Hoe ik mijn liefde voor Aziatisch eten terugvond door het kijken naar Street Food

Mensen kijken me vaak met een mix van hoop en gulzigheid aan als ik vertel over mijn Indische roots. ‘Dan kan je vast ook heel goed Aziatisch koken!’ is vaak de volgende opmerking. Nou…nee.

Lokale helden

Daarna zijn ze vaak verward. Geef ze eens ongelijk: naast het feit dat ik non-stop kan praten over boeken en mijn liefde voor schrijven, is er namelijk ook een ander onderwerp waar ik nooit over uitgepraat raak: eten. Ik kook graag, maar niet op sterrenniveau. Indische gerechten at en eet ik graag, maar bij voorkeur bij familie die meer bedreven waren in het koken dan ik. Totdat ik naar Street Food keek, de nieuwe documentaire op Netflix die zich richt op de lokale helden van de Aziatische keuken.

Ik raakte halsoverkop verliefd op deze lokale mannen en vrouwen, die vaak op hoogbejaarde leeftijd voor dag en dauw opstaan om voor anderen te koken. Vaak uit bittere noodzaak, om de kost te verdienen voor hun steeds groter wordende families. Maar ook omdat ze simpelweg niet anders konden: eten bereiden was onderdeel van hun afkomst en dat was wat ze als erfenis wilde achterlaten voor hun dierbaren.

De erfenis van Aziatische families

Het was alsof ik naar familie keek. Dat kleine vrouwtje van 101 jaar oud, die op de markt in Yogjakarta haar populaire gudeg (een gerecht met jackfruit dat je eigenlijk alleen maar daar kan eten) kookt en verkoopt, had mijn oma of overgrootmoeder kunnen zijn. Meteen dacht ik aan de loempia’s van de oma van mijn man, die niemand ooit zo lekker heeft kunnen maken als zij. Aan de ongeëvenaarde roti kukus (een soort gestoomde cake) van een andere oma die niet meer onder ons is. En aan mijn lievelingsgerecht, soto ayam. (aziatische kippensoep met heel veel ingrediënten.)

De erfenis van alle Aziatische mensen, inclusief die van mijn eigen familie, zijn de recepten die ze achterlaten. Recepten van eten dat werd gegeten tijdens zon- en feestdagen, tijdens vrolijke gebeurtenissen maar ook tijdens het herdenken van familieleden die waren overleden. Eten verbindt, is emotie en nostalgie, en ik wist meteen dat mijn eigen kind ook kennis moest maken met deze traditie.

De dag na het kijken van de eerste aflevering ging ik naar de toko om ingrediënten te kopen voor mijn eerste Aziatische kookexperiment, het bereiden van ku lu yuk. Terwijl de kleuter bij een vriendinnetje speelde, volgde ik het recept en toen ik de saus proefde, kon ik wel een gat in de lucht springen: perfect. Het gerecht zelf had nog wel wat aanpassingen nodig (Aziatische mensen zijn de grootste critici van hun eigen keuken…) maar de basis was er!

De kleuter hield het die avond bij het proeven van een beetje rijst en groente, maar de dramatische keelgeluiden bleven achterwege. Ze bleek het zowaar ‘wel lekker’ te vinden. Spekkoek, gebakken banaan en kroepoek zijn in ieder geval al wat bescheiden succesjes. We houden de verwachtingen met betrekking tot wat ze wil proeven voorlopig laag. 😉

De documentaire Street Food, waarin de drive en passie van Aziatische mensen over ‘hun’ eten op een prachtige manier is vastgelegd, is in ieder geval een echte aanrader voor lekkerbekken en mensen die koken als hobby hebben. Gaat dat zien!

Photo by Vernon Raineil Cenzon on Unsplash

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.