Het dondert en het bliksemt en het regent golfballen

Voordat ik me goed en wel realiseerde wat ik precies had gedaan, had ik me al ingeschreven als vrijwilliger voor de carnavals-spelletjesochtend op de kleuterschool. Hoe erg kon het zijn?

Vooraf had ik de juf van de kleuterklas verteld dat ik niet verkleed zou komen, tenzij ik gedwongen zou worden met een pistool tegen mijn slaap. In tegenstelling tot mijn dochter had ik al van kleins af aan een intense hekel aan verkleedpartijen; er bestaan nog foto’s van mij als huilende clown. En nee, ik was dus niet verkleed als Pierrot.

Met een hyperactieve Spaanse Prinses aan mijn arm vertrok ik naar school. Na enkele minuten blauwbekken in de vrieskou (het was -5) werd Guus Meeuwis op de speaker gezet en kwam de voltallige staf in polonaise naar buiten. Ik spotte onder andere Buurman & Buurman, Maya de Bij, een heks uit Harry Potter en verder veel pruiken, tutu’s en glitter.

Mien waar is je feestneus?

Toen ik nog eens beter keek zag ik ook enkele verklede ouders enthousiast met de polonaise meedoen. Hopelijk zouden die niet ook gaan helpen met de spelletjesochtend, want dan zou ik nogal uit de toon vallen.

Eenmaal binnen bleken inderdaad alle hulpouders verkleed te zijn en werd ik met argusogen bekeken. Goede binnenkomer! Ja, dit had ik zelf besloten maar WAAROM hadden ze me dan niet alsnog gedwongen of aan één of andere enge groepsapp toegevoegd? Zelfs mijn kleuter zei er wat van.

De kleuters moesten in een kring gaan zitten en daar werd aan hen uitgelegd dat ze door de hele school heen spelletjes konden doen om stickers te verdienen. In de klas van dochter konden ze ringwerpen, drinken halen, cake versieren en mini-golf spelen. Ik had mezelf geïnstalleerd bij het mini-golfspel, want dat leek me best wel relaxed. Waarom? Omdat ik in het nu leef en niet aan lange termijn denken doe.

Ik had 2 golfclubs, 2 stickervellen, een putje en 2 golfballen. Dit kon ik. Dit was dé uitgelezen kans om een beetje te socializen met de andere ouders en stiekem te kijken hoe mijn dochter het deed op school.

Het is pompen of verzuipen, dat is de enige manier

Al snel bleek het golfspel echt mateloos populair. Zo populair, dat er wachtrijen ontstonden terwijl de kleuters maar door bleven gaan. Ik gaf ze elk 3 pogingen, maar er waren van de 85 kinderen 3 die naar me luisterden, waaronder mijn eigen kind. (Dan wel!) Ook gaven ze elkaar precies 2 millimeter de ruimte tijdens het spelen en werd er geruzied over welke golfclub het beste was. (Altijd de golfclub die de ander vast had.)

Bovendien had ik niet ingecalculeerd dat A: Kleuters sowieso geen golf kunnen spelen en B: Dat die golfballen om de haverklap in de gordijnen, tegen tafeltjes en tegen klasgenootjes gemept zouden worden en structureel achter de verwarming terecht zouden komen. Ik blééf maar knielen, bukken en mezelf in andere twijfelachtige houdingen vouwen. Waarom was ik ook alweer gestopt met Pilates?

Oeh de Hokie Pokie, oeh de Hokie Pokie

Er waren ook uitzonderingen. Een Teenage Mutant Ninja Turtle meldde zich en vertelde dat hij altijd met zijn opa mee naar de golfbaan ging. Vervolgens stapte hij enkele meters naar achteren, ging hij in de correcte houding staan en sloeg een hole-in-one. Dat werd gezien door een Stoere Boef, die ook heel graag een hole-in-one wilde slaan. Ik gaf hem de vereiste 3 pogingen en legde uit dat hij sowieso een sticker van mij zou krijgen.

Na 3 pogingen bleef hij doorgaan en negeerde mij volkomen. Toen ik uiteindelijk de golfclub van hem afnam en aan een ander kindje wilde geven, stortte hij zich gillend op de grond. ‘Jochie toch,’ probeerde ik pedagogisch verantwoord. ‘Je hebt het supergoed gedaan! Je hebt je sticker verdiend!’ ‘NIE-HIET GOE-HOE-HOED!!!’ schreeuwde de Stoere Boef vanuit zijn tenen en blokkeerde met zijn lijf het hele mini- golfgebied. Niemand deed iets en ik wilde niet andermans kind corrigeren.

Achter ons startten 2 juffen de Hokie-Pokie om de boel af te leiden. Het werkte voor geen meter maar leverde wel nog wat extra prikkels op.

Ik werd op mijn arm getikt door Spider-Man. ‘Wat is er?’ zei hij met een schuine blik naar de Stoere Boef op de grond. ‘Beetje verdrietig,’ zei ik. ‘Laat hem maar even,’  beoordeelde hij de noodsituatie en sloeg vervolgens zelf in 2 keer de golfbal in het putje, wat meteen een 2e driftbui bij de Stoere Boef tot gevolg had.

’Oeeeeeh, de Hokie- Pokie! Héééééy de Hokie-Pokie!!!! schreeuwden ongeveer 35 andere kinderen er bovenuit.

’Thee?’ vroeg een andere ouder. ‘Graag!’ zei ik en schrokte het bijgeleverde stuk cake naar binnen, want suiker is het antwoord op alle ellende in de wereld, dus ook op een Carnaval- spelletjesochtend op de kleuterschool.

Het is tijd, de hoogste tijd

De overprikkelde verdrietige Boef werd uiteindelijk kordaat door een volwassen Cowboy opgetild en meegenomen. Wij gingen nog een uurtje door. Ik had inmiddels de briljante ingeving gekregen dat ik na elke golfpoging moest doen alsof ik de golfballen kwijt was geraakt omdat de kleuters dan tenminste zelf gingen zoeken. Ook schoof ik vanaf dat moment het golfputje steeds wat verder met mijn voet naar de golfspelende kleuter in kwestie, wat het speelplezier ontzettend verhoogde.

Mijn stickers waren bijna op, de Hokie Pokie uitgedanst en zelfs Guus Meeuwis hield op over meters bier. Ik hielp nog snel een Lieveheersbeestje, 3 Elsa’s, 4 Prinsessen, een Max Verstappen, 2 Batmans, een Darth Vader die na het afzetten van zijn masker een lief blond meisje bleek te zijn (waarvoor een hele, héle grote like!) en toen was de tijd om. De Ninja Turtle met het golftalent wilde weer een poging wagen, maar toen ik zei dat de andere kindjes misschien boos  zouden worden gaf hij me gelijk.

De kinderen mochten hun lunch opeten in de gymzaal. Stilzwijgend veegde ik met de andere hulpouders het lokaal schoon en ruimden we de spelletjes op. Overal lag cake en confetti. Het lokaal leek wel ontploft- net als de binnenkant van mijn hoofd.

Toen kleuter thuiskwam en vertelde hoe blij ze was dat ik op school had geholpen, waren de spierpijn en de irritante piep in mijn oren al bijna weer over. Misschien zou het nog wel wennen, dat helpen op school, maar Carnaval sla ik even over.

Foto door Levi Saunders by Unsplash

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.