Hoe gastvrij ben ik?

Hoe gastvrij ben ik?

Hoe gastvrij ben ik?’ vroeg ik me af naar aanleiding van de 30 Day Blog Challenge. Op de een of andere manier koppel ik de vraag meteen aan het ontvangen van gasten en aan eten. Als hier in huize Dochterlief een verjaardagsfeest op de agenda staat, doen we daar eerst heel nonchalant over. Totdat de betreffende dag aanbreekt en de koelkast amper dicht kan door de overvloed aan eten en hapjes. 

En dan nog vragen we ons af: is er genoeg voor iedereen?!

We kunnen het beiden niet helpen. Zowel mijn man en ik hebben een Indische ouder. En alles wat men beweert over Indische families en eten klopt. Gasten ontvangen is altijd gezellig, maar dat eten eromheen is serious business, vinden wij. Dat hebben we op de een of andere manier van huis uit meegekregen en dat houden we in ere. En dan geldt: beter teveel dan te weinig.

Voorgerecht: de taart

Om te beginnen met de taart, op zo’n verjaardag. Die zouden we zelf kunnen bakken. Of kunnen kopen bij Nederlands’ bekendste warenhuis waar je ook rookworsten kan kopen. Dat kan, maar toch missen we dan iets. Een snufje liefde en vakmanschap, denken wij. En dus kopen we standaard taart bij die goede, dure bakker die al verschillende prijzen geeft gewonnen. Daar hadden we nooit aan moeten beginnen, want inmiddels kennen ze ons van gezicht.

Hoe gastvrij ben ik?

Vooruit, Nijntje kwam niet helemaal goed uit de verf maar de taart was verrukkelijk!

Tussengerecht: de snacks

Als je denkt dat dit alles is, moet ik je teleurstellen. Daarna is het namelijk tijd voor hapjes. En van hapjes kan je er nooit teveel hebben. We willen niemand tekort doen, dus zorgen dat er voor ieder wat wils is. Ik kan nu doen alsof ik alles zelf maak, maar dat is niet zo. Mijn schoonmoeder kookt fantastische Indische hapjes en is nooit te beroerd om te ondersteunen. Haar hapjes gaan altijd op, en verder hebben we dan ook nog een assortiment aan kaas, worst, toastjes, chips, nootjes en olijven in huis. Voor de variatie.

‘Blijven jullie eten?’

Vroeger bleef iedereen altijd eten op verjaardagen. Dat was de normaalste zaak van de wereld. Vaak werden er hele Indische rijsttafels geserveerd en anders werd er gebarbecued op zomerverjaardagen. Tot mijn grote opluchting bleek het bij de familie van mijn man niet veel anders te gaan. Daar rolden elkaar altijd naar huis na verjaardagsfeesten.

Ik maak mezelf er meestal makkelijker vanaf dan dat mijn ouders en grootouders deden, ook om het feit dat hier inmiddels een peuter rond rent. Wij maken meestal een lekker vullende pan soep.  Maar ja, alleen soep is ook maar zo kaal, dus kopen we voor de zekerheid ook stokbrood en dips bij. Meestal staan er nog wat schalen met snacks op tafel, omdat we daar altijd teveel van hebben. Beide fases gaan dan naadloos in elkaar over. Nu ik dit zo typ zijn we eigenlijk voortdurend aan het eten. Valt het op?

Het toetje

Omdat we ook standaard teveel taart hebben, komt het wel eens voor dat we na het eten vragen of iemand nog een stukje taart wil. Het zal jullie verbazen, maar vaak willen onze gasten dat eigenlijk wel. Ik geef ze geen ongelijk: het is toch zeker niet elke dag feest? En zo rollen onze gasten vaak rond peuterbedtijd ons huis weer uit.

Waarop wij alles opruimen, afwassen en uitgeput en volgegeten op de bank ploffen en elkaar vragend aankijken. ‘Zouden ze het wel lekker hebben gevonden? Misschien moeten we volgende keer meer…’

Aan jullie de eer om te beoordelen of mijn gezin en ik heel gastvrij zijn of gewoon een tikkeltje gestoord.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

5 Comments

  1. Volgens mij komen jullie gasten niks tekort. Heel erg gastvrij vind ik jullie. Ik ben er niet zo gek op, op van die drukke feestjes. Maar als ik het doe haal ik ook veel in huis en bak ik een paar taarten. En het is dan uiteindelijk wel heel gezellig.

  2. Haha wij doen precies hetzelfde! Ik dacht dat onze familie de enigen waren die de taartdozen nogmaals te voorschijn halen bij de koffie na de maaltijd! Grappig.

  3. Haha! Heel gastvrij. En herken het wel (oudste heeft een vader van Surinaamse afkomst, haar verjaardag vieren we ook altijd groot met te veel eten)

    Maar ik herken me ook in wat kirsten zegt: ongenode gasten ben ik ook niet zo’n fan van. Ben wat dat betreft beetje aflexibel en daarin zou ik best makkelijker willen zijn.

  4. Ik ben matig gastvrij moet ik bekennen. Als iemand komt doe ik enorm mijn best maar ik vind bezoek stiekem ok best een gedoe.

  5. Ik heb geen Indische ouder(s) maar hier hetzelfde fenomeen: massa’s te veel eten. Zelf ben ik ook wel gastvrij, maar ik moet wel zeggen dat dat enkel is als het gepland is. Onverwacht bezoek is minder mijn ding.

Comments are closed.