Het goede voorbeeld aan je dochter geven…

Het goede voorbeeld aan je dochter geven: hoe dan?

Nu mijn dochter steeds meer een eigen persoonlijkheid en eigen wil aan het ontwikkelen is, wordt het mij steeds duidelijker hoe ik voor haar als een spiegel fungeer. Ze kijkt naar me op, ze doet me in alles na en hoe ouder ze wordt, hoe meer trekjes van mezelf ik in haar herken. Ik vind het te gek om een meisjesmoeder te zijn maar tegelijkertijd vind ik de gedachte dat ik haar het goede voorbeeld moet geven best beklemmend. Ik ben ook maar een mens, een vrouw met zo haar eigen onhebbelijkheden en onzekerheden.

Vrouwelijke onzekerheden

 

Die onzekerheden van mij hebben nog best vaak te maken met mijn uiterlijk. Zo zal je mij zelden zonder make-up zien. Ik gebruik niet veel, maar zonder make-up voel ik me naakt. Al meer dan 20 jaar maak ik me volgens een vast ritueel op. Ik vind het leuk, zie het als een klein moment voor mezelf voordat de drukke ochtendspits begint en veel tijd heb ik er niet voor nodig. Elise is vaak getuige van dit ritueel en pakt regelmatig een make-up kwast om zichzelf mee op te maken. Nu al moeten haar haren netjes zitten en wil ze lippenbalsem op haar lippen. Elke outfit die ze aan krijgt wordt uitgebreid bewonderd in de spiegel. Ze wordt steeds meer een meisje-meisje. Super schattig natuurlijk, en elke outfit staat haar even mooi.

Ze heeft nog niet door dat ze een knap gezichtje heeft en de complimenten van wildvreemde mensen over haar bijzondere uiterlijk doen haar nog niet naast haar schoenen lopen. Toch zal er een moment aanbreken dat ze zich bewust wordt van zichzelf en haar lijf, en dat ze net als ik vroeger alleen maar de negatieve punten weet op te noemen. Dat ze zich misschien wel gaat vergelijken met vriendinnen, het kiezen van de juiste outfit iets is waar ze de avond van te voren druk mee kan zijn en ze haar eerste lipgloss gaat kopen. Dat is prima en daar wil ik haar zo vrij mogelijk in laten. Maar toch zou ik haar ook zo graag mee willen geven dat een mooi uiterlijk niet zaligmakend is in het leven. Wil ik vooral dat ze haar hart volgt en zich daarin door niets en niemand laat tegenhouden. Eerlijk gezegd vind ik de maatschappij waarin wij leven behoorlijk doorgeslagen als het gaat om uiterlijk vertoon. En daar doe ik zelf aan mee door alleen de beste versie van mezelf aan de wereld te willen vertonen.

Een meisje in een mannen vrouwenwereld

 

Waarom is dat eigenlijk zo belangrijk voor de meeste vrouwen, dat uiterlijk vertoon? Ik hoor mannen er nooit over. Mijn man bijvoorbeeld trekt elke dag een jeans en een overhemd uit de kast, en in zijn vrije tijd ook. Op warme dagen verruilt hij het overhemd voor een t-shirt. Ik daarentegen spit mijn hele kledingkast uit en kijk dan niet naar wat ik prettig vind zitten – want eerlijk is eerlijk, dan zou ik 24/7 comfortabele kleding dragen-  maar wat er mooi uitziet. Is het kledingstuk (nog een beetje) modieus, ziet het er verwassen uit, waar kan ik het mee combineren? Zal ik vandaag een broek, rok of jurkje aantrekken? Welke schoenen? Toch maar die pumps, ook al lopen ze eigenlijk niet lekker? Of trek ik toch mijn favoriete sneakers aan? En dan die make-up: ik maak me dan wel dagelijks op maar ik heb er eerlijk gezegd niet elke dag zin in. Maar ja, ik kom ook dagelijks buiten en die zwarte kringen onder mijn ogen vind ik zelf niet heel flatteus. En laat ik dan als ik er toch mee bezig ben dan ook even een mooie lipstick tegenaan gooien, dan vallen ze niemand meer op!

Ik las laatst ergens dat vrouwen zich helemaal niet mooi maken voor mannen, zoals vele mensen denken, maar voor andere vrouwen. Vrouwen zijn elkaars grootste criticus. Misschien niet altijd in elkaars gezicht, maar niet voor niets zie je in de lente en zomer vaak meer vriendinnenclubjes op terrassen zitten die elke omstander keuren dan groepjes mannen. Die laatste groep drinkt een biertje en praat met elkaar. Vooruit, ze gluren misschien niet al te subtiel naar vrouwelijk schoon, maar toch. Ik loop nog liever langs een tafeltje vol bierdrinkende mannen dan langs een tafel vol vriendinnen. Zelfs nu ik de leeftijd zou moeten hebben dat commentaar me niet meer zou moeten kunnen schelen.

