Het is tijd…

Het was vroeg lente in februari. De zon scheen rijkelijk toen mijn man en ik samen in Utrecht waren. Samen liepen we over de Oudegracht, lunchten we met taart en doken we een kinderboekenwinkel in.

Ik vergaapte me aan alle mooie prentenboeken en de kinderboeken uit mijn jeugd, die ik opgekruld op de bank las. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer de ruimte om me heen verdween, en ik één werd met het verhaal.

Na het uitlezen wenste ik te wonen in de wereld die de kinderboekenschrijver voor mij beschreven had, voelde ik me begrepen, getroost, of juist net zo dapper en blij als de personages uit het boek.

Niet zelden ging ik na het lezen van een boek achter de ouderwetse typemachine van mijn oma en opa zitten en typte verder waar het verhaal geëindigd was. Matilda kreeg een man en een dochter die net zo slim was als zij. Pippi Langkous reisde de wereld rond met Meneer Nielson en leerde iedereen om meer lef te hebben. Doornroosje besloot verder te gaan slapen omdat ze haar prins toch een beetje saai vond.

In de kinderboekenwinkel kochten we twee prentenboeken voor onze dochter en alhoewel we daarna verder gingen met de orde van de dag, bleef de kleine boekenwinkel vol verhalen in mijn hoofd zitten. Iets in mijn borst begon te zeuren, eerst zachtjes, daarna jammerend en fel.

Tijdens het voorlezen van een van de boeken aan mijn dochter zag ik haar rode wangen en haar glinsterende ogen. Een van de verhalen had een open einde. De inhoud van de brief die een van de hoofdpersonages ontving, mocht verzonnen worden door de lezer. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen.

Vol vuur begon ze de brief ‘voor te lezen.’ Hij werd afgesloten met veel hartjes en kusjes. Tevreden viel ze in slaap, ongetwijfeld mooie dromen dromend over het verhaal wat zojuist aan haar voorgelezen was. En ik  – inmiddels helemaal ontroerd en warm van binnen – begreep wat er al die tijd in mijn hart had lopen zeuren.

Het waren de personages uit mijn kinderboek. Ik hoorde ze luid en duidelijk en zou de dagen erna zelfs mensen en dingen tegenkomen die me aan ze lieten denken. ‘Leuk dat jullie je kenbaar maken,’ zei ik op een dag dus terug, ‘Maar nu moet ik er nog wel een kloppend verhaal van maken, hè. Dat gaat zomaar niet.’

‘Waar haal ik nou de tijd vandaan?’ vroeg ik me af, denkend aan mijn gezin, mijn werk, en mijn blog. Het antwoord bleek vrij simpel. Ik moest gewoon gaan schrijven, in plaats van weer een serie uitkijken op Netflix, een artikel schrijven voor deze blog, of de zoveelste story op Instagram zetten. Ik was mijn tijd aan het verdoen met bijzaken terwijl ik diep van binnen heel goed wist wat ik eigenlijk zou moeten doen.

Aldus geschiedde. Ik hou me naast mijn werk en gezin zoveel mogelijk bezig met het schrijven van mijn kinderboek en ik heb met mezelf afgesproken dat ik me pas weer op mijn blog meld als ik daar iets concreets over te vertellen heb.

Dus dan weten jullie dat. 😉 En vooruit, ik zal af en toe een update op Instagram zetten.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.