Help, mijn kind heeft een sociaal leven!

Dat beeld van de gezellige moeder die haar kind met thee en koekjes opwacht na school, heb ik al vrij snel moeten bijstellen. Zoals jullie weten is mijn kleuter een uiterst extravert en sociaal kind, en sinds enkele maanden is ze niet te stuiten: ze heeft een eigen sociaal leven.

Onverzadigbaar

Waar de kinderen in reclames zich nog al eens aan de keukentafel in de rustieke woonboerderij verschansen en hun verslag van de dag over hun moeder uitstorten terwijl zij ranja of thee in haar boerenbontservies schenkt, rent mijn kleuter elke dag nog net niet met een klasgenootje onder haar arm naar mij toe. Zonder me te groeten roept ze: ‘Mama! Vandaag wil N. bij mij spelen. Mag het mag het mag het?’

Die speelafspraakjes had ik nog lang niet verwacht, omdat ik helemaal uitging van mijn eigen referentiekader. Toch schijnt het vrij normaal te zijn. Ik heb het een tijdje aangekeken en toegelaten, omdat ik eerlijk gezegd had verwacht dat er een moment zou komen dat ze in zou storten en er genoeg van zou hebben. Die keren zijn het hele schooljaar door op één hand te tellen geweest.

Nou moeten jullie weten dat mijn kleuter elke dag wel met andere kinderen speelt. Wij wonen in een vrij kinderrijke straat, aan een vrij grasveld waar elke dag gespeeld wordt. En, klein maar zeer belangrijk detail: wij zijn zo dom geweest om een trampoline in de achtertuin neer te zetten.

Even wennen, dit speelgeweld

Als kleuter niet naar de BSO gaat, heeft ze negen van de tien keer een kindje hier thuis te spelen. (Het is helaas bijna nooit bij een ander thuis, want iedereen vindt het leuker bij ons.)

Niet dat dit uitmaakt, trouwens. Zodra ik de deur van de achtertuin open zet, hangen er een stuk of 4 kinderen aan ons hek met de vraag of de kleuter ook komt spelen. Die schrokt vervolgens haar eten naar binnen, is zwaar gekrenkt dat ze moet blijven zitten totdat haar vader en ik ons eten ook op hebben, en vliegt vervolgens naar buiten, waar ik haar rond bedtijd met de grootste moeite weer mee naar binnen krijg.

Het is voor mij op z’n zachtst gezegd even wennen, dit speelgeweld. Zelf was ik zo’n kind dat zich prima alleen kon vermaken en na school graag met haar neus in de boeken zat, tekende of verhaaltjes verzon. Af en toe kwam er een vriendinnetje spelen en ik trok veel op met neefjes en nichtjes.

Mijn kind is totaal het tegenovergestelde: hoe meer vriendjes, hoe beter. Even rustig zitten en een boekje lezen of een spelletje doen is tegenwoordig SAAI. Met papa en mama iets doen is SAAI. Oh, en slapen en eten? SAAI. ‘Dan verveel ik me mama, als ik slaap. Echt waar!’

Ze zou maar eens iets missen in die opwindende wereld buiten haar eigen huis en tuin. Bovendien zijn er natuurlijk ook geen broertjes en zusjes om mee te spelen, dus ze is erg gericht op andere kinderen.

Laat het gaan, laat het los

Ik ben nog steeds graag op mezelf, maar van enige privacy is op dit moment ook vaak geen sprake meer. Ze spelen of in onze achtertuin, of komen het huis in rennen om een zeer essentieel stuk speelgoed te pakken wat onmisbaar is in hun spel. Dat laatste zijn mijn man en ik nu aan het indammen want het werd een beetje een gebed zonder einde. Aan de ene kant weet ik dat ik het bekende lied uit Frozen weer als mantra moet zingen, aan de andere kant denk ik ‘Wat. Gebeurt. Hier?!’

Ik beken: ik was er nog helemaal niet klaar voor om haar zo in haar eentje haar gang te laten gaan. Het is een groot voordeel dat ze lekker vlakbij huis zonder 24/7 toezicht te houden kan spelen, (ik loop de tuin in en ik kan haar zien) maar nú al? Het is geweldig dat ze zo makkelijk vriendjes maakt en geliefd is op school, maar had het niet iets langer kunnen duren voordat ze hier aan toe was?

Het antwoord is natuurlijk nee. Elk kind is anders, elk kind heeft op andere momenten behoefte aan gezelschap. Ik ben als moeder gewoon een beetje beledigd dat ik niet altijd meer het centrum van haar universum ben, terwijl ik nog niet zo lang geleden heb lopen zuchten dat ik zo toe was aan tijd voor mezelf. Soms krijg je waar je om vraagt. Een mooi leermoment voor mij.

Ik vrees met grote vrezen voor deze zomervakantie en realiseer me dat het in ieder geval een goed idee is geweest om de BSO door te laten lopen, omdat ze daar de hele dag in de buitenlucht kan rondrennen en met leeftijdsgenootjes kan spelen als haar vaste vriendjes op vakantie zijn.

Even uit interesse: waren jouw kinderen op kleuterleeftijd ook al zo in de weer met vriendjes?

Photo by Charlein Gracia on Unsplash

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Anna speelde vooral met kinderen, omdat die met haar wilden spelen, zelf had ze minder behoefte volgens mij. Eigenlijk pas in groep 3 kreeg ze meer behoefte. Inmiddels hebben we twee buurmeisjes die hier non-stop spelen. Wat Anna heel erg leuk vindt, maar soms vinden we wel dat ze iets meer tijd moet maken voor haar solo hobby’s. De buurmeisjes zijn deze zomer drie weken naar hun vader en twee weken op vakantie met hun moeder (en die week dat ze thuis waren, waren wij weg), dus we hebben ons meisje weer helemaal voor onszelf 😉

  2. Mijn dochter is een paar maanden jonger dan E. Zij is nu 1 keer voor een speelafspraakje gevraagd (door een klasgenoot van 6) en daar heeft ze nee op gezegd 😉 Ze vindt andere kinderen wel heel interessant, ook oudere kinderen, maar heeft nog geen behoefte aan vriendjes.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.