Je ware ik laten zien

 

Zangeres Alicia Keys kwam een paar dagen geleden in het nieuws omdat ze een statement wilde maken door geen make-up meer te dragen. Ze vond dat ze door het dragen van make-up niet meer haar ware ik kon laten zien. Op de cover van haar nieuwe CD staat ze make-up loos en ze ziet er nog steeds beeldschoon uit. Heel eerlijk gezegd vind ik heel veel vrouwen zonder make-up net zo mooi als met make-up, zeker als ze toch al weinig gebruiken. Voor mij werkte dit nieuwsbericht een beetje als een eye-opener. Ik ga niet zeggen dat ik nu alle make-up achterwege ga laten en in het vervolg in joggingbroek door het leven zal gaan: daarvoor hou ik te veel van leuke kleding en vind ik het tutten te leuk.

Maar een beetje minder perfect, een beetje minder gepolijst? Daar ben ik zéker voor. Elise mag mij best vaker zien zonder alle opsmuk. Dat maakt haar namelijk helemaal niets uit. Voor haar ben ik gewoon mama, de ene keer een mama in een t-shirt en jeans en de andere keer een mama in een jurkje en met lippenstift op. Dat lijkt mij een gezonde balans en een goed voorbeeld.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

8 Comments

  1. Op zich heeft Alicia natuurlijk makkelijk praten… 😉
    Maar ik begrijp je dilemma. Ik las net ook bij Maaike dat ze gewoon weer in bikini gaat, omdat ze haar dochter het goede voorbeeld wil geven zich niet te schamen. Ik vind dat goed!
    Maar hoe erg jij ook je best doet, een ander kan ook invloed hebben.

  2. Hier komen we weer op een punt dat vaak terugkomt…

    Balans! Alle dagen make-up doe ik niet, maar als ik naar een feestje ga, dan dus wel 🙂

  3. Ik draag niet vaak make up, maar vind het wel leuk om af en toe te tutten. Qua uiterlijke verzorging maak ik me niet zoveel zorgen dat ik misschien een verkeerd voorbeeld geef. Maar op andere vlakken ben ik best perfectionistisch en daarin mag ik dan wel weer wat meer balans vinden.

  4. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat jouw dochtertje straks wel bewust wordt van het feit dat ze een mooi meisje is, dat lijkt mij als moeder eerlijk gezegd veel enger. Dan gaat ze daar misschien misbruik van maken, of naast haar schoenen lopen, alhoewel het andere uiterste ook niet wenselijk is, te onzeker en zichzelf lelijk vinden. Ik ben benieuwd hoe dat bij ons dochtertje zal zijn straks.

  5. Grappig, ik ben opgevoed door twee moeders die nooit make-up droegen en ik draag juist make-up om Anna te laten dat het goed is om een beetje je best te doen voor je uiterlijk. Om eigenlijk sowieso een beetje je best te doen, met alles. Dat vind ik belangrijk. Ik zie het niet echt als iets verbergen, maar meer als jezelf verzorgen. Al vind ik wel dat make-up tot je dertigste niet echt nodig is (toen droeg ik het ook alleen bij feestjes). En als je eruit ziet als Alicia Keys ook niet 😉

    • Inderdaad grappig om te lezen hoe jouw moeders jou beïnvloed hebben. De vrouwen uit mijn familie droegen juist altijd make-up. Beide oma’s waren bijvoorbeeld tot op hoge leeftijd op en top verzorgd. Dat krijg je toch mee als kind, en misschien dat ik daarom nu meer pleit voor ‘less is more.’ Als ik naar dat gave, frisse gezichtje van Elise kijk kan ik me bijna niet voorstellen dat daar ooit lagen poeder overheen worden gekwast.

      Jezelf goed verzorgen daar ben ik helemaal voor trouwens. En dat is ook het leuke aan vrouw zijn, dat dit ongelimiteerd mag. 😉

      • Hier hebben we gelukkig goede genen en een fijne huid, dus poedertjes doen we ook niet aan. En Anna heeft ook enorme wimpers, maar volgens mij hebben alle kinderen die. Ze heeft alleen een beetje pech dat ze haar vaders wenkbrauwen heeft, hoop voor haar dat dikke wenkbrauwen over vijftien jaar ook nog mode zijn 😉

  6. Gek eigenlijk, dat je inderdaad liever langs bierdrinkende mannen loopt dan een groepje vriendinnen. Zeker als ze in de (net geen) puberleeftijd zitten. Of de moeders op het schoolplein (sommigen zijn nog precies als toen).

    Mooi statement. En hoe jij anderen ziet, mag je ook jezelf zien. De buitenwereld is gek genoeg vaak veel minder dan hoe je er zelf naar kijkt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.