Hoe ik dan toch een meisjesmoeder werd (en de kleur roze omarmde)

hoe ik dan toch een meisjesmoeder werd

Er gebeurt iets met andere mensen als je vertelt dat je een dochter verwacht, merkte ik tijdens mijn zwangerschap. Bij vrouwen, met name. Ogen gaan glinsteren, monden schieten als vanzelfsprekend in een brede grijns en kreten als: ‘Oh, er zijn zoveel leuke dingen voor meisjes te koop!’ worden eindeloos herhaald. Ik voelde die koopdrang niet zo, en al helemaal niet naar kleding en spulletjes in baby roze met kantjes, strikjes en ruches. Dat was mijn smaak niet. Nee, mijn dochter zou in rustige uniseks pasteltintjes gekleed zijn. In zachte stofjes. Ik had echt niet de behoefte om haar uit te dossen in jurkjes, maillootjes en haarbandjes en strikjes, tot groot verdriet van oma’s en tantes.

Ook de babykamer was ingericht in naturel en grijstinten.

 

Mijn zwangerschapshormonen waren namelijk van mening dat mijn baby overprikkeld zou raken van een hard roze muur met drukke print. Het eerste pakje dat ik kocht – en dat 2 maten te groot zou zijn omdat mijn dochter veel kleiner was dan verwacht-  was zo’n wit zacht pakje met voetjes van H&M. Mijn moeder hield zich in eerste instantie keurig aan mijn voorkeuren. Ze kocht inimini vestjes en broekjes (geen jurkjes!!!) van zachte gebreide materialen. Mijn schoonmoeder deed na wat gesputter ook haar uiterste best om zich aan te passen mijn wensen. Toen Elise werd geboren kreeg ze van mijn schoonfamilie veel kleertjes in verschillende maten. Echte meisjeskleren. Witte jurkjes, gebreide rokjes, zomershirtjes en zonnejurkjes voor als ze al wat ouder zou zijn. In wit, grijs,en baby roze. Ik moest hardop lachen, maar werd aangekeken met een strenge blik die zei ‘Wacht jij nou maar meisje. Jij gaat om nog voordat je dochter een half jaar is.’

Elise groeide goed en af en toe trok ik haar een van de nieuwe kledingstukken aan.

 

Met haar licht getinte huid bleek pastel roze prachtig te staan. En die felroze omslagdoek stond ook al zo leuk. Gaandeweg kwamen er dus steeds meer gekleurde kledingstukken en accessoires in huize Dochterlief, al dan niet met veel enthousiasme gesponsord door de beide oma’s. Een limegroen gebreid vest met capuchon. Een felroze vestje met ruches op de voorkant. Rompertjes met mooie kraagjes in sprekende kleuren. T-shirtjes in vrolijke, uitbundige kleuren met bijpassende leggings. Ik keek naar Elise in de kleurige meisjesoutfits en moest concluderen dat ze prachtig stonden bij haar huidskleur en lichte ogen en dat ze ook precies leken te matchen met haar vrolijke, uitbundige karakter. What was I thinking? Mijn dochter was juist gemaakt voor vrolijk gekleurde meisjeskleding! Ruches en strikjes kocht ik vervolgens met mate, maar ik ging los op de gebreide vestjes, zachte jasjes en shirtjes en leggings in alle kleuren van de regenboog. Bij elke outfit had ze bijpassende haar clipjes. Ik juichte toen ik een staartje in haar haren kon maken. Haar 1e paar schoenen was dan misschien wel grijs, haar 2e paar was paars. Rond haar 1e verjaardag kon ik het niet laten om een wollen a-lijn jasje te kopen in een hemelsblauwe kleur. Het was gebeurd: ook ik was besmet met het meisjesvirus.

Rokjes en jurkjes droeg ze pas toen ze kon lopen. Haar laten kruipen in een jurkje of rokje vond ik met name in de zomermaanden erg onhandig. Had ik eerst nog de neiging om haar een beetje stoerder te kleden vanwege haar schattige voorkomen en haar wilde karakter, later moest ik toegeven dat jurkjes en rokjes toch ook wel erg leuk stonden. En dat wordt alleen maar erger naarmate ze ouder wordt. Ook haar kamer bevat inmiddels meer roze accessoires. Haar speelgoedcollectie bevat een groot aantal babypoppen en knuffels. Ze geeft ze thee uit een roze theepot in een lila theekopje en kiest steevast voor haar knalroze winterjas als we naar buiten gaan. En als ze een rokje aanheeft draait ze rondjes voor de spiegel in onze slaapkamer. En ik? Ik heb eindelijk mijn roze meisjesachtige kant omarmd en ben op en top een meisjesmoeder. Ik geniet er met volle teugen van.

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

8 Comments

  1. Geen roze… inderdaad, broderie jurkjes, verschrikkelijk en al die roesjes? En vlechten enzo, hoe moet dat? Ik zag mezelf maar ook mijn omgeving als jongens moeder.

    Ik ben om, okay geen roze en roesjes als het niet hoeft maar wel rokjes, jurkjes, knotten, vlechten en ga zo maar door!

  2. Hier hetzelfde: ik had echt een antipathie tegen de kleur roze. Maar dochter is helemaal fan. Alleen we houden het dan wel bij roze voor de pop en de poppenkleding. Zelf vind ik toch vaak blauw en andere kleuren leuker.

  3. Grappig, zoals ik al op twitter zei, heb ik helemaal niks met roze. Ook niet nu ik twee dochters heb. Ja, de kleur staat ze wel leuk (papa is er wel helemaal weg van!), maar ik houd gewoon meer van kleur. Ik hun kamertje is dan ook geen roze te bekennen. Haha.

  4. Haha leuk om te lezen! Ja meisjes blijven meisjes he! 😉 Ergens zit toch blijkbaar onze oer drang voor schattige dingen en kleurrijke tinten! -x-

  5. Hahaha ja je kan je er tegen proberen te verzetten… maar uiteindelijk verlies je van de rozeinvasie 🙂 En vind je het nog geweldig ook. Ik had het ook met K3… erg he. I <3 pink, kan niet anders met 4 meiden he 😀

  6. Haha, ik moest ook eigenlijk niks van roze hebben. Het kamertje werd met paarstinten, maar langzaam aan sloop de kleur roze erin. Inmiddels draagt ze bijna altijd wel wat met roze. Jurkjes en rokjes niet echt, vind ik niet bij haar passen. Misschien komt dat ooit nog 😉

    • Ja, dat komt zeker nog…;) Tenzij ze alleen maar broeken aan wil, dat kan natuurlijk ook nog.

Comments are closed.