dat moment net de deur uit wil/ naar de wc moet/ een poging tot eten aan het doen is. Of gaat ze krijsen omdat het stuk speelgoed dat ze wil net buiten haar bereik ligt. Of omdat het filmpje dat ze op de iPad kijkt net niet de juiste is en sna-ha-happen wij nou niet dat dit het grootste dra-ha-ha-ma is wat er in haar leven voor kan komen?!

Het is doodvermoeiend, zowel voor Elise als voor ons. En ondanks dat ik weet dat het juist een teken is dat er iets goed gaat in haar ontwikkeling, maakt het me als moeder onzeker. Want ik verlies op dit soort momenten, beïnvloed door het chronische slaapgebrek, snel mijn geduld. Ik probeer te sussen, af te leiden, te benoemen dat ik zie dat ze boos is en dat ik het snap (al moet dat op volume misthoorn om überhaupt boven haar uit te komen, wat het effect nogal teniet doet) boekjes te lezen, liedjes te zingen… Maar eigenlijk ben ik er nog niet uit waardoor de bui uiteindelijk dan weer omslaat en ik mijn oude dochter weer terug heb die kusjes op mijn blote been geeft en mee danst met de liedjes van Telekids op tv. En daar baal ik van, want ik heb natuurlijk liever een pasklare oplossing dan dat ik steeds opnieuw moet gissen wat per driftbui werkt.

Blijven herhalen dat het een fase is en accepteren dat mijn planning voor vandaag in de soep loopt, is misschien het enige realistische dat ik kan doen.  Mee-veren met de behoeftes van mijn kind, en blij zijn dat er nog wat chocolade in huis is voor mij. En er een blog over typen, uiteraard. 😉

Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase.

Hoe overleefden jullie de peuterpuberteit? Kom vooral met grappige anekdotes! Gedeelde smart is halve smart, of zoiets.

Volg mij ook op BloglovinFacebook, Instagram & Twitter

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

5 Comments

  1. Heel fijn om te lezen nu we volop in deze fase zitten! Het is echt balanceren tussen rationeel blijven denken en geregeld ontzettend emotioneel zijn omdat het zo vermoeiend is. Dat laatste mag ook wel vind ik, flink balen als het een moeizame dag was na een slechte nacht. Gelukkig zijn er altijd nog de leuke momentjes tussendoor ook jn deze fase en kun je je vasthouden aan de wetenschap dat het voorbij gaat en dat alle kindjes en ouders hier bijna doorheen gaan!

  2. Klinkt best lastig zeg.. Maar leuk dat je erover schrijft! Ik heb er zelf nog geen ervaring mee, maar ik ben benieuwd hoe het hier gaat over 1 of 2 jaar.

    • Bedankt voor je reactie,Malou. Hij zat in mijn spam, vandaar het late antwoord. Maar het komt vast goed hoor. Ik kan nog steeds erg om haar (en sommige peuterbuien) lachen!

  3. Hmmm… dat klinkt pittig! Wat hier helpt qua slaap is fysiek flink in beweging zijn ‘s ochtends (iets verstoppen en er dan achteraan, etc.) of tegen slaaptijd een rondje in de auto / buggy (*snurk*). En dan zelf veel geduld hebben en zien dat kleine kinderen geen besef van tijd hebben en alles NU moet. Ik probeer dat beetje bij beetje op te rekken (mama gaat eerst even…. en dan zet ik er een nieuw filmpje op 🙂
    Oja, enigszins komisch: bij het verschonen mag de broek eerst niet uit en daarna niet meer aan. Kortom: álles is (soms) nee…
    Oja-oja, en grapjes maken helpt (al is het maar voor jezelf) ‘Wil je je sokken aan je voeten of aan je handen?’ (of zelf de sokjes aan je eigen handen doen 🙂

    • Bedankt voor de tips, Anna! Dat ik daar eigenlijk nog niet ben opgekomen, over dat fysiek in beweging zijn: slapen gaat hier best redelijk na een fysiek drukke dag op de opvang bijvoorbeeld. Ik ga een stormbaan aanleggen. 😉

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.