Het meisje dat je gaat worden

Zondagochtend, 7 uur. Ik hoor het open gaan van je slaapkamerdeur en het trippelen over de overloop. ‘Papa en mama? Zijn jullie al wakker?’ Ik doe alsof ik nog slaap zodat je me met veel lawaai wakker moet maken.

Je klimt in ons bed met je complete entourage aan knuffels. Glunderend ga je op mijn plek liggen: ‘Ik heb nog een beetje ruimte voor jou, mama.’ Zo liggen we lepeltje-lepeltje. De tv moet aan, want misschien zijn Peppa en haar vriendjes er wel op, of Paw Patrol. Buiten wordt het al licht. Het wordt weer lente: de 3e lente met jou. Ik begraaf mijn neus in je nek en bedenk me hoe groot je aan het worden bent.

Vorig jaar rond deze tijd was je een onstuimige maar hulpeloze dreumes die met alles geholpen moest worden, en vervolgens driftbuien kreeg omdat je het al zelf wilde doen. Nu ben je een groot, steeds zelfstandiger wordend meisje, – een grote meid zoals je jezelf noemt – met lange bruine haren tot het midden van je rug. Je babykrullen zijn verdwenen, maar jouw kenmerkende geurtje niet. Ik ruik ‘m nog in het kuiltje in je hals.

Zo liggen we een hele tijd met z’n drieën in bed. Je kijkt het tekenfilmpje af, gebruikt je vaders lijf als springkussen en duikt vervolgens weer bovenop mij voor een knuffel. ‘Jij bent mijn beste vriend, mama!’ roep je en klemt je aan me vast als een aapje. Zoveel beweegelijkheid en tegelijkertijd zoveel knuffelbehoefte in zo’n klein lijfje.

Het meisje dat je gaat worden verschijnt op mijn netvlies

 

Terwijl je ergens nog lijkt op de baby die je was, zie ik het grote meisje dat je gaat worden al op mijn netvlies verschijnen. De lange benen, het kastanjebruine golvende haar dat nonchalant over je schouders wordt gegooid terwijl je door de gangen van de school loopt. De serieuze blik waarin al snel pretlichtjes verschijnen. Maar ook je geest: dat duidelijke gevoel voor humor, je pit, je ongeduld. Je koppigheid en je rechtvaardigheidsgevoel. Ik maak mijn borst vast nat.

Wat zal er van jou worden? Waar ga je van dromen? Wat zullen jouw passies zijn? ‘Misschien verhuist ze wel naar de andere kant van de wereld,’ bedenk ik me angstig. Ik zie een soort real life Dora the Explorer in jou. Een kleine ontdekkingsreiziger. Ik hoop dat ik het mis heb, maar aan de andere kant: zeggen ze niet dat je je kinderen los moet laten? Dat ze niet je bezit zijn, maar dat je ze slechts in bruikleen hebt?

Ik zucht diep en verstevig mijn grip om je middel. ‘Mama!’ zeg je streng, en ergens ook wel symbolisch. ‘Nu moet je me een beetje loslaten, hoor.’

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Mooi … en vol emotie. Ik zit hier met mijn voeten in een voetenbadje een product te testen maar mijn keel schiet dicht als ik dit lees. Heel herkenbaar. Alleen is mijn meisje ‘al’ 5 jaar en dus al iets verder in de fase van groter worden, loslaten. Moeilijk, mooi, realistisch.

  2. Mooi geschreven en zo herkenbaar. Vooral als ze naar school gaan vind ik het zo’n overgang, dan worden ineens vriendjes en vriendinnetjes ook belangrijk en heb je niet meer het ‘alleen-recht’ op ze 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.