Hoe we door een trampoline onze achtertuin verloren

’Ze moet haar energie kwijt,’ zeiden mijn man en ik vorig jaar tegen elkaar, en we besloten een vroeg verjaardagscadeau te kopen: een trampoline. Niets dramatisch. Gewoon, een iets groter model waar ze nog jaren plezier van kon hebben.

Hoi trampoline

Dat liep natuurlijk volkomen uit de hand, dat ‘iets grotere model.’ Manlief nam zorgvuldig de maten van ons postzegeltuintje op, en concludeerde dat een trampoline best zou passen maar dat we wel wat persoonlijke ruimte moesten inleveren. Oh, en dat de trampoline iets hoger zou komen te staan, want we hadden nou eenmaal geen grond om het ding in te graven. Plus: er moest natuurlijk ook een veiligheidsnet omheen, voordat de kleuter al salto’s makend ter pletter zou storten.

Vaarwel achtertuin

Er werd een bestelling gedaan en we wachten halsreikend op het nieuwe stuk speelgoed. Toen het arriveerde, bleek het pakket wel in hele grote dozen te zitten. En toen manlief het geraamte had staan, moesten we even slikken. Hij viel zeg maar wat groot uit. Groot als in ‘de tuin was opeens verdwenen.’ Daarna werd hij verhoogd en stak het gevaarte ook nog eens meters boven onze schutting uit. De schrik van elke buurt: een hysterisch blij kind dat zo in je achtertuin keek als ze op de trampoline sprong, was bij deze een feit. Sorry, buren. We hadden geen idee.

Waar we ook niet over hadden nagedacht, was dat deze trampoline van onze tuin de Goddelijke Tuin der Speeltuinen zou maken in de ogen van buurtkinderen en klasgenootjes. Op deze trampoline past met gemak een halve kleuterklas en dat was vet cool. En zo kwam het dat we op een dag concludeerden dat onze dierbare achtertuin verdwenen was, opgeslokt door dat gigantische zwarte gevaarte met springveren, bevolkt door ofwel de halve buurt of door vriendjes van school.

De kleuter bleek aan promotie te doen bij ieder kind dat het maar wilde horen, en met effect. Vanaf het moment dat de lente haar intrede deed, verschenen er nieuwsgierige kindergezichten aan ons tuinhek en onze kleuter werd opeens onverklaarbaar populair. Inmiddels heb ik eindelijk de ruggegraat gekweekt om kinderen ook daadwerkelijk naar het speelveld achter ons huis te sturen als het niet uitkomt en kies ik de speeldates van de kleuter zorgvuldiger uit, maar onze tuin zal nooit meer de onze worden. En dat is onze eigen schuld.

Dus deden we wéér iets wat we nooit zouden doen: we kochten een tuinset voor onze voortuin. Zodat als de achtertuin door al dat gespring in een spontaan ontstane sinkhole zou verdwijnen wij als ouders in ieder geval ons zitje in de zon zouden hebben. Dat bleek een goed plan, maar een gratis tip voor als je het overweegt, zo’n trampoline voor je kinderen: DOE. HET. NIET. Het is een val.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Haha, heerlijk dit. Wij heb hier buren voor. Waar óns kind dus de godganse dag op de trampoline zit, terwijl wij lekker chillen in onze wijdse natuurlijke achtertuin. Hahaha.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